هنرمندی که تذهیب ایرانی را به نسل جدید عرضه کرد

هنرمندی که تذهیب ایرانی را به نسل جدید عرضه کرد

استاد محمدعلی زاویه (۱۲۹۱–۱۳۶۹)، هنرمند برجسته ایرانی در زمینه تذهیب و نگارگری، میراث‌دار سنت و خلاقیت در هنر ایرانی بود. او در هنرستان صنایع مستظرفه تحصیل کرد و زیر نظر استادانی چون هادی تجویدی و علی درودی مهارت‌های مینیاتور و تذهیب را آموخت. آثار زاویه شامل تابلوهای مینیاتور، تذهیب قرآن و کتاب‌های نفیس است که با ظرافت قلم‌گیری، رنگ‌های ویژه و تلفیق سنت و نوآوری شناخته می‌شوند. از آثار برجسته او می‌توان به «هفت گنبد بهرام»، «خسرو و شیرین» و تابلوهای دربار شاه‌عباس اشاره کرد.

زاویه علاوه بر خلق آثار هنری، در ریاست موزه هنرهای ملی ایران خدمت کرد و نسل جدیدی از هنرمندان را تربیت نمود. امروز آثار او در موزه‌ها و مجموعه‌های معتبر داخل و خارج از ایران نگهداری می‌شوند و همچنان الهام‌بخش علاقه‌مندان و هنرمندان هنر ایرانی هستند.

زندگی و تحصیلات

محمدعلی اسماعیل زاویه در سال ۱۲۹۱ خورشیدی در تهران دیده به جهان گشود. پس از گذراندن دوره‌های ابتدایی، در سال ۱۳۰۸ به «هنرستان صنایع مستظرفه» (که بعدها با نام هنرستان عالی هنرهای ایرانی یا «مدرسه کمال‌الملک» شناخته شد) راه یافت و رشته مینیاتور و تذهیب ایرانی را برای ادامه تحصیل برگزید.

در محضر استاد برجسته هادی تجویدی در مینیاتور و نیز استاد علی درودی در رشته تذهیب، به فراگیری هنر پرداخت.

وی در سال ۱۳۱۹ با درجه ممتاز در رشته مینیاتور فارغ‌التحصیل شد.

مسئولیت‌ها و فعالیت‌های حرفه‌ای

زاویه نزدیک به شصت سال در عرصه نگارگری، مینیاتور و تذهیب فعالیت کرد و بیش از دو هزار اثر از خود به‌جای گذاشت. در سال‌های ۱۳۲۶ و ۱۳۲۷ خورشیدی، ریاست موزه هنرهای ملی ایران را بر عهده داشت که نشان‌دهنده جایگاه برجسته‌اش در هنر معاصر ایران است.

علاوه بر این، آثارش در نمایشگاه‌های خارج از ایران نیز به نمایش گذاشته شد و به دریافت مدال طلا در نمایشگاه بین‌المللی بروکسل و دیپلم گراندپری نائل آمد. پس از بازنشستگی از بخش دولتی در سال ۱۳۳۹، در کارگاه شخصی‌اش به خلق آثار آزاد پرداخت.

سبک هنری و ویژگی‌ها

در آثار محمدعلی زاویه، پیوندی میان میراث نگارگری ایرانی و خلاقیت فردی دیده می‌شود. او در تذهیب قرآن و کتاب‌های نفیس، از رنگ‌های ویژه و تکنیک‌های دقیق بهره برد و شیوه‌ای خاص در کار خود داشت.

ویژگی‌های بارز آثار استاد شامل:

  • ظرافت بسیار زیاد در قلم‌گیری و جزئیات نقش‌ها.
  • تلفیق هنر مینیاتور با تذهیب و فضاسازی خیال‌انگیز.
  • گرایش به سبک ملی ـ ایرانی در برابر تقلید صرف از سبک‌های غربی؛ با حفظ ریشه‌های سنتی ولی با رویکردی معاصر.

آثار برجسته استاد زاویه

از جمله آثار شاخص و مطرح استاد زاویه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • هفت گنبد بهرام
  • نمایی از قصر سلیمان
  • خسرو و شیرین
  • چوگان‌بازی هنرمندان در دربار شاه‌عباس

همچنین، یکی از مهم‌ترین حوزه‌های فعالیت او، تذهیب ایرانی مصاحف (قرآن‌های خطی) بود؛ آثار قرآن تذهیب‌شده او از جمله شاهکارهای استاد محسوب می‌شوند.

آموزگاران و شاگردان

زاویه از شاگردان برجسته هادی تجویدی بود که مکتب مینیاتور تهران را گسترش داد. در حوزه تذهیب، تحت نظر علی درودی رشد کرد. او سپس خود به تدریس در هنرستان هنرهای زیبا پرداخت و نسلی از هنرمندانِ نگارگر و تذهیب‌کار را تربیت نمود.

میراث هنری و جایگاه

آثار محمدعلی زاویه در مجموعه‌های معتبر داخل و خارج از ایران همچون موزه هنرهای ملی ایران نگهداری می‌شوند. منتقدان هنر او را معیار لطافت و ریزه‌کاری در نگارگری معاصر می‌دانند.

او با به‌کارگیری تکنیک‌های سنتی و انتقال آن به نسل جدید هنرمندان، نقشی تعیین‌کننده در باززنده‌سازی هنر نگارگری و تذهیب ایرانی داشت.

نتیجه‌گیری

استاد محمدعلی زاویه هنرمندی بود که هنر تذهیب و نگارگری را با نگاه تازه‌ای به مخاطب معاصر عرضه کرد. از تحصیلات رسمی در مدرسه صنایع مستظرفه تا ریاست موزه هنرهای ملی، از پرورش آثار نفیس تا تربیت نسل جدید، زندگی هنری او نمادی است از پیوند میان سنت و خلاقیت، میان میراث و نوآوری. آثارش همچون میراثی ماندگار، راهنمایی برای هنرمندان آینده و گنجی برای فرهنگ هنری ایران‌اند.

منابع:

زندگینامه: محمد علی زاویه (۱۲۹۱–۱۳۶۹). همشهری آنلاین، دریافت‌شده در ۲۹ تیر ۱۳۹۰.

مروری بر آثار مینیاتور مرحوم استاد محمد علی زاویه در موزه هنرهای زیبا، سازمان سعدآباد، اطلاع رسانی.

هنرمندی که پادشاه انگلستان او را ستود، مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی.

محمدعلی زاویه، ویکی‌پدیا (دانشنامه آزاد).  

محمدعلی زاویه (سال‌های ۱۲۹۱–۱۳۶۹). حراج تهران، صفحه هنرمند.

تصویر محمدعلی نعیمی هنگام ضبط پادکست اسامی مُذهَّبان قدیمی

اسامی مُذَهَّبان قدیمی

اسامی مُذهَّبان قدیمی دروازه‌ای است برای بازشناسی ریشه‌ها و روایت هنرمندانی که هنر تذهیب را در تاریخ ایران ماندگار کرده‌اند. اینجا پادکست هنر تذهیب است؛ صدای قلم‌مو در آب، لمس رنگ طلایی و تماشای رنگ‌های شفاف بر کاغذ، ما را به سفری عمیق در تاریخ و ظرافت‌های هنر تذهیب ایرانی می‌برد.

سلام برشنوندگان عزیز و همراهان گرامی، من محمدعلی نعیمی هستم و با شما در پادکستی متفاوت همراه خواهم بود، سفری به عمق تاریخ هنر، به جهان نازک نقشی‌ها و قلم‌گیری‌های فاخر، به دنیای مُذهَّبان و تذهیب‌کاران ایرانی که با مهارت و حوصله، نور و رنگ را بر صفحات کتاب و کاغذ و پوست آمیختند.

در این قسمت اسامی هنرمندان بزرگ تذهیب را بر اساس دوره‌های تاریخی مرور می‌کنیم و تلاش خواهیم کرد با ذکر نمونه‌ها، چهره‌ای روشن از دست اندرکاران این هنر خیره کننده و دیرپای ایرانی ارائه دهیم.

قرن دوم هجری قمری

در سده دوم هجری، هنوز تذهیب جوان بود و دل‌های هنرمندان، زودتر از چشم‌ها، زیبایی را می‌دید. در این دوران، مردانی و زنانی از تبار رنگ و قلم  به دنیا آمدند، که پایه‌های این هنر را بنا کردند.

یقطینی، که با ظرافت قلم، خطوط و نگاره‌ها را زینت داد. ابراهیم صغیر، استاد دستان ماهر و قلم نازک. ابوموسی بن عمار و ابن سقطی، که نقش و رنگ را با روح و جان خود پیوند زدند. محمد و فرزندانش، و همچنین ابوعبدالله خزیمی و فرزندانش، که شاخه‌های این هنر را در نسل‌های بعدی ریشه‌دار ساختند. اینان آغازگر راهی بودند که نور و رنگ را بر صفحات کتاب‌ها جاری کردند و تذهیب را به هنر جاودانه‌ای بدل ساختند.

قرن چهارم هجری قمری

در این دوران، ابوبکر محمدبن حسن نقاش می‌زیست، مردی که آثارش تاکنون کم‌تردیده شده است. اما شاید تذهیب‌هایی از او بی‌نام نشان، همچنان در گوشه‌های نسخه‌های خطی پنهان باشند. هنر همچنان در مسیر رشد بود. و نقاشان ناشناس زیادی در گوشه و کنار جهان هنر، در سکوت و تلاش، آثار زیبایی آفریدند.

دوره غزنوی

در عهد پادشاهان غزنوی، هنر و مهارت در قلم و رنگ به اوج رسید. نقاشان و خوشنویسان بسیاری در دربار سلطان محمود و سلطان مسعود می‌زیستند. از میان آن‌ها می‌توان به چند چهره شاخص اشاره کرد؛ عثمان وراق، خوشنویسی که استاد تذهیب نیز بود و با قلمش، خطوط و حاشیه‌ها را زینت می‌داد. ابونصر نقاش، صورتگر برجسته‌ای که نگاره‌ها را باظرافت و زیبایی تمام آفرید. عبدالملک، نقاش و مهندس دربار سلطان مسعود، که ابوالفضل بیهقی اورا از نقاشان معروف دوره غزنوی دانسته است. در این دوره تذهیب به شکل رسمی‌تری در دربار رشد کرد و نشانه‌های آن هنوز در نسخه‌های باقی مانده دیده می‌شود.

قرن پنجم هجری قمری

عبدالرحمن محمد دامغانی، تذهیب‌کاری که در این قرن به شهرت رسید و آثارش گواه مهارت و دقت اوست. در این دوران، تذهیب یک شعر نانوشته، یک قصه رنگین و یک حس زنده از زیبایی در خود داشت.

سده ششم و هفتم هجری قمری

در این دوران تذهیب به اوج ظرافت و نازک نقشی رسید. هنرمندان بزرگ و شیرین قلمی می‌زیستند که هنرشان همچون باد لطیف بر صفحه کتاب می‌وزید.

عبدالعزیز، تذهیب‌کار زبردست و استاد نازک قلم، زین‌الدین خطاط و جمال الدین نقاش اصفهانی، همان جمال‌الدین عبدالرزاق، پدر کمال اسماعیل شاعر. فخرالدین حسین‌بن بدیع و شیخ بدرالدین نقاش، معاصران خواجه نصرالدین طوسی و مولوی. آثار این هنرمندان، همچون شعری از نور و رنگ، خطوط قرآن و کتاب‌های مصور را زینت بخشیده و نامشان در تاریخ هنر ایران باقی مانده است.

سده هشتم، نهم و دهم هجری

در عهد سلطان محمد اولجایتو و ابوسعید، تذهیب و نقاشی مورد توجه بزرگان بود. از هنرمندان شاخص این دوران؛ محمدبن ایبک و حمزه‌بن محمد علوی، اوایل قرن هشتم هجری قمری می‌زیستند و از مُذهَّبان معروف زمان خود بودند. محمدبن محمدعلی طوسی که در سال 734 هجری قمری حیات داشت وی را به نقاشی ستوده‌اند.

احمد موسی، از دیگر استادان نقاشی و تذهیب بود که نقاشی را نزد پدر فراگرفت. سلطان احمدبن اویس جلایر استاد در انواع هنرها چون نقاشی، تذهیب، خوشنویسی، موسیقی و شعر بود. در نقاشی شاگرد استاد عبدالحی بود.

میرک المذهب و فرزندش قوام الدین مسعود از هنرمندان بنام سلطان حسین میززا بایقرا بودند. عبدالوهاب شیرازی، محمد امین خطاط، میرمصور و استاد مولانا محسن مجلد از تذهیب‌کاران دوره اول صفویه بودند.

حافظ ملا مسیح الله، مذهب گمنام و نازک قلم بود که در اواخر دوره تیموری می زیست. خواجه میرک در علم تصویر و تذهیب نظیر نداشت و در فن کتاب‌نویسی بی‌مانند بود. مولانا حاجی محمد نقاشی، عبدالعزیز، علی جان تبریزی، شیخی مُذهَّب، حسین مذهب و حسن بغدادی از دیگر تذهیب‌کاران این عصر بودند. این هنرمندان، گنجینه‌ای از رنگ و نور در دل کتاب‌ها خلق کردند، که هنوز چشم ما را خیره می‌سازد.

سده یازدهم، دوازدهم و سیزدهم هجری قمری

صالح مُذهَّب، شرف الدین علی مُذهَّب، علینقی مُذهَّب از تذهیب‌کاران دوره افشاری و زندیه بودند. علی محمد مُذهَّب، طالب مُذهَّب، سید جعفر مُذهَّب، میرزا اسدالله مُذهَّب شیرازی، اسدالله مُذهَّب مشهدی، علی اصغر مُذهَّب، میرزا عبدالعلی مُذهَّب، عبدالوهاب مُذهَّب باشی شیرازی، میرزا شکرالله مُذهَّب، تذهیبی اصفهانی از تذهیب‌کاران این دوران هستند. در این دوران، هنر تذهیب به اوج نازک کاری، تشعیر و حلکاری رسید و هر تذهیب‌کار، شاعری خاموش بود که با رنگ و طلا شعر می‌سرود.

و اکنون به عصر حاضر می آییم و نمونه ایی زنده از تذهیب معاصر را معرفی می کنیم؛ تابلوی تذهیب شمسه با نام «پارسه» که در سایت هنر تذهیب با آدرس Tazhibart.com موجود است. این اثر، جلوه‌ای ا استمرار و حیات هنر تذهیب در زمان ماست و با الهام از سنت‌های کهن، رنگ و نور را به زیبایی تمام در کنار هم نشان می‌دهد.

این پادکست توسط محمدعلی نعیمی تولید شده است. سپاس از همراهی شما و پاینده باد هنر ایران.

نمایشگاه هنر ایران در مسکو

نمایشگاه هنر با حضور ۵۰ هنرمند ایرانی در مسکو

برگزارکنندگان نمایشگاه بین‌المللی هنر معاصر در مسکو آثار ۵۰ هنرمند ایرانی را به نمایش گذاشتند. آن‌ها این رویداد را به عنوان دروازه‌ای برای ورود هنرمندان ایرانی به بازار روسیه برگزار کردند. نمایشگاه فرصتی کم‌نظیر برای معرفی هنر معاصر ایران به علاقه‌مندان، کارشناسان و گالری‌داران روسیه فراهم آورد.

جزئیات نمایشگاه

به گزارش وب‌سایت هنر تذهیب به نقل از ایران پرس، این رویداد سه روزه در روز یکشنبه، ۲۷ اکتبر ۲۰۲۴ به پایان رسید. این نمایشگاه نگاهی منحصر به فرد به هنر معاصر ایران ارائه کرد. چهار گالری ایرانی، ۵۹ نقاشی و ۹ اثر هنری دیگر را به روسیه آوردند و در پنج غرفه اختصاصی نمایشگاه بین‌المللی هنر معاصر «کازموسکو» به نمایش گذاشتند.

آثار ارائه شده طیف وسیعی از سبک‌های مدرن تا کلاسیک را شامل می‌شد. آن‌ها ترکیبی از نقوش مذهبی، عناصر سنتی ایرانی و برداشت‌های معاصر را نشان می‌دادند. این تلفیق سنت و نوآوری، مخاطبان را با تنوع دیدگاه‌های هنرمندان و روند تکامل هنر معاصر ایران آشنا کرد.

حضور و سخنان مسعود احمدوند

مسعود احمدوند، رایزن فرهنگی سفارت ایران در روسیه، درباره نمایشگاه گفت:
«سبک‌های هنری متنوع هنرمندان برجسته ایرانی که نقوش مذهبی را با طراحی سنتی ترکیب می‌کنند، جلوه‌ای خاص و منحصر به فرد دارند. این آثار مخاطبان روسیه را شگفت‌زده می‌کنند.»

او افزود: «آثار هنرمندان ایرانی ریشه در تاریخ غنی فرهنگی کشور دارند و همزمان تأثیرات معاصر را نیز منعکس می‌کنند. این آثار نه تنها در ایران بلکه در سطح بین‌المللی توجه زیادی جلب کرده‌اند و زمینه‌ای برای همکاری‌های هنری و فرهنگی فراهم می‌کنند.»

همکاری فرهنگی و حمایت‌های بین‌المللی

نمایشگاه هنر با حضور ۵۰ هنرمند ایرانی و با همکاری بخش فرهنگی سفارت ایران در روسیه برگزار شد. شرکت روسی «کولتورینگ» نیز از این رویداد حمایت کرد. این همکاری دو جانبه اهمیت تبادل فرهنگی و هنری میان ایران و روسیه را نشان می‌دهد.

مدیرعامل کولتورینگ بر ارزش‌های مشترک خلاقیت، تحقیق و تبادل فرهنگی بین دو کشور تأکید کرد. او بیان نمود که چنین رویدادهایی روابط دوستانه میان ملت‌ها را تقویت می‌کند و درک متقابل فرهنگی را افزایش می‌دهد. او افزود: «هنر می‌تواند به عنوان زبان مشترکی عمل کند که مرزهای جغرافیایی را درنوردد و ارتباطی عمیق میان مردم دو کشور ایجاد کند.»

تنوع آثار و سبک‌های هنری

آثار نمایشگاه شامل نقاشی‌های رنگ و روغن، آبرنگ، مینیاتورهای معاصر و ترکیبی از هنر دیجیتال و سنتی بود. این مجموعه تنوع بی‌نظیری از سبک‌ها و رویکردهای هنری هنرمندان ایرانی را نشان داد. همچنین اثبات کرد که هنرمندان معاصر ایران می‌توانند میراث فرهنگی خود را با سلایق مدرن هماهنگ کنند.

تلفیق نقوش مذهبی، الهام از طبیعت، استفاده از رنگ‌های سنتی و طراحی‌های مدرن باعث شد هر اثر جلوه‌ای منحصر به فرد داشته باشد. بازدیدکنندگان روسیه تجربه‌ای متفاوت از هنر معاصر ایران را مشاهده کردند. این رویکرد اهمیت حفظ سنت‌های ایرانی همراه با خلاقیت و نوآوری را نشان داد.

اهمیت فرهنگی نمایشگاه

هدف اصلی برگزاری نمایشگاه، ایجاد پل فرهنگی میان ایران و روسیه بود. این نمایشگاه فضایی برای نمایش آثار هنری و گفت‌وگوی فرهنگی میان هنرمندان، کارشناسان و علاقه‌مندان فراهم کرد.

مسؤولان فرهنگی ایران معتقدند که حضور هنرمندان ایرانی در چنین نمایشگاه‌هایی، شناخت بهتر فرهنگ و هنر ایران را فراهم می‌کند و به ترویج هنر ایرانی در سطح جهانی کمک می‌کند. این نمایشگاه همچنین نقش مهمی در معرفی استعدادهای جوان و هنرمندان نوظهور داشت و به آن‌ها امکان داد آثار خود را در معرض دید مخاطبان بین‌المللی قرار دهند.

بازخورد مخاطبان

بازدیدکنندگان شامل کارشناسان هنر، گالری‌داران و علاقه‌مندان روسیه بودند. آن‌ها از تنوع و کیفیت آثار هنری ایرانی ابراز شگفتی کردند. بسیاری توجه ویژه به جزئیات، ترکیب رنگ‌ها و تلفیق سنت و مدرنیته در آثار داشتند. این امر موجب شد آثار ایرانی جایگاه ویژه‌ای در میان مجموعه‌داران روسیه پیدا کنند.

برخی کارشناسان هنری تأکید کردند که نمایشگاه نه تنها یک رویداد هنری بلکه فرصتی برای تقویت تبادل فرهنگی و شناخت بیشتر هنر ایرانی بود. آن‌ها ابراز امیدواری کردند که همکاری‌های مشابه در آینده ادامه یابد و به برنامه‌های مشترک آموزشی و نمایشگاهی منجر شود.

جمع‌بندی

در مجموع، نمایشگاه بین‌المللی هنر معاصر در مسکو با حضور ۵۰ هنرمند ایرانی موفق شد فرهنگ و هنر ایران را به مخاطبان بین‌المللی معرفی کند. این رویداد فرصتی مناسب برای ارائه آثار فاخر و مدرن هنرمندان ایرانی بود و نشان داد که هنر می‌تواند ابزار قدرتمندی برای گفت‌وگو و تبادل فرهنگی باشد.

تجربه همکاری با شرکت‌های بین‌المللی، حضور در بازار هنر روسیه و تعامل مستقیم با مخاطبان خارجی، گامی مهم در مسیر ارتقای جایگاه هنرمندان ایرانی در عرصه جهانی محسوب می‌شود. این نمایشگاه همچنین اهمیت حمایت دولت، سفارت‌ها و بخش خصوصی در گسترش هنر ایرانی و ایجاد فرصت‌های بین‌المللی را نشان داد.

با برگزاری چنین رویدادهایی، هنرمندان ایرانی می‌توانند استعداد و مهارت خود را به نمایش بگذارند و به توسعه روابط فرهنگی میان ایران و دیگر کشورها کمک کنند. این نمایشگاه نمونه‌ای موفق از تلفیق هنر، دیپلماسی فرهنگی و همکاری بین‌المللی است و راه را برای حضور گسترده‌تر هنر معاصر ایران در صحنه جهانی هموار می‌کند.

گفتگو با آقا میری درباره فرشچیان

آثار فرشچیان مردم‌پسند بود

آقا میری، هنرمند و مدرس حوزه نگارگری و تذهیب، جنبه‌های بصری قابل توجه و زیبا را از ویژگی‌های بارز آثار استاد محمود فرشچیان عنوان کرد و گفت: آثار این هنرمند، مردم‌پسند بود و جایگاه ویژه‌ای در میان مردم داشت و در عین حال جامعه هنری هم برای آثار او بسیار ارزش قائل بود.

به گزارش نمایشگاه مجازی هنر تذهیب به نقل از ایرنا، امیرحسین آقامیری ضمن عرض تسلیت به جامعه هنری به خصوص نگارگری به مناسبت درگذشت استاد محمود فرشچیان اظهارداشت: او یکی از مفاخر و بزرگان نگارگری ایران بود و همواره در یاد و خاطره همه ما هست و خواهد بود و با آثار بی‌نظیری که خلق کرده، همواره زنده است و هیچ وقت از میان ما نخواهد رفت. امیدوارم که نظیر چنین استادی بار دیگر تجلی پیدا کند و ما بتوانیم از آثارش بهره‌مند شویم.

یکی از ویژگی‌های بارز استاد فرشچیان، پرتلاش بودن اوست

وی با اشاره به ویژگی‌های هنری استاد فرشچیان گفت: با توجه به الگوبرداری که از آثار این هنرمند داشته‌ام یکی از ویژگی‌های بارز استاد فرشچیان، پرتلاش بودن اوست و مصداق ضرب‌المثل کار نیکو کردن از پر کردن است، استاد فرشچیان در آثارش کم نمی‌گذاشت، با توجه به آثاری که خلق کرده بود، تلاش او شبانه‌روزی و بی‌وقفه بود.

آقامیری افزود: استاد فرشچیان هشت دهه پی در پی در حوزه نگارگری فعالیت کرد و تلاش او باعث شد که نبوغش شکوفا شده و در ایران و جهان شناخته شود و همگان بتوانند از آثارش بهره‌مند شوند.

چهار سال اول فعالیت هنری استاد فرشچیان وقف طراحی شد

این هنرمند نگارگر بیان کرد: یکی دیگر از ویژگی‌های استاد فرشچیان، طراحی بسیار قوی او بود، زمانی که در حوزه نگارگری هنرجو بودم، در مصاحبه‌های متعددی از این استاد شنیدم که بر طراحی تاکید داشت و گفت که چهار سال اول فعالیت هنری خود را وقف طراحی کرده است و این طراحی باعث شد که استاد فرشچیان آثار برجسته و شاخصی را خلق کند و ما از آنها لذت ببریم.

آثار فرشچیان به خصوص آثار مربوط به دهه‌های ۴۰ و ۵۰ که استاد در ایران سکونت داشت، بسیار قوی و ناب بودند، این دهه‌ها

وی اظهارداشت: آثار استاد فرشچیان، مردم‌پسند بود و جایگاه ویژه‌ای در میان مردم داشت و در عین حال جامعه هنری هم برای آثار او بسیار ارزش قائل بود، آثار فرشچیان به خصوص آثار مربوط به دهه‌های ۴۰ و ۵۰ که استاد در ایران سکونت داشت، بسیار قوی و ناب بودند، این دهه‌ها اوج جوانی، فعالیت و قدرت فرشچیان در حوزه نگارگری بود و بهترین آثارش را در این دوره ترسیم کرده است.

آقامیری درباره ویژگی منحصر به فرد استاد فرشچیان و تاثیر آن بر نگارگران پس از خود خاطرنشان کرد: استاد فرشچیان از نبوغ خاصی برخوردار بود و لازمه ظهور و تجلی این نبوغ در جامعه هنری و در آثارش تلاش زیاد و بی‌وقفه بود، استاد فرشچیان در حوزه هنر و سایر حوزه‌ها تلاش شبانه‌روزی داشت و همیشه این ویژگی را الگو قرار می‌دهم.

وی افزود: اگر ما تلاش زیادی در حوزه هنر یا هر حوزه دیگری داشته باشیم حتماً موفق خواهیم شد، اگر به این تلاش، نبوغ هم اضافه شود، هنرمند حتماً منحصر به فرد خواهد شد، آثاری که خلق می‌کند، بی‌بدیلی و بی‌نظیری خواهد بود که این ویژگی در آثار استاد فرشچیان مشهود است و در مقابل بعضی از این آثار باید تعظیم کرد.

بهترین و ناب‌ترین آثار فرشچیان مربوطه به دهه‌های ۴۰ و ۵۰ است

این هنرمند نگارگر با اشاره به تاثیرپذیری از آثار استاد فرشچیان گفت: هنر و هنرمند آیینه جامعه خودشان هستند، هنرمند هر چه در درونش باشد، آن را به تصویر می‌کشد، بهترین و ناب‌ترین آثار فرشچیان مربوطه به دهه‌های ۴۰ و ۵۰ و دورانی است که استاد در ایران بود، آثار او فضای کاملاً ایرانی داشت و اوج قدرت او در حوزه نگارگری بود.

«عصر عاشورا»، «ضامن آهو»، «رستم و اژدها»، «داستان موسی و اژدها» بی‌نظیرترین آثار استاد فرشچیان است

آقامیری توضیح داد که استاد محمود فرشچیان در آن دوران، جوانی پرتلاش بود که با بهره‌گیری از تجربیات هنرمندان گذشته و با مطالعه آثار قدما و مشاهده آثار بزرگان جهان، شیوه‌ای منحصربه‌فرد در هنر خود ایجاد کرد. او با پشتکار فراوان توانست آثاری بی‌بدیل خلق کند؛ از جمله «عصر عاشورا»، «ضامن آهو» و «رستم و اژدها» که بیشتر در سال‌های ۱۳۴۲، ۱۳۴۵، ۱۳۴۸، دهه ۵۰ و سال ۱۳۵۸ خلق شدند. در میان این آثار، «داستان موسی و اژدها» یکی از درخشان‌ترین و بی‌نظیرترین آثار استاد فرشچیان در زمینه نگارگری به شمار می‌رود.

وی توضیح داد که هنرمند زمانی که از فضای اصلی خود فاصله می‌گیرد و در محیطی تازه قرار می‌گیرد، دیگر نمی‌تواند آن فضا را به‌خوبی احساس کند و ناگزیر تحت تأثیر جامعه خود قرار می‌گیرد. او افزود که همیشه به آثار استاد محمود فرشچیان در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ استناد می‌کند، زیرا در آن دوران استاد فرشچیان بهترین آثار خود را خلق کرده است. وی تأکید کرد که از تماشای آن آثار لذت فراوان برده و از آن‌ها بهره‌های بسیاری گرفته است.

این هنرمند نگارگر، جنبه‌های بصری قابل توجه و زیبا را از دیگر ویژگی‌های بارز آثار استاد فرشچیان عنوان کرد و گفت: مخاطبان و هنرمندان بسیاری به دلیل این ویژگی جذب آثار استاد فرشچیان شدند اما نکته قابل توجهی که خود استاد همیشه به هنرمندانی که سبک او را دنبال می‌کردند می‌گفت این بود که «من سبکی را ایجاد و دریچه‌ای را باز کردم، دریچه‌های بسیاری در هنر وجود دارد و شما باید دریچه‌های دیگری را بازکنید و سعی نکنید آن کاری که من انجام داده‌ام را انجام دهید.»

آقامیری افزود: استاد فرشچیان معتقد بود هنرمندانی که صرفا از سبک او پیروی می‌کنند، در نقطه صفر قرار می‌گیرند، این پیشرفت و ترقی در هنر نیست، تکرار است و تقلید و تکرار بزرگترین آفت در هنر است و براین اساس به هنرمندان توصیه می‌کرد که سبک‌های دیگری را تجربه کنند و فعالیت آنان محدود به تکرار و تقلید نباشد.

به گزارش ایرنا، محمود فرشچیان هنرمند مطرح نگارگری کشورمان سال ۱۳۰۸ در اصفهان متولد شد، پدرش که مردی هنردوست بود با توجه به اشتیاق فرزند به هنر نقاشی او را به کارگاه استاد حاج میرزا آقاامامی رهنمون کرد. فرشچیان در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان از استاد عیسی بهادری تعلیم گرفت.

پس از پایان این دوره به اروپا رفت و چند سالی در آنجا به مطالعه و بررسی آثار نقاشان برجسته غرب همت گماشت و در نتیجه همین مطالعات بود که به رهیافتی تازه از هنر نقاشان با معیارهای جهانی رسید.

او پس از بازگشت به ایران، فعالیت هنری خود را در اداره کل هنرهای زیبای تهران آغاز کرد. وی مسئولیت مدیریت اداره هنرهای ملی و استادی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران را بر عهده گرفت. استاد با تلاش مداوم و خلق آثار شگفت‌انگیز، توانست آوازه هنری خود را در سراسر ایران و حتی فراتر از مرزها گسترش دهد.

آثار استاد فرشچیان در بیش از صدها نمایشگاه فردی و جمعی در ایران و سایر کشورها برپا و با استقبال بسیار زیادی روبه‌رو شده است. برگزاری نمایشگاه‌های پی‌درپی معرف شهرت وی در پهنه جهانی است به گونه‌ای که موزه‌ها، کتابخانه‌ها و مجموعه‌داران شخصی و عاشقان هنر به داشتن قطعه‌ای از آثار او مباهات می‌کنند.

با تأسیس موزه فرشچیان در مجموعه فرهنگی – تاریخی سعدآباد، سازمان میراث فرهنگی کشور بر آن شد تا فرصتی برای عموم هموطنان و هنردوستان جهان فراهم آورد تا از آثار این هنرمند بزرگ در یک مجموعه زیبا بازدید کنند. در این موزه بیش از ۷۰ اثر از آثار استاد فرشچیان گردآوری شده است.

همچنین طراحی‌ ضریح مطهر و منور حضرت اباعبدالله(ع) و ثامن‌الائمه حضرت رضا(ع) به قلم ماندگار و با کفایت استاد فرشچیان صورت گرفته است که این نقوش زرین، یادمانی خجسته در تاریخ فرهنگ و هنر ایران است که استاد به‌صورت افتخاری انجام داده است. فرشچیان ۱۸ مردادماه دار فانی را وداع گفت.

همراهی با استاد محمود فرشچیان در هنر نگارگری

روایتی از همراهی با استاد محمود فرشچیان

گفت‌وگو با استاد اردشیر مجرد تاکستانی، از شاگردان برجسته استاد فرشچیان، در روز سه شنبه 21 مرداد ماه 1404 توسط خانم ترانه سلطانی خبرنگار روزنامه شرق، تهیه و منتشر شد، به پاس سال‌ها تلاش استاد فرشچیان در جهت اعتلای هنر ایران زمین، این گفت‌وگو  در سایت هنر تذهیب» باز نشر می‌شود.