نوشته ها در دسته بندی: هنر تذهیب

هنر تذهیب به معنای تزئین خطوط، صفحات و لبه‌های نسخ خطی با نقوش گیاهی، هندسی، طلایی و رنگین است و ریشه‎‌های آن در ایران بسیار کهن است. مطابق با پژوهش‌ها، پیشینه آذین و تذهیب در «هنر کتاب‌آرایی ایران» به دوره ساسانیان بازمی‌گردد.با ورود اسلام به ایران، این هنر در خدمت نسخه‌سازی قرآن، آثار دینی و سپس آثار ادبی قرار گرفت و به «هنر اسلامی» نیز شناخته  شد.

در کتاب «تاریخچه و مکاتب تذهیب»، نویسنده توضیح می‌دهد که تحول آرایه‌های تذهیب از دوران زرنگاری اولیه آغاز شد. این تحول هم‌زمان با توسعه کتاب‌آرایی در ایران تا دوره قاجار ادامه یافت. هنرمندان ایرانی تذهیب را نه صرفاً به عنوان تزئین بصری، بلکه به عنوان بخشی از فرهنگ کتاب‌سازی و نشر نسخ به کار بردند. با این رویکرد، نقش تذهیب در آثار ادبی پررنگ‌تر شد.

تعریف و اهمیت آثار ادبی ایرانی

برای فهم بهتر جایگاه تذهیب در آثار ادبی ایرانی، ابتدا لازم است مفهوم «آثار ادبی ایرانی» روشن شود. آثار ادبی ایرانی، مجموعه‌ای از متون فارسی کلاسیک و نوین هستند که نویسندگان و شاعران ایرانی آن‌ها را برای بازتاب فرهنگ، اندیشه، هنر و زبان این سرزمین خلق کرده‌اند. این آثار شامل شعرهایی مانند مثنوی، غزل و قصیده و نیز نوشته‌های نثری همچون آثار حکمی، داستانی و عرفانی می‌شوند. علاوه بر این، کاتبان و هنرمندان بسیاری از این آثار را با دست نگاشته و آن‌ها را با تذهیب و نگارگری آراسته‌اند. به همین دلیل، این نسخه‌ها بخشی ارزشمند و برجسته از میراث مکتوب ایران به شمار می‌روند.

پژوهشگران در نوشته‌های علمی خارجی بیان کرده‌اند که نسخ فارسی با ترکیب «متن جدید و تزئین بصری»، بخشی از فرهنگ بصری ایران را نمایندگی می‌کنند.هنگامی که سخن از تذهیب در آثار ادبی ایرانی به میان می‌آید، منظور تزئین نسخه‌های خطی ادبی است. این نسخه‌ها با ظریف‌ترین نقوش و رنگ‌ها آراسته شده‌اند.

قالب‌ها و انواع آثار ادبی ایرانی که نسخه‌سازی شده‌اند

آثار ادبی ایرانی را می‌توان از حیث قالب و سبک به چند دسته عمده تقسیم کرد که در هر یک امکان تذهیب وجود داشته است:

شعر: مثلاً دیوان‌های غزل، قصیده یا مثنوی.

نثر ادبی: مجموعه‌های حکمت، اخلاق، عرفان، داستان (نظیر مثنوی معنوی، گلستان، بوستان).

ترکیب شعر و نثر: مثلاً رباعیات، مقالات ادبی-عرفانی.

متونی که مترجمان از زبان‌های دیگر ترجمه کرده‌اند یا نسخه‌سازان نسخه‌سازی کرده‌اند و نسخه‌خطی آن‌ها در ایران پیدا شده است.

در همه این قالب‌ها، اگر هنرمندان نسخه‌ها را به‌صورت نفیس و برای مخاطب والا تنظیم کرده باشند، آن‌ها تزئین بصری و تذهیب به کار برده‌اند. برای مثال، در نسخ ادبی بزرگ، خوشنویسان و هنرمندان تذهیب حاشیه‌ها، صفحات آغازین و سرسوره‌ها را انجام داده‌اند. در نوشته‌ای مربوط به Persian manuscripts آمده است که نسخه‌سازان آثار ادبی و علمی فارسی را با ترکیب متن، نقاشی و تذهیب تولید کرده‌اند.

بنابراین، هنرمندان تذهیب در نسخه‌های ارزشمند آثار ادبی بیشتر به کار برده‌اند و در نسخه‌های عام کمتر دیده می‌شود.

ورود و گسترش تذهیب در آثار ادبی ایرانی

هنرمندان تذهیب این هنر را از دوران ساسانی پایه‌گذاری کردند. آن‌ها با گسترش کتابت اسلامی، تذهیب را به‌طور منظم در نسخه‌های کتاب‌آرایی و نسخ ادبی به کار بردند. به گفته یک منبع، «شاید بتوان تاریخ آرایش و تذهیب قرآن را هم‌زمان با نوشتن آن دانست».

اهمیت هنر تذهیب در آثار ادبی فارسی (شعر و نثر) از دوره صفوی به بعد آشکار شد، زیرا هنرمندان نسخه‌ها را به شکل نظام‌مند تزئین کردند. پژوهش «تذهیب در ایران: تاریخچه، نقوش و اصطلاحات» نشان می‌دهد که دوران تیموریان و صفویان، دوره طلایی تذهیب بوده و هنرمندان، نسخه‌های ادبی را نیز شامل این هنر کرده‌اند.

تذهیب در آثار ادبی ایرانی از اواخر دوره میانی اسلامی (قرن هشتم تا دهم هجری) وارد عرصه کتاب‌آرایی شد. این هنر در دوره‌های بعد رشد قابل توجهی یافت.

دوره‌های تاریخی و مراحل رشد تذهیب در آثار ادبی

رشد و تحول تذهیب در آثار ادبی ایرانی را می‌توان در قالب چند دوره تاریخی بررسی کرد:

دوره ایلخانی و تیموری:

در این دوره، رونق کتابت و کتاب‌آرایی بالا گرفت و مکتب‌هایی مانند مکتب هرات شکل گرفتند که در تزئین نسخ ادبی نیز تأثیرگذار بودند.

دوره صفوی:

پژوهش‌ها دوره صفوی را «دوره طلایی تذهیب» می‌دانند. در این زمان، هنر تذهیب در نسخه‌های ادبی به بالاترین کیفیت رسید و از مرزهای ایران فراتر رفت. برای مثال، نویسندگان مقاله اشاره کرده‌اند که هنرمندان تذهیب، هنر خود را در دوره صفوی فراتر از مرزهای ایران گسترش دادند؛ به‌طوری که گاهی نمی‌توان تشخیص داد یک مصحف تذهیب‌شده قرن دهم یا یازدهم توسط هنرمندان ایرانی ساخته شده یا هنرمندان هندی یا عثمانی.

دوره قاجار:

هنرمندان تذهیب در دوره قاجار این هنر را ادامه دادند. آن‌ها تحت تأثیر هنر غربی، تغییراتی در سبک ایجاد کردند و روند نوآوری تذهیب کمتر دیده شد.

در هر دوره، آثار ادبی از جریان تذهیب بهره برده‌اند. تزئین نسخه‌های شعرای بزرگ، کتاب‌های حکمی و نثر ادبی، آینه‌ای از این رشد هنری بوده است. لذا، رشد تذهیب در آثار ادبی، نه صرفاً به رشد کمّی نسخه‌ها، بلکه به ارتقا کیفی تزئینات و نقوش اشاره دارد.

نمونه شاخص آثار ادبی تذهیب‌شده در ایران

یکی از معروف‌ترین نسخه‌های ادبی تذهیب‌شده در ایران، نسخه‌ای از شاهنامه است که هنرمندان به سفارش بایسنغُر میرزا (از خاندان تیموری) تهیه کردند و آن را به عنوان شاهکار کتاب‌آرایی و تذهیب در ایران شناختند.

در این نسخه، هنرمندان علاوه بر اجرای خوشنویسی عالی، حاشیه‌ها، صفحات آغازین و نقوش طلایی را با تذهیب آراسته‌اند. با وجود آنکه این نسخه بیشتر تاکید بر تصویر دارد (نگارگری)، تذهیب نیز نقش محوری ایفا کرده است.

این نمونه نشان می‌دهد که هنرمندان تذهیب، آثار ادبی ایران را به شکلی بسیار زیبا تزئین کرده‌اند. آن‌ها افزون بر متن، به زیبایی بصری اثر نیز افزوده‌اند.

سفارش‌دهندگان و مخاطبان آثار ادبی تذهیب‌شده

یکی از نکاتی که در تاریخ تذهیب قابل توجه است، نقش سفارش‌دهنده است. نسخه‌های ادبی تذهیب‌شده غالباً به سفارش امرا، شاهزادگان، درباریان یا موقوفات مذهبی تهیه شده‌اند. به‌عنوان نمونه، در دوره تیموری و صفوی، شاهان و بزرگان، هنرمندان خوشنویس و تذهیب‌کار را به کتابخانه‌های سلطنتی فرا می‌خواندند.

هنگامی که نسخه‌ای ادبی برای شاه، شاهزادگان یا جمعی ادبی تولید می‌شد، تذهیب به کار می‌رفت. این تزئین به عنوان بخش لوکس و تجملی اثر تلقی می‌شد.

بنابراین می‌توان گفت: یکی از عواملی که سبب شد تذهیب در آثار ادبی رشد یابد، وجود سفارش‌دهندگان متمول و اشرافی بوده است.

کارگاه‌ها، شهرها و مراکز اجرای تذهیب برای نسخه‌های ادبی

محل اجرای تذهیب در نسخه‌های ادبی معمولاً در کارگاه‌های کتاب‌آرایی، کتابخانه‌های سلطنتی یا کارگاه‌های خوشنویسی و تذهیب‌کاری در شهرهایی نظیر هرات، تبریز، اصفهان، شیراز بود. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که مکتب هرات، مکتب تبریز و مکتب اصفهان در تذهیب و نگارگری نسخه‌های ادبی تأثیر ویژه داشته‌اند.

همچنین، در کارگاه‌های سلطنتی، هنرمندان خوشنویس، تذهیب‌کار و صحاف زیر یک سقف کار می‌کردند و نسخه‌های اعیانی تولید می‌شد. به عنوان مثال، در دوره صفوی، کتابخانه‌های سلطنتی به مراکز اصلی تولید نسخه‌های خطی تذهیب‌شده تبدیل شدند.

به این ترتیب، مکان اجرای تذهیب نه صرفاً محل فیزیکی بلکه بخشی از روند تولید فرهنگی و ادبی ایران بوده است.

تذهیب‌کاران برجسته در حوزه آثار ادبی ایرانی

پژوهشگران نشان داده‌اند که در دوره صفوی چند تن از بزرگ‌ترین تذهیب‌کاران فعال بوده‌اند. از جمله هنرمندان مولانا محمود، میرک مذهّب و پسرش قوام‌الدین مسعود، همچنین مولانا حسن بغدادی و مولانا عبدالله شیرازی.

این هنرمندان بیشتر در زمینه قرآن یا نسخ دینی فعالیت کرده‌اند. با این حال، آن‌ها در تولید نسخه‌های ادبی نیز مشارکت داشته‌اند، زیرا اغلب کارگاه‌های کتاب‌آرایی آثار مذهبی و ادبی را به‌طور مشترک تولید می‌کردند.

در نتیجه، پژوهشگران نشان داده‌اند که نام‌های یاد شده بخشی از چکیده اسامی تذهیب‌کاران ایرانی هستند که با آثار ادبی نیز پیوند داشته‌اند.

مراکز نگهداری و وضعیت کنونی نسخه‌های ادبی تذهیب‌شده

نسخه‌های ادبی تذهیب‌شده ایران امروز در کتابخانه‌ها، موزه‌ها و مجموعه‌های خصوصی داخل و خارج از کشور نگهداری می‌شوند. پژوهش «Persian manuscripts with special reference to Iran» نشان می‌دهد که بیش از ۲۰۰ ۰۰۰ نسخه خطی در ایران وجود دارد. بسیاری از این نسخه‌ها هنوز فهرست نشده‌اند.

همچنین، در کتابخانه‌ها و موزه‌های داخل کشور، همچون موزه میراث مستند ایران، نگارخانه‌ها و کتابخانه ملی، نمونه‌هایی از نسخه‌های تذهیب‌شده عرضه شده‌اند.

خارج از ایران نیز نسخه‌هایی از آثار ادبی تذهیب‌شده ایرانی وجود دارد که در کتابخانه‌های غربی، مخزن‌های دانشگاهی و موزه‌ها نگهداری می‌شوند. این پراکندگی جغرافیایی و شرائط نگهداری متفاوت، مسائلی چون بازشناسی، حفاظت و کاتالوگ‌سازی را پیش روی پژوهشگران قرار داده است.

چالش‌ها و چشم‌اندازهای پژوهش و حفاظت نسخه‌های ادبی تذهیب‌شده

نسخه‌های ادبی تذهیب‌شده ایرانی، به دلیل قدمت، مواد به‌کاررفته و پیچیدگی‌های هنری، با مجموعه‌ای از چالش‌ها در پژوهش و حفاظت مواجه‌اند. یکی از مهم‌ترین مشکلات، فرسایش مواد طبیعی است که در تذهیب به کار رفته‌اند؛ مانند طلا، رنگ‌های گیاهی، جوهر و کاغذهای حساس. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که نور، رطوبت و دما می‌توانند به سرعت باعث کمرنگ شدن نقوش و آسیب دیدن سطح طلاکاری شوند.

چالش دوم، کمبود فهرست‌نگاری و مستندسازی دقیق است. بسیاری از نسخه‌های خطی تذهیب‌شده در ایران هنوز ثبت و دیجیتال‌سازی نشده‌اند و پژوهشگران برای دسترسی به آن‌ها با محدودیت مواجه‌اند. پراکندگی آثار در کتابخانه‌های خصوصی، عمومی و حتی خارج از ایران، مطالعات جامع و مقایسه‌ای را دشوار کرده است.

از منظر پژوهشی، شناخت هنرمندان، سبک‌ها و کارگاه‌های تولید نسخه‌های تذهیب‌شده نیز محدود است. بسیاری از تذهیب‌کاران ناشناخته هستند و شناحت آثار و مکاتب، نیازمند تحلیل‌های علمی، شیمیایی و آرشیوی است.

با این وجود، چشم‌اندازهای مثبتی نیز وجود دارد. دیجیتال‌سازی و انتشار نسخه‌های خطی تذهیب‌شده، از جمله پروژه‌های کتابخانه ملی ایران و موزه‌های معتبر، امکان دسترسی جهانی و پژوهش بین‌المللی را فراهم کرده است. همچنین، مطالعات بین‌رشته‌ای در زمینه علوم مواد، هنرشناسی و تاریخ ادبیات، به حفاظت علمی و بازشناسی دقیق سبک‌ها کمک می‌کند.

حفظ، مطالعه و معرفی نسخه‌های ادبی تذهیب‌شده، نه تنها نگهداری میراث فرهنگی ایران است، بلکه فرصت پژوهش نوین و آموزش هنری را نیز فراهم می‌کند. این کار همچنین به توسعه گردشگری فرهنگی کمک می‌کند. با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، می‌توان این آثار را برای نسل‌های آینده حفظ و معرفی کرد، بدون آسیب به اصالت و زیبایی هنری آن‌ها.

نتیجه‌گیری

با مرور سیر تاریخی هنر تذهیب در ایران، می‌توان دریافت که این هنر ریشه‌های باستانی دارد و تا دوران اسلامی ادامه یافته است. به ویژه از دوره تیموری تا صفوی، تذهیب در نسخه‌های ادبی نقش مهمی ایفا کرده است. آثار ادبی ایرانی، چه شعر و چه نثر، از تزئین بصری تذهیب بهره برده‌اند. این تزئین علاوه بر جنبه زیبایی، هویت فرهنگی اثر را نیز تقویت کرده است.

نسخه‌های تذهیب‌شده ادبی محصول تعامل سفارش‌دهندگان اشرافی، خوشنویس، تذهیب‌کار و مراکز کتاب‌آرایی هستند. این نسخه‌ها امروز میراث مکتوب ایران هستند. پژوهش و حفاظت این آثار، همراه با فهرست‌سازی، دیجیتال‌سازی و معرفی مناسب برای مخاطبان امروز، ضروری است.

منابع

«تذهیب در ایران: تاریخچه، نقوش و اصطلاحات». مرکز گفت‌وگوی فرهنگی بین‌المللی ایران.

Barkeshli, Mandana. Material Technology and Science in Manuscripts of Persian Mystical Literature. Manuscript Cultures 8.

M. Barkeshli, C. … “Historical and Scientific Analysis of Iranian Illuminated …” Golestane Honar.

“Persian manuscripts with special reference to Iran.” al‑Furqan. Al-Furqan Islamic Heritage Foundation.

“Illuminated Judeo‑Persian Manuscripts.” O. Carmeli. IranNamag