تذهیب چیست؟ گفتاری از دل تاریخ و زیبایی ایرانی

تذهیب چیست؟

تذهیب چیست؟ گفتاری از دل تاریخ و زیبایی ایرانی، اینجا، صدایی است؛ از دل تذهیب و طلا، از رنگ و حاشیه‌های ایمان ایرانی، که با شما سخن می‌گوید. اینجا پادکست هنر تذهیب است. بیایید در این گفتار، با هم به دنیای طلاییِ تذهیب سفر کنیم.

تذهیب چیست؟

واژه‌ی تذهیب، از ریشه‌ی عربی «ذهب» می‌آید… یعنی طلا.  اما در فرهنگ ما، تذهیب، فقط طلا نیست… تذهیب یعنی لطافت روح ایرانی در کنار کلام الهی. یعنی هنری که حاشیه‌ی قرآن را می‌آراید، و جانِ بیننده را روشن می‌کند. در تذهیب، هر نقش و رنگ، معنا دارد.

اسلیمی‌ها و ختایی‌ها، زبان بی‌کلام زیبایی‌اند. رنگ طلایی، نماد نور خداست و هر برگ ختایی، نشانی از بهشت ایرانی است.

تاریخ تذهیب

اگر به گذشته بنگریم، ریشه‌های تذهیب را در دوران ساسانی می‌یابیم. اما شکوه واقعی آن، در روزگار تیموری و صفوی رقم خورد.

در شهرهایی چون هرات و تبریز،کارگاه‌های کتاب‌آرایی می‌درخشیدند. آنجا استادانی بودند چون سلطان‌محمد، میرک نقاش، و بعدها در اصفهان، رضا عباسی.

این هنرمندان، تذهیب را به اوج رساندند.کتابخانه‌های شاهی، پر از نسخه‌های زرین بود: قرآن‌ها، شاهنامه‌ها، دیوان حافظ…

هر صفحه‌شان، جهانی از رنگ و معنا.

در «تذهیب چیست؟ گفتاری از دل تاریخ و زیبایی ایرانی»، می‌آموزیم که در تذهیب هیچ نقشی تصادفی نیست. هر پیچ و برگ نظمی دارد از دل طبیعت؛ دایره‌ها نشانه‌ی خورشیدند، گل‌ها یاد بهشت و طلا نماد جاودانگی. تذهیب، زبانی بی‌کلام است که از ایمان و زیبایی سخن می‌گوید.

تذهیب در روزگار معاصر

امروز نیز، در کارگاه‌های کوچک اصفهان و قم، استادانی هستند که با عشق، طلا را بر کاغذ می‌نشانند. تذهیب، هنوز زنده است… به ما یاد می‌دهد که زیبایی، اگر ریشه در سنت داشته باشد، هرگز کهنه نمی‌شود.

تذهیب، تجلی روح ایرانی

تذهیب یعنی درخشش روح ایرانی. یعنی هماهنگی میان رنگ، نظم، ایمان و صبر. شاید برای همین است که هر بار به تذهیب نگاه می‌کنیم، آرام می‌شویم. در هر برگ و نقش، رازی نهفته است؛ رازی از ماندگاری و شکوه.

«تذهیب چیست؟ گفتاری از دل تاریخ و زیبایی ایرانی» در این روایت، جایی است که تذهیب، هنرِ سکوت است؛ هنرِ جاودانگی. یادگاری از زمانی که انسان، زیبایی را عبادت می‌دانست…

قرآن ایرانی با تزئینات طلایی و اسلیمی در کتابخانه چستربیتی، نمونه‌ای از جلوه‌های تذهیب ایرانی در موزه‌های جهان

جلوه‌های تذهیب ایرانی در موزه‌های جهان

جلوه‌های تذهیب ایرانی در موزه‌های جهان، نسخه‌های خطی ایرانی، به‌ویژه قرآن‌های مُذهب و آثار ادبی و علمی است که در معتبرترین موزه‌ها و کتابخانه‌های جهان نگهداری می‌شوند. این آثار نه تنها جلوه‌ای از شکوه هنر ایران را نشان می‌دهند، بلکه ارزش تاریخی و فرهنگی بالایی برای پژوهشگران و علاقه‌مندان هنر اسلامی دارند.

میراثی که از مرزها عبور کرد

هنر کتاب‌آرایی ایرانی، به‌ویژه تذهیب، یکی از درخشان‌ترین جلوه‌های تمدن ایران است. هنر کتاب‌آرایی ایرانی، نه‌تنها نسخه‌های قرآن، بلکه شاهکارهای ادبی، علمی، تاریخی و متون فلسفی را نیز به اوج رسانده است. هنرمندان با ترکیب نقوش اسلیمی، ختایی، شمسه‌ها و ترنج‌ها و استفاده از رنگ‌هایی چون طلای ناب، لاجورد و شنگرف، جایگاهی کم‌نظیر به این آثار در تاریخ کتاب‌های دست‌نویس جهان داده‌اند.

امروز بسیاری از این آثار، چه از دوره‌های تیموری و صفوی و چه از سده‌های پیش و پس از آن، در بزرگ‌ترین موزه‌ها و کتابخانه‌های جهان نگهداری می‌شوند. این مقاله نگاهی پژوهشی و جذاب به مهم‌ترین مراکز نگهداری قرآن‌های مُذهب و کتاب‌های نفیس ایرانی در بریتانیا، فرانسه، آلمان، آمریکا و دیگر کشورهای اروپایی دارد. سفری درخشان میان صفحات زرین تاریخ هنر ایران.

بریتانیا: شکوه نسخه‌های ایرانی در موزه بریتانیا و کتابخانه چستربیتی

۱. موزه بریتانیا (British Museum) لندن

موزه بریتانیا (British Museum) در لندن یکی از گسترده‌ترین و معتبرترین مجموعه‌های هنر اسلامی جهان را در اختیار دارد. بخش چشمگیری از این گنجینه را آثار ایرانی تشکیل می‌دهد. قرآن‌های مُذهب ایرانی از سده‌های هشتم تا دوازدهم هجری جایگاهی ویژه دارند و نمونه‌ای شاخص از شکوه هنر کتاب‌آرایی ایران هستند. این آثار نه‌تنها ارزش مذهبی و معنوی دارند، بلکه به دلیل ظرافت تزئینات و کیفیت بالای مواد، از مهم‌ترین قطعات هنری بخش نسخه‌های خطی موزه محسوب می‌شوند.

قرآن‌های تیموری و صفوی از برجسته‌ترین نمونه‌های این مجموعه‌اند؛ هنرمندان این آثار را با سرلوح‌های طلایی، حاشیه‌های اسلیمی پیچیده و سطرنویسی با مرکب زر آراسته‌اند. بسیاری از نسخه‌ها نیز در کارگاه‌های کتاب‌آرایی هرات، تبریز و شیراز پدید آمده‌اند. این آثار نشان‌دهنده اوج هنر تذهیب در دوره‌هایی هستند که با حمایت دربار به تولید نسخه‌های فاخر انجامیده است. تذهیب‌های چندلایه، هماهنگی رنگ‌ها و ترکیب‌بندی‌های منظم، این قرآن‌ها را به شاهکارهایی بی‌بدیل در تاریخ هنر اسلامی تبدیل کرده است.

در کنار قرآن‌ها، موزه بریتانیا مجموعه‌ای ارزشمند از نسخه‌های ادبی و عرفانی ایران، از جمله شاهنامه، گلستان سعدی، خمسه نظامی و هفت اورنگ جامی را در خود جای داده است. هنرمندان صفحات افتتاحیه یا بخش‌های اصلی بسیاری از این آثار را با شمسه‌های زرین، نقوش ختایی، حاشیه‌پردازی‌های طلایی و آرایه‌های پیچیده تزئین کرده‌اند. وجود این نسخه‌های ادبی و عرفانی مُذهب در کنار قرآن‌ها، تصویری کامل از پیوستگی هنر ایرانی در عرصه‌های دینی، ادبی و فرهنگی ارائه می‌کند. و این امر جایگاه موزه بریتانیا را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز نگهداری میراث کتاب‌آرایی ایران تثبیت می‌سازد.

۲. کتابخانه چستربیتی (Chester Beatty Library) دوبلین (بریتانیا سابق / اکنون ایرلند)

کتابخانه چستربیتی (Chester Beatty Library) در دوبلین، از معتبرترین مراکز نگهداری نسخه‌های خطی جهان، مجموعه‌ای استثنایی از آثار ایرانی مُذهب‌شده را در اختیار دارد. این مجموعه شامل قرآن‌های ایرانی با شیوه «زرین‌مشق» و آرایه‌های هندسی دقیق است که هر یک نمونه‌ای برجسته از هنر کتاب‌آرایی ایران به شمار می‌آیند. طراحی صفحات با دقت بالا و استفاده از طلا و رنگ‌های معدنی با کیفیت، این نسخه‌ها را به آثار هنری بی‌نظیری تبدیل کرده است که توجه پژوهشگران و علاقه‌مندان هنر اسلامی را به خود جلب می‌کند.

علاوه بر قرآن‌ها، این کتابخانه میزبان شاهکارهایی از مکتب تبریز و اصفهان با کاغذهای آهارمهره و رنگ‌های معدنی کمیاب است. همچنین مجموعه‌ای ارزشمند از مرقعات خط و تذهیب از دوران صفوی در چستربیتی نگهداری می‌شود که از نظر کیفیت و ظرافت، با بهترین گنجینه‌های ملی ایران برابری می‌کند. این مجموعه نه تنها جلوه‌ای از شکوه هنر ایرانی است، بلکه نقش مهمی در معرفی و حفظ میراث فرهنگی و هنری ایران در سطح بین‌المللی ایفا می‌کند.

فرانسه: موزه لوور و کتابخانه ملی فرانسه؛ پایتخت هنرهای اسلامی

۱. موزه لوور (Louvre) پاریس

موزه لوور (Louvre) در پاریس، به‌ویژه بخش هنر اسلامی آن، میزبان برخی از نفیس‌ترین نسخه‌های ایرانی است. این آثار جلوه‌ای از شکوه هنر کتاب‌آرایی ایران را به نمایش می‌گذارند. در میان آنها، قرآن‌های دوره ایلخانی و تیموری با سرلوح‌های طلای ناب و طرح‌های هندسی الهام‌گرفته از معماری اسلامی برجسته‌اند.

این نسخه‌ها توجه ویژه بازدیدکنندگان و پژوهشگران را به خود جلب می‌کنند. دقت و ظرافت این نسخه‌ها، همراه با ترکیب‌بندی منظم و رنگ‌آمیزی دقیق، نشان‌دهنده سطح بالای هنر تذهیب در دوره‌های اولیه ایران اسلامی است.

نسخه‌های صفوی و شاهکارهای ادبی ایرانی در لوور

علاوه بر قرآن‌ها، نسخه‌های دوره صفوی نیز در این مجموعه برجسته‌اند. به‌ویژه قرآن‌هایی که در دوره شاه تهماسب مصور و مُذهب شده و به دقت خیره‌کننده‌ای در اجرا مشهور هستند. مجموعه‌ای از نسخه‌های ادبی و عرفانی چون شاهنامه، خمسه نظامی و بوستان سعدی نیز در لوور نگهداری می‌شود. صفحات این آثار با تذهیب‌های پیچیده و طلایی تزئین شده و از لحاظ هنری نمونه‌هایی کم‌نظیر به شمار می‌روند. این مجموعه‌ها تصویر کاملی از پیوستگی هنر مذهبی و ادبی ایران ارائه می‌کنند.

۲. کتابخانه ملی فرانسه (BnF)

کتابخانه ملی فرانسه (BnF) یکی از معتبرترین مراکز جهان در نگهداری نسخه‌های خطی ایرانی است. این مجموعه شامل قرآن‌ها و متون ادبی و علمی ایران می‌شود. یکی از شاخص‌ترین آثار، قرآن بایسنقر از سده نهم هجری است. این نسخه با آرایه‌های طلایی ظریف و صفحه‌آرایی استادانه، نمونه‌ای بی‌نظیر از هنر تذهیب ایرانی است. این اثر نه‌تنها از نظر هنری بلکه از لحاظ تاریخی نیز اهمیت فراوان دارد و شاهکار کارگاه‌های کتاب‌آرایی ایران در دوران خود محسوب می‌شود.

علاوه بر قرآن بایسنقر، مجموعه‌ای از نسخه‌های سلجوقی نیز در کتابخانه ملی فرانسه نگهداری می‌شود که اهمیت زیادی در تاریخ آغازین تذهیب ایرانی دارند. این مجموعه‌ها، تصویر روشنی از رشد و تکامل هنر تذهیب در ایران و تاثیر آن بر هنر اسلامی در جهان ارائه می‌کنند.

آلمان: حلقه اتصال شرق و غرب در کتابخانه‌های برلین و موزه هنر اسلامی

۱. کتابخانه دولتی برلین (Berlin State Library)

کتابخانه دولتی برلین (Berlin State Library) یکی از مراکز مهم نگهداری نسخه‌های ایرانی در اروپا است و مجموعه‌ای وسیع از آثار دوره‌های قاجار و صفوی را در اختیار دارد. بسیاری از این نسخه‌ها به سفارش شاهزادگان و دربار ایران تولید شده‌اند و از نظر کیفیت هنری و تذهیب، نمونه‌هایی کم‌نظیر به شمار می‌روند. قرآن‌های مُذهب قاجاری با نقش و نگارهای رنگارنگ و استفاده پررنگ از طلا، جلوه‌ای خیره‌کننده از هنر کتاب‌آرایی ایرانی ارائه می‌کنند و توجه پژوهشگران و علاقه‌مندان هنر اسلامی را به خود جلب می‌کنند.

علاوه بر قرآن‌ها، مجموعه شامل نسخه‌های پزشکی و علمی مانند ترجمه‌های فارسی آثار ابن‌سینا و رازی است که صفحات آغازین آنها با تذهیب‌های ظریف تزئین شده‌اند. همچنین آثار ادبی از جمله لیلی و مجنون، گلستان سعدی و مرقعات خط از هنرمندان دوره تیموری و صفوی در این مجموعه نگهداری می‌شوند که نشان‌دهنده تنوع و شکوه هنر کتاب‌آرایی ایرانی در زمینه‌های دینی، علمی و ادبی است و اهمیت کتابخانه برلین را به‌عنوان یکی از منابع معتبر برای پژوهش‌های هنری و تاریخی تثبیت می‌کند.

۲. موزه هنر اسلامی برلین

موزه هنر اسلامی برلین یکی از نخستین مراکز اروپایی است که به جمع‌آوری و حفاظت آثار اسلامی به‌طور جدی پرداخته و از برجسته‌ترین موزه‌های هنر اسلامی در قاره اروپا محسوب می‌شود. این موزه با تمرکز بر نسخه‌های ایرانی، مجموعه‌ای ارزشمند از آثار کمیاب را در اختیار دارد که هر یک نمونه‌ای ممتاز از هنر تذهیب و کتاب‌آرایی ایران هستند.

در میان آثار این موزه، سرلوح‌های جداشده از نسخ ایرانی، اوراق مُذهب دوره تیموری و بخش‌هایی از قرآن‌های دوره صفوی نگهداری می‌شوند. این مجموعه‌ها نشان‌دهنده تنوع و ظرافت هنر ایرانی در دوره‌های مختلف تاریخی بوده و اهمیت موزه برلین را به‌عنوان یکی از منابع معتبر مطالعه هنر اسلامی در اروپا تثبیت می‌کنند.

ایالات متحده آمریکا: گنجینه‌های ایرانی در متروپولیتن، اسمیتسونین و مورگان

۱. موزه متروپولیتن نیویورک (MET)

موزه متروپولیتن نیویورک (MET) یکی از بزرگ‌ترین و غنی‌ترین مجموعه‌های هنر ایرانی در جهان را در اختیار دارد و نقش مهمی در معرفی میراث کتاب‌آرایی ایران در سطح بین‌المللی ایفا می‌کند. در میان آثار این مجموعه، قرآن‌های ایرانی از سده‌های ۸ تا ۱۲ هجری با نسخه‌های بزرگ‌قطع تیموری، رنگ‌های آبی لاجوردی و طلایی به چشم می‌خورند که جلوه‌ای خیره‌کننده از تذهیب و هنر کتاب‌آرایی ایران ارائه می‌کنند. این آثار، نه تنها ارزش دینی، بلکه اهمیت هنری و تاریخی فراوان دارند و بخش عمده‌ای از جذابیت بخش هنر اسلامی MET را تشکیل می‌دهند.

از دیگر آثار شاخص موزه، نسخه مشهور «شاهنامه دموت» است که هرچند بخش زیادی از آن به نقاشی اختصاص دارد، اما صفحات آغازین و پایانی آن با آرایه‌های تذهیب خیره‌کننده تزئین شده‌اند. علاوه بر این، نسخ ادبی و عرفانی صفوی موجود در مجموعه نیز نمونه‌هایی برجسته از حضیض هنر کتاب‌آرایی ایران به شمار می‌آیند و اهمیت موزه متروپولیتن را به‌عنوان مرکزی برای مطالعه و نمایش هنر اسلامی و ایرانی تثبیت می‌کنند.

۲. موزه اسمیتسونین / فریر و سکلر (Smithsonian – Freer & Sackler)

موزه اسمیتسونین، به ویژه گالری فریر و سکلر، تعدادی از بهترین نمونه‌های هنری ایران را در خود جای داده و در معرفی هنر کتاب‌آرایی و تذهیب ایرانی در آمریکا نقش مهمی ایفا می‌کند. هنرمندان بخشی از این مجموعه، شامل شاهنامه‌های مُذهب از دوره صفوی، صفحات آغازین و برخی برگ‌های میانی آن‌ها را با تذهیب‌های دقیق و ظریف آراسته‌اند و جلوه‌ای خیره‌کننده از هنر ایرانی ارائه می‌کنند.

علاوه بر آثار ادبی، نسخه‌هایی از متون علمی مهم چون «قانون» ابن‌سینا و «ذخیره خوارزمشاهی» نیز در این موزه نگهداری می‌شوند، که صفحات افتتاحیه آنها با تذهیب‌های طبی و الهیاتی تزئین شده است. همچنین مجموعه‌ای از مرقعات شامل اوراق مُذهب، اشعار و خطوط زرین‌نویسی‌شده در فریر و سکلر وجود دارد که نمایانگر ظرافت و تنوع هنر کتاب‌آرایی ایرانی در زمینه‌های دینی، علمی و ادبی است و اهمیت این موزه‌ها را در سطح جهانی تثبیت می‌کند.

۳. کتابخانه و موزه مورگان (The Morgan Library)

کتابخانه و موزه مورگان در نیویورک نگهبان نسخه‌های هنری نادر ایرانی است و مجموعه‌ای ارزشمند از قرآن‌های کوچک و متوسط با تذهیب صفحات افتتاحیه را در اختیار دارد. علاوه بر این، نسخه‌های خمسه نظامی با سرلوح‌های ظریف و گزیده‌هایی از شاهکارهای دوره صفوی که در اروپا بسیار مشهور شده‌اند نیز در این مجموعه نگهداری می‌شوند و نمایانگر تنوع و شکوه هنر کتاب‌آرایی و تذهیب ایرانی در دوره‌های مختلف تاریخی هستند.

سایر کشورهای اروپایی: از ایتالیا تا اسپانیا

۱. واتیکان – رم

کتابخانه واتیکان در رم مجموعه‌ای از نسخه‌های خطی فارسی و قرآن‌های ایرانی را در اختیار دارد. این آثار در سده‌های گذشته، از طریق دیپلمات‌ها و سفرای ایرانی به کتابخانه راه یافته‌اند. هر یک از این نسخه‌ها نمایانگر ارزش فرهنگی و هنری ایران در عرصه بین‌المللی هستند. مطالعه و نمایش این مجموعه، امکان آشنایی جهانیان با هنر و میراث تاریخی ایران را فراهم می‌کند.

۲. اسپانیا، موزه هنر اسلامی در مادرید و تولدو

در موزه هنر اسلامی اسپانیا در مادرید و تولدو، بخش‌هایی از نسخه‌های مُذهب ایرانی نگهداری می‌شوند. این آثار نه تنها جلوه‌ای از شکوه هنر ایرانی را نشان می‌دهند، بلکه اهمیت تاریخی و فرهنگی قابل توجهی دارند. به ویژه، پیوندهای تمدنی میان ایران و اندلس در این نسخه‌ها به روشنی قابل مشاهده است. پژوهشگران و علاقه‌مندان هنر اسلامی با مطالعه این مجموعه، فرصت بررسی تأثیرات متقابل فرهنگی و هنری میان دو تمدن را پیدا می‌کنند.

۳. اتریش، کتابخانه ملی اتریش (Vienna)

در وین، کتابخانه ملی اتریش مجموعه‌ای از نسخه‌های قرآنی و ادبی ایرانی را در اختیار دارد. این مجموعه شامل نسخه‌های نفیس و مرقعات صفوی است که با تذهیب‌های مینیمال اما استادانه تزئین شده‌اند. این آثار نمایانگر ظرافت و دقت هنر کتاب‌آرایی ایرانی در دوره‌های مختلف تاریخی هستند.

چرا نسخه‌های ایرانی این‌چنین در جهان مورد توجه قرار گرفتند؟

۱. زیبایی فنی و تکنیکی

زیبایی فنی و تکنیکی آثار ایرانی در جهان اسلام آن‌ها را متمایز کرده است. استفاده از رنگ‌های معدنی و طلاکاری‌های چندلایه جلوه‌ای خیره‌کننده به نسخه‌ها می‌بخشد. قلم‌گیری‌های ظریف و ترکیب‌بندی‌های پیچیده دقت و ظرافت هنرمندان ایرانی را نشان می‌دهند. این ویژگی‌ها باعث شده‌اند که آثار ایرانی در میان نسخه‌های خطی و کتاب‌آرایی اسلامی جایگاهی ویژه پیدا کنند.


۲. نقش حامیان هنری

نقش حامیان هنری در شکوفایی هنر کتاب‌آرایی ایرانی بسیار برجسته بود. پادشاهان و شاهزادگان، به ویژه در دوره‌های تیموری، صفوی و حتی قاجار، سفارش‌دهندگان اصلی نسخ فاخر بودند. این حمایت‌های مالی و هنری موجب ارتقای کیفیت تولید نسخه‌ها شد. بدین ترتیب، آثار کتاب‌آرایی ایرانی با دقت و ظرافتی بی‌نظیر خلق شدند که همچنان توجه پژوهشگران و علاقه‌مندان را جلب می‌کند.

۳. انتقال تاریخی و مسیرهای بازرگانی

انتقال تاریخی و مسیرهای بازرگانی نقش مهمی در گسترش هنر کتاب‌آرایی ایرانی داشتند. از دوره صفویه به بعد، تجارت کتاب‌های نفیس در مسیر استانبول – ونیز – پاریس – لندن رونق گرفت. بسیاری از نسخه‌های ارزشمند ایرانی از طریق این مسیرها وارد اروپا شدند. این روند، زمینه‌ای برای شناخت جهانی هنر تذهیب و نسخه‌های خطی ایرانی فراهم کرد و آثار ایران را به بخشی از میراث فرهنگی جهان تبدیل نمود.

۴. جذابیت پژوهشی

نسخه‌های مُذهب ایرانی علاوه بر زیبایی بصری خیره‌کننده، ارزش پژوهشی بالایی نیز دارند. این آثار برای تاریخ‌دانان، زبان‌شناسان و پژوهشگران هنر اسلامی منبعی غنی از اطلاعات فرهنگی و اجتماعی به شمار می‌آیند. مطالعه این نسخه‌ها امکان درک تحولات هنری، ادبی و مذهبی ایران را فراهم می‌کند. از این رو، نسخه‌های مُذهب ایرانی نه تنها میراثی هنری، بلکه سرمایه‌ای علمی و پژوهشی نیز محسوب می‌شوند.

چالش‌ها و مسئولیت‌ها؛ میراثی که باید بازگردد یا حفظ شود؟

حضور آثار ایرانی در اروپا و آمریکا همواره موضوعی بحث‌برانگیز بوده است. بسیاری از این نسخه‌ها در جریان جنگ‌ها، خریدهای دوره استعمار یا تجارت آزاد نسخ عتیقه از ایران خارج شده‌اند و اکنون در موزه‌ها و کتابخانه‌های معتبر جهان نگهداری می‌شوند. این وضعیت موجب شده است که مسئله مالکیت و حفظ میراث فرهنگی ایرانی همچنان محل گفتگو و چالش باشد.

امروزه، بسیاری از پژوهشگران و دوستداران فرهنگ ایرانی خواستار دیجیتال‌سازی کامل این آثار، بازگشت برخی نسخه‌های خاص یا حداقل همکاری‌های مشترک برای حفاظت علمی و پژوهشی هستند. در مقابل، موزه‌های بزرگ جهان بر این باورند که نگهداری این آثار در مجموعه‌های معتبر بین‌المللی به نمایش، حفاظت و مطالعه بهتر آنها کمک کرده است و امکان آشنایی جهانیان با هنر ایرانی را فراهم می‌آورد.

باوجود اختلاف دیدگاه‌ها، یک نکته مسلم است: این آثار سفیران خاموش هنر ایرانی هستند و در هر جای جهان که نگهداری شوند، نشان‌دهنده ظرافت، معنویت و زیبایی‌شناسی تمدن ایران‌اند. ارزش فرهنگی و هنری آنها فراتر از مرزها است و نقش مهمی در معرفی هنر و تاریخ ایران در سطح جهانی ایفا می‌کند.

میراث زرین ایران در حافظه جهانی

از لندن تا نیویورک، از پاریس تا برلین، و از وین تا مادرید، ردپای هنر تذهیب ایرانی در معتبرترین موزه‌ها و کتابخانه‌های جهان دیده می‌شود. قرآن‌های مُذهب، شاهنامه‌های زرین‌نقش، مرقعات خط و آثار علمی و فلسفی، همگی گواهی بر پیوند عمیق میان هنر و اندیشه ایرانی‌اند و نشان‌دهنده سطح بالای خلاقیت و دقت هنرمندان ایران در سده‌های گذشته هستند.

این آثار تنها بخشی از تاریخ هنر ایران نیستند؛ بلکه بخشی از حافظه فرهنگی بشریت به شمار می‌روند. ارزش هنری و معنوی آنها فراتر از مرزهای جغرافیایی است و به جهانیان امکان می‌دهد تا با هنر، ادبیات و علم ایران در دوره‌های مختلف تاریخی آشنا شوند.

ایران در طول سده‌ها توانسته است هنر را با ایمان، دانش، شعر و حکمت درآمیزد و آثاری بیافریند که همچنان الهام‌بخش هستند. این آثار، حتی امروز، در چشم بینندگان جهانی همچون خورشیدی در میان کتاب‌های دست‌نویس جهان می‌درخشند و نشان‌دهنده استمرار شکوه و ظرافت فرهنگ ایرانی در عرصه جهانی است.

تاریخچه تذهیب در ایران از دوران پیش از اسلام تا دوران اسلامی

تاریخچه تذهیب در ایران از دوران پیش از اسلام تا دوران اسلامی

بررسی تاریخچه تذهیب در ایران نشان می‌دهد که بسیاری از نمادها و نقوش همچون اسلیمی، ختایی، گل‌های تزیینی و ساختارهای هندسی، از دوران پیش از اسلام تا دوران اسلامی است. و در گذر زمان با نیازهای فرهنگی و مذهبی دوره اسلامی سازگار شده‌اند. این سیر تحول نمادها و نقوش بیانگر تداوم سنت‌های بصری ایران و توانایی هنرمندان ایرانی در تلفیق میراث باستانی با زیبایی‌شناسی اسلامی است.

چکیده

تذهیب به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین هنرهای کتاب‌آرایی و نقوش تزئینی در ایران، ریشه‌ای عمیق در فرهنگ و هنر این سرزمین دارد. این هنر که در ابتدا در قالب نقش‌مایه‌های اسطوره‌ای، هندسی و گیاهی در تمدن‌های پیشاایرانی ظهور یافت، در دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی به تکامل رسید و پس از ورود اسلام، با تطبیق با مفاهیم جدید و پرهیز از تصویرگری انسانی و حیوانی، به اوج شکوفایی در مکاتب مختلف دوره اسلامی رسید. این پژوهش به بررسی تاریخی تذهیب از دوران پیش از اسلام تا دوره اسلامی می‌پردازد و تحولات ساختار، نمادها و نقش‌مایه‌های آن را در گذر زمان تحلیل می‌کند.

مقدمه

هنر تذهیب در ایران بخشی از هویت بصری و فرهنگی این سرزمین است و تاریخچه تذهیب در ایران نشان می‌دهد که این هنر در گذر زمان، از دوران پیش از اسلام تا دوران اسلامی، مسیر تحولی گسترده پیموده است. تذهیب که در مفهوم امروزی آن به معنای آراستن صفحات کتب با طلا و نقوش گیاهی، هندسی و اسلیمی است، در دوره اسلامی به کمال رسید؛ اما ریشه‌های آن را باید در نقوش سفالینه‌های پیشاتاریخی، تزئینات معماری، فلزکاری و نساجی دوران باستان جست‌وجو کرد. مطالعه این روند تاریخی بیانگر سیر تحول نمادها و نقوش از الگوهای ابتدایی تا ساختارهای پیچیده اسلامی است و لزوم بررسی دوره‌ای این هنر را برای درک پیوستگی میان سنت‌های پیشاایرانی و جلوه‌های هنری پس از اسلام آشکار می‌سازد.

۱. تذهیب و تزئینات هنری در ایران پیش از اسلام

۱–۱. دوران پیشاتاریخی و آغاز شکل‌گیری نقوش تزئینی

نخستین نشانه‌های هنر تزیینی که بعدها در تذهیب جلوه یافت، در سفالینه‌های دوران پیش از تاریخ (به‌ویژه هزاره پنجم و چهارم پیش از میلاد) دیده می‌شود. نقوشی چون مارپیچ‌ها، خطوط شکسته، نگاره‌های خورشید و گیاه از آن دوران در سراسر فلات ایران رایج بوده‌اند (هینلز، ۱۳۸۱). این نقوش ابتدایی بعدها در ساختار طرح‌های اسلیمی و ختایی نقش مهمی ایفا کردند.

۱–۲. دوران ایلامی

در دوره ایلام، نقوش گیاهی و جانوری بیشتر ساختاری نمادین و اسطوره‌ای داشتند. نقش خورشید، گیاه زندگی و حیوانات مقدس از جمله مواردی هستند که بعدها به‌صورت دگرگون‌شده در نقوش ایرانی و حتی در تذهیب اسلامی حضور یافتند (بهار، ۱۳۷۶).

۱–۳. دوران هخامنشی

دوره هخامنشی (۵۵۰–۳۳۰ ق.م) یکی از مهم‌ترین مقاطع شکل‌گیری زبان تصویری ایرانی است. در این دوران از نقوش گیاهی منظم، گل لوتوس، درخت زندگی، پالوده‌سازی هندسی، و نقوش بال‌دار استفاده می‌شد. این عناصر بعدها در ساختار شمسه‌ها، ترنج‌ها و اسلیمی‌های دوره اسلامی جایگاه ویژه‌ای یافتند. نقوش تخت‌جمشید سرشار از همان تقارن، توازن و نظم هندسی است که در تذهیب اسلامی نیز ادامه یافت (گیرشمن، ۱۳۸۰).

۱–۴. دوران اشکانی

در دوره اشکانی (۲۴۷ ق.م – ۲۲۴ م) عناصر تزئینی بیشتر تحت تأثیر هنر هلنیستی قرار گرفت، اما نقوش گیاهی و هندسی همچنان ساختار ایرانی خود را حفظ کردند. گرایش به تکرار نقوش و تقارن محوری در این دوره قابل توجه است.

۱–۵. دوران ساسانی

اوج هنر تزئینی پیش از اسلام در دوره ساسانی (۲۲۴–۶۵۱ م) شکل گرفت. ساسانیان از نقش‌مایه‌هایی مانند:

  • نقش بهشت‌گون (پردیس)
  • پیچک‌ها و تاک‌ها
  • بته‌جقه‌های اولیه
  • مدالیون‌ها و نقوش گردان
  • نقوش جانوری نمادین چون سیمرغ

استفاده می‌کردند. بسیاری از این نقش‌ها مستقیماً وارد هنر تذهیب دوران اسلامی شدند. نظم هندسی، گرایش به تقارن، و استفاده از خطوط منحنی از ویژگی‌هایی است که در طرح‌های اسلیمی و ختایی اسلامی تداوم یافت (پورداود، ۱۳۷۸).

۲. تحول تذهیب پس از ورود اسلام

ورود اسلام در سده هفتم میلادی منجر به تغییرات بنیادین در هنر ایران شد. با توجه به پرهیز هنر اسلامی از تصویرگری انسانی و حیوانی، هنرمندان ایرانی بیشتر به نقوش گیاهی، هندسی و خطی روی آوردند. هنر تذهیب در چنین بستر فکری–زیباشناختی رشد یافت.

۲–۱. قرون اولیه اسلامی (قرن ۱ تا ۴ هجری)

در این دوره، تذهیب هنوز ساده و محدود بود. قرآن‌های اولیه عمدتاً با خطوط کوفی و تزئینات هندسی ابتدایی آراسته می‌شدند. استفاده از طلا محدود، اما ساختار هندسی بسیار دقیق بود. ریشه این هندسه را می‌توان در سنت‌های معماری و فلزکاری ساسانی یافت.

۲–۲. شکوفایی تذهیب در دوره سلجوقی (قرن ۵ و ۶ هجری)

با قدرت گرفتن سلجوقیان، هنر کتاب‌آرایی از جمله تذهیب رونق چشمگیری یافت. ویژگی‌های این دوره عبارتند از:

  • استفاده گسترده از اسلیمی‌های پیچ‌دار
  • رواج نقوش ختایی شامل گل شاه‌عباسی، غنچه، برگ‌ها
  • آغاز شکل‌گیری ساختارهای منسجم ترنج، لچک و سرلوحه
  • ترکیب‌بندی‌های منظم و متقارن با خطوط طلایی

این شیوه بعدها پایه مکاتب بزرگ تذهیب در دوران تیموری و صفوی شد.

۲–۳. دوران ایلخانی (قرن ۷ و ۸ هجری)

در این دوره، با ورود هنرمندان چینی و مغولی به ایران، نقش‌مایه‌های جدیدی چون ابرهای چینی، گل‌های چلیپا، و حیوانات خیالی وارد هنر کتاب‌آرایی شد. ترکیب‌بندی‌های پیچیده‌تر و استفاده گسترده از رنگ‌های لاجورد، زر و لاکی از ویژگی‌های این دوره است.

۲–۴. دوران تیموری (قرن ۹ هجری): عصر طلایی تذهیب

دوران تیموری اوج شکوفایی تذهیب ایرانی است. ویژگی‌های این دوره:

  • کمال‌یافتگی ترنج و لچک
  • ظرافت بی‌سابقه در نقوش اسلیمی و ختایی
  • استفاده از رنگ‌های متنوع با هارمونی دقیق
  • حضور ساختارهای شمسه، جدول‌بندی‌های طلایی، و کتیبه‌های تزیینی

کتابخانه هرات مهم‌ترین مرکز تولید آثار فاخر تذهیبی این دوران بود.

۲–۵. دوره صفوی (قرن ۱۰ تا ۱۲ هجری): تثبیت و تنوع

در این دوره، هنر تذهیب با حمایت دربار صفوی به اوج کمال ساختاری رسید. برخی ویژگی‌ها:

  • رشد مکتب اصفهان
  • استفاده گسترده از گل شاه‌عباسی و نقوش بته‌جقه
  • هماهنگی میان تذهیب، تشعیر و نگارگری
  • کاربرد رنگ‌های گرم و زرین با ترکیب‌بندی‌های پیچیده

صفویان توانستند میراث تذهیب ایرانی را تثبیت و جهانی کنند.

۲–۶. دوران قاجار

هرچند در دوران قاجار ساده‌سازی‌هایی دیده می‌شود، اما استفاده از رنگ‌ها و نقوش فاخر همچنان ادامه داشت. تأثیرات اروپایی موجب تغییراتی در ساختارهای تزیینی شد.

۳. سیر تحول نمادها و نقوش در گذر زمان

۳–۱. نقوش گیاهی

نقوش گیاهی از آغاز تمدن ایرانی تا دوران اسلامی از مهم‌ترین عناصر تزیینی بوده‌اند. گیاه زندگی (درخت زندگی) از دوران ایلامی تا اسلامی در قالب اسلیمی‌ها و ختایی‌ها ادامه یافت. گل شاه‌عباسی ریشه در نقوش ساسانی دارد و در صفوی به اوج رسید.

۳–۲. نقوش هندسی

از دوران هخامنشی تا هنر اسلامی، هندسه نقش اصلی را ایفا کرده است. پیچیدگی هندسی اسلامی در واقع ادامه سنت معماری و زیباشناسی ایران باستان است. در تذهیب، هندسه پایه چیدمان ترنج، لچک، شمسه و حاشیه‌هاست.

۳–۳. نقوش جانوری

اگرچه در تذهیب اسلامی استفاده از حیوانات محدود بود، اما میراث نقش‌های جانوری ایران باستان در قالب نقوش نمادین مانند سیمرغ در تشعیرها ادامه یافت.

۳–۴. رنگ‌ها

رنگ طلا از ساسانیان وارد هنر اسلامی شد و به نماد نور، قداست و شکوه تبدیل شد. رنگ‌های لاجوردی، لاکی و فیروزه‌ای نیز ریشه در سنت‌های دیرینه ایرانی دارند.

نتیجه‌گیری

تذهیب به‌عنوان یکی از درخشان‌ترین جلوه‌های هنر ایرانی، حاصل استمرار و تحول هزاران‌ساله سنت‌های بصری و فرهنگی این سرزمین است. از نقوش ساده سفالینه‌های پیشاتاریخی تا ساختارهای پیچیده و منسجم تذهیب دوره اسلامی، می‌توان تداوم یک جهان‌بینی مشترک را مشاهده کرد. هنر تذهیب اسلامی ایران نه‌تنها ادامه‌دهنده میراث هخامنشی و ساسانی است، بلکه با مفاهیم زیبایی‌شناسانه و معنوی اسلام پیوند خورده و هنری منحصربه‌فرد در جهان اسلام آفریده است. مطالعه این هنر ما را با لایه‌های عمیق فرهنگ، نمادپردازی و ارزش‌های زیبایی‌شناختی ایرانی آشنا می‌کند.

منابع

  1. بهار، مهرداد. پژوهشی در اساطیر ایران. تهران: نشر چشمه، ۱۳۷۶.
  2. پورداود، ابراهیم. هنر و آیین‌های ایران باستان. تهران: بنگاه ترجمه و نشر، ۱۳۷۸.
  3. هینلز، جان. اساطیر ایران. ترجمه ژاله آموزگار، تهران: نشر مرکز، ۱۳۸۱.
  4. گیرشمن، رومن. ایران از آغاز تا اسلام. ترجمه محمد معین، تهران: علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰.
  5. پاکباز، روئین. دایره‌المعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ۱۳۹۰.
  6. موسوی، محمد. تاریخ تذهیب و کتاب‌آرایی در ایران. تهران: پژوهشگاه هنر، ۱۳۹۴.
  7. ولایتی، علی‌اکبر. تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی. تهران: امیرکبیر، ۱۳۹۲.

مروری بر ابزارهای تخصصی مورد نیاز در تذهیب ایرانی

ابزارهای تخصصی تذهیب ایرانی

مروری بر ابزارهای مورد نیاز در تذهیب؛ معرفی و مقایسه وسایل تخصصی زراندودکاری و رنگ‌سازی سنتی برای خرید آگاهانه در بازار امروز. یافته‌ها نشان می‌دهد که کیفیت ابزار ارتباط مستقیمی با دوام اثر، درخشش رنگ‌ها و دقت خطوط دارد و هنرمندان حرفه‌ای بر انتخاب مواد اصیل و تهیه‌شده به روش‌های سنتی تأکید ویژه دارند.

چکیده

تذهیب یکی از مهم‌ترین حوزه‌های هنرهای کتاب‌آرایی و تزئینی ایران است که با استفاده از طلا، رنگ‌های معدنی و گیاهی، قلم‌موهای ظریف و کاغذهای فرآوری‌شده، نقوش هندسی و گیاهی را در کنار خوشنویسی به تصویر می‌کشد. شناخت دقیق ابزار و مواد، نه‌تنها در کیفیت نهایی اثر مؤثر است، بلکه پایه اصلی آموزش تذهیب محسوب می‌شود. این پژوهش با هدف بررسی علمی ابزارهای ضروری این هنر، به معرفی قلم‌مو، رنگ، طلا، مرکب و کاغذ مورد استفاده در تذهیب پرداخته و ویژگی‌های فنی، تاریخچه کاربرد، و نکات نگهداری هر یک را تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که کیفیت ابزار ارتباط مستقیمی با دوام اثر، درخشش رنگ‌ها و دقت خطوط دارد و هنرمندان حرفه‌ای بر انتخاب مواد اصیل و تهیه‌شده به روش‌های سنتی تأکید ویژه دارند.

۱. مقدمه

تذهیب در سنت کتاب‌آرایی ایرانی نه‌تنها نقشی تزئینی دارد، بلکه بخشی از هویت بصری فرهنگ اسلامی- ایرانی محسوب می‌شود. این هنر از قرن‌های اولیه اسلامی تا دوره صفوی و قاجار، پیوسته تکامل یافته و ابزارهای مورد استفاده در آن نیز دستخوش تغییرات و پیشرفت شده‌اند. در نسخه‌های خطی برجای‌مانده، ردّ ابزارهایی همچون طلا، رنگ‌های معدنی، کاغذ آهارمهره و قلم‌موهای موی حیوانات به‌روشنی مشاهده می‌شود (واعظیان، ۱۳۸۲).

با وجود افزایش علاقه هنرجویان به این هنر، منابع تخصصی درباره ابزار تذهیب غالباً پراکنده و محدود است. این پژوهش تلاش می‌کند با رویکردی نظام‌مند، ابزارهای اصلی را معرفی کرده و ویژگی‌های کاربردی آن‌ها را با استناد به منابع معتبر دانشگاهی و هنری تحلیل نماید.

۲. قلم‌موهای تذهیب

۲–۱. خاستگاه و نقش قلم‌مو در تذهیب

قلم‌مو در تذهیب مهم‌ترین ابزار اجرای خطوط و رنگ‌گذاری است. از دوره تیموری تا صفوی، قلم‌موهایی از موی سمور، سنجاب یا گربه وحشی رایج بوده‌اند، زیرا قدرت نگهداری رنگ و قابلیت جمع‌شدگی نوک آن‌ها بسیار بالا بوده است (افشار مهاجر، ۱۳۸۴).

۲–۲. مشخصات فنی قلم‌موی مناسب

قلم‌موی تذهیب باید:

  • نوک کاملاً تیز داشته باشد
  • انعطاف‌پذیر باشد اما هنگام رها شدن، به حالت اولیه بازگردد
  • آب و رنگ را به‌صورت یکنواخت آزاد کند
  • در شماره‌های ۰۰، ۰ و ۱ بیشترین کاربرد را داشته باشد

بهترین قلم‌موهای موجود در بازار، قلم‌های Kolinsky با موی سمور سیبری است که به دلیل ظرافت ساخت و دوام بالا در آموزش‌های حرفه‌ای توصیه می‌شود.

۲–۳. نگهداری قلم‌مو

  • استفاده از آب ولرم برای شست‌وشو
  • جلوگیری از قرار دادن قلم‌مو در آب برای مدت طولانی
  • نگهداری در جام‌قلمی به‌صورت ایستاده
  • استفاده دوره‌ای از صمغ عربی برای فرم‌دهی نوک قلم‌مو

۳. رنگ‌ها در تذهیب

۳–۱. رنگ‌های سنتی و ریشه‌های تاریخی

در نسخه‌های ایرانی، رنگ‌های معدنی نظیر لاجورد، شنگرف، اخرا و زنگار دارای بیشترین ماندگاری هستند. پژوهش‌های طالبی (۱۳۹۵) نشان می‌دهد که استفاده از رنگ‌های معدنی در دوره تیموری به اوج خود رسیده و کیفیت این مواد باعث دوام نقوش تا امروز شده است.

۳–۲. رنگ‌های گیاهی

رنگ‌های گیاهی، بسته به نوع ماده پایه، شفافیت بیشتری دارند اما مقاومت آن‌ها در برابر نور کمتر است. نمونه‌های شناخته‌شده شامل:

  • نیلی (آبی)
  • روناس (قرمز)
  • اسپرک (زرد)

این رنگ‌ها برای سایه‌پردازی و رنگ‌های لطیف کاربرد دارند.

۳–۳. رنگ‌های امروزی و علمی

در آموزش معاصر، گواش و آبرنگ‌های حرفه‌ای—مانند برندهای Winsor & Newton، Talens و Schmincke—به‌عنوان جایگزین رنگ‌های سنتی به کار گرفته می‌شوند. دلیل این انتخاب، ثبات رنگ، یکنواختی بنیان شیمیایی و عدم تغییر طی زمان است.

۳–۴. اصول نگهداری و آماده‌سازی رنگ

  • استفاده از آب مقطر برای تهیه رنگ و جلوگیری از رسوب
  • نگهداری رنگ‌ها در ظروف شیشه‌ای و دور از نور
  • ترکیب رنگ با مقدار اندکی صمغ عربی برای افزایش چسبندگی و درخشش

جلوگیری از استفاده رنگ‌های بسیار غلیظ که موجب ترک‌خوردگی روی کاغذ می‌شود

۴. طلا و کاربرد آن در تذهیب

۴–۱. پیشینه استفاده از طلا

طلا از گذشته تا امروز اصلی‌ترین عنصر در تذهیب بوده است. به گفته رستگار (۱۳۹۲)، کاربرد طلا در نسخه‌های مذهبی و شاهنامه‌های سلطنتی علاوه بر زیبایی، ارزش معنوی و نمادین اثر را افزایش می‌داده است.

۴–۲. انواع طلا

  • ورق طلا (۲۴ عیار): فاخرترین نوع، مناسب شمسه‌ها و حاشیه‌های اصلی
  • طلای ژاپنی یا آلمانی: مناسب برای تمرین
  • طلای شکری: برای پر کردن سطوح و بافت‌های برجسته
  • طلای کوبیده: مرغوب‌ترین نوع، تهیه‌شده با آسیاب ورق طلا و صمغ عربی

طلای کوبیده، به‌دلیل ذرات بسیار ریز، سطحی براق و homogeneous ایجاد می‌کند.

۴–۳. ابزارهای کار با طلا

  • چاقوی طلا
  • کاغذ پوستی
  • قلّاب یا قلم پرداخت
  • فرچه مخصوص پرداخت
  • چسب طلا (سریش، صمغ یا چسب ژاپنی)

۴–۴. نکات نگهداری

  • قرار دادن ورق طلا بین صفحات کاغذ پوستی
  • نگهداری مایع طلا در ظروف درب‌دار
  • جلوگیری از تماس دست با ورق طلا به دلیل چربی پوست

۵. مرکب در تذهیب

۵–۱. نقش مرکب

مرکب برای دورگیری نقوش، طراحی اولیه و ترسیم خطوط اصلی به کار می‌رود و کیفیت آن تأثیر زیادی بر خوانایی و ظرافت اثر دارد.

۵–۲. ویژگی‌های مرکب مناسب

  • مشکیِ مطلق با چگالی بالا
  • عدم پخش‌شوندگی روی کاغذ
  • مقاومت بالا در برابر رطوبت و نور
  • رقیق اما فاقد آب‌افتادگی

۵–۳. انواع مرکب

  • مرکب سنتی (دوده + صمغ)
  • مرکب‌های نگارگری رقیق‌شده
  • مرکب صنعتی مرغوب برای خطوط تکمیلی

۵–۴. نگهداری

  • دور از نور و دماهای متغیر
  • اضافه‌کردن آب مقطر در صورت غلیظ‌شدن
  • هم‌زدن پیش از استفاده

۶. کاغذ؛ بستر اجرای تذهیب

۶–۱. کاغذ آهارمهره؛ استاندارد کلاسیک

کاغذ آهارمهره حاصل ترکیب نشاسته، زاج یا سفیده تخم‌مرغ، و مهره‌کشی مکرر است. پژوهش‌های غفاری (۱۳۸۹) نشان می‌دهد آهارمهره صحیح میزان جذب رنگ و پخش مرکب را به‌خوبی کنترل کرده و سطحی مناسب برای اجرای طلا فراهم می‌کند.

۶–۲. کاغذهای امروزی

  • بریستول صاف
  • کاغذ گرم بالا
  • واترکالر HOT PRESS
  • کاغذهای گلاسه مات با احتیاط

۶–۳. نگهداری کاغذ

  • قرار دادن کاغذ در پوشه‌های سخت
  • محافظت از رطوبت و نور مستقیم
  • جلوگیری از تماس دست مرطوب یا چرب با کاغذ آهارمهره

۷. ابزارهای جانبی

  • تخته کار چوبی یا MDF
  • خط‌کش فلزی
  • گونیا و پرگار
  • چراغ مطالعه با نور سرد
  • سینی رنگ و دستمال نخی
  • کاغذ پوستی برای انتقال طرح

۸. نتیجه‌گیری

بررسی ابزارهای تذهیب نشان می‌دهد که کیفیت مواد و وسایل تأثیر مستقیم و تعیین‌کننده‌ای بر نتیجه نهایی دارند. تذهیب هنری است که دقت، صبر و مهارت را می‌طلبد و بدون شناخت علمی ابزار نمی‌توان به سطوح حرفه‌ای آن دست یافت. پژوهش حاضر با تأکید بر ابزارهای اصلی؛ قلم‌مو، رنگ، طلا، مرکب و کاغذ نشان می‌دهد که انتخاب صحیح و نگهداری اصولی این ابزارها موجب افزایش دوام اثر، درخشندگی رنگ‌ها و ارتقای سطح تکنیکی هنرمند می‌شود. نتایج بیانگر آن است که برای حفظ اصالت تذهیب ایرانی، استفاده از مواد باکیفیت و روش‌های سنتی در کنار تکنیک‌های علمی ضروری است.

منابع

کتاب‌ها

  1. افشار مهاجر، کامران. نگارگری ایران. تهران: سروش، ۱۳۸۴.
  2. پوربخش، محمد. اصول و مبانی تذهیب ایرانی. تهران: نشر یساولی، ۱۳۹۰.
  3. غفاری، سوسن. کاغذسازی و آهارمهرهٔ ایرانی. تهران: فرهنگستان هنر، ۱۳۸۹.
  4. واعظیان، غلامحسین. رنگ در نگارگری و تذهیب ایرانی. تهران: انتشارات فاطمی، ۱۳۸۲.
  5. یحیی‌قلی، فریده. آموزش تذهیب و تشعیر. تهران: نشر کتاب‌آرایی ایران، ۱۳۹۳.

مقالات

  1. طالبی، نوشین. «تحلیل کاربرد رنگ‌های معدنی در تذهیب تیموری». فصلنامه مطالعات هنر ایرانی، ۱۳۹۵.
  2. رستگار، مهسا. «نقش طلا در هنر کتاب‌آرایی ایران». مجله هنرهای سنتی و صنایع‌دستی، ۱۳۹۲.
  3. محمدی، فرزانه. «ویژگی‌های ابزار نقاشی در نسخه‌های خطی». پژوهش‌نامه هنر اسلامی، ۱۳۹۶.

استاد محمود فرشچیان؛ احیاگر روح ایرانی در هنر معاصر

استاد محمود فرشچیان؛ احیاگر روح ایرانی در هنر معاصر

استاد محمود فرشچیان احیاگر روح ایرانی در هنر معاصر، یکی از برجسته‌ترین هنرمندان ایران است که توانست هنر نگارگری ایرانی را از محدوده‌ی سنتی خود فراتر برده و آن را در قالبی نو، زنده و معنادار عرضه کند. او با بهره‌گیری از عناصر تذهیب، خوشنویسی، و مفاهیم عرفانی و ادبی، روح ایرانی را در آثار خویش متجلی ساخت و بدین‌گونه، پیوندی میان سنت کهن نگارگری و نگاه معنوی هنر معاصر برقرار نمود.

مقدمه

هنر ایرانی در طول تاریخ، همواره آمیزه‌ای از زیبایی، معنا و معنویت بوده است. از نگارگری‌های دوره تیموری و صفوی تا تذهیب قرآن و دیوان‌های شعری، هنرمندان ایرانی در جستجوی پیوند میان صورت و معنا بوده‌اند. با ورود هنر غربی به ایران در دوره‌ی قاجار و پس از آن، بسیاری از گونه‌های هنری بومی به حاشیه رانده شدند. اما در این میان، برخی هنرمندان کوشیدند تا میان سنت و نوگرایی پلی بزنند و روح اصیل هنر ایرانی را در قالبی تازه احیا کنند. استاد محمود فرشچیان از برجسته‌ترین چهره‌های این جریان است؛ هنرمندی که نگارگری ایرانی را با نگاه معاصر و زبان جهانی پیوند زد و از دل رنگ و خط، مفاهیمی چون عشق، شهادت، عرفان و انسان‌گرایی را بیرون کشید.

زندگی و آموزش هنری

محمود فرشچیان در ۲۴ دی ۱۳۰۸ در اصفهان زاده شد؛ شهری که از دیرباز مهد هنرهای سنتی ایران، از جمله مینیاتور و تذهیب، بوده است. او از کودکی به نقاشی علاقه‌مند بود و در نوجوانی نزد استادان برجسته‌ای همچون عیسی بهادری و حمید امامی به آموختن اصول نگارگری ایرانی پرداخت. فرشچیان بعدها برای تکمیل مطالعات خود به اروپا رفت و با هنر نقاشی غربی آشنا شد. این آشنایی سبب شد که نگاه او نسبت به ترکیب‌بندی، رنگ و فضا گسترده‌تر شود، اما او هرگز از ریشه‌های ایرانی خویش فاصله نگرفت.

پیوند نگارگری و تذهیب در آثار فرشچیان

تذهیب در هنر ایرانی، هنری تزئینی اما معناگراست که با استفاده از نقوش گیاهی، هندسی و رنگ‌های طلایی، نوعی هماهنگی و قداست بصری می‌آفریند. در آثار فرشچیان، تذهیب دیگر صرفاً عنصری حاشیه‌ای نیست، بلکه بخشی از جوهره‌ی اثر است. او خطوط منحنی و پیچان، رنگ‌های گرم و درخشان، و ترکیب‌بندی‌های موج‌دار را به‌گونه‌ای در هم می‌آمیزد که کل اثر حالتی تذهیب مانند و روحانی پیدا می‌کند.

معنویت و نمادگرایی در نقاشی‌های فرشچیان

وجه تمایز عمده‌ی فرشچیان با دیگر نگارگران معاصر، تأکید او بر معنا و روحانیت است. در آثار او، انسان غالباً در حال پرواز، رهایی یا نیایش است؛ حرکاتی که نماد تعالی روح محسوب می‌شوند. موضوعاتی چون عاشورا، بعثت، آفرینش، عشق و نور در آثارش حضوری پررنگ دارند. اثر مشهور «عصر عاشورا» از نمونه‌های شاخص این گرایش است.

تحول در فرم و تکنیک

فرشچیان ضمن حفظ اصول سنتی نگارگری ایرانی از جمله پرهیز از سایه‌روشن و استفاده از رنگ‌های تخت در ترکیب‌بندی و فضا نوآوری‌های چشمگیری به‌کار برد. او پرسپکتیو خطی را کنار گذاشت و از پرسپکتیو ذهنی یا معنوی استفاده کرد.

فرشچیان و هویت ایرانی

یکی از مهم‌ترین جنبه‌های کار فرشچیان، بازآفرینی هویت ایرانی در قالبی نو است. او توانست نشان دهد که نگارگری ایرانی صرفاً هنری سنتی نیست، بلکه زبانی زنده برای بیان دغدغه‌های معاصر است.

تأثیر فرشچیان بر هنر معاصر ایران

نقش فرشچیان در احیای نگارگری و تذهیب ایرانی تنها به آثار شخصی او محدود نیست. او با تأسیس موزه‌ی آثارش در تهران و آموزش شاگردان فراوان، راهی تازه پیش پای نسل جدید هنرمندان گشود.

نتیجه‌گیری

استاد محمود فرشچیان را می‌توان به‌حق «احیاگر روح ایرانی در هنر معاصر» نامید. او با تلفیق سنت نگارگری ایرانی و اصول زیبایی‌شناسی جدید، توانست سبکی منحصر‌به‌فرد بیافریند که در آن تذهیب، معنا و نقاشی در هم تنیده‌اند.

منابع

1. Wikipedia. Mahmoud Farshchian. https://en.wikipedia.org/wiki/Mahmoud_Farshchian

2. Tehran Times. Master of Persian miniature Mahmud Farshchian honored. (2017). https://www.tehrantimes.com/news/416987

3. Press TV. Iran’s master of Persian miniature painting Mahmoud Farshchian. (2025). https://www.presstv.co.uk/Detail/2025/08/09/752779

4. Artmag.ir. Mahmoud Farshchian and the revival of Persian miniature art. (2020). https://artmag.ir/en/farshchian

5. Farshchian Art Foundation. About Master Farshchian. https://www.farshchianart.com/about

6. Taha Handicraft. Persian Miniature: History and Revival. https://tahahandicraft.com/content/persian-miniature

7. Middle East Institute. Maximal Miniatures: A contemporary take on centuries-old Persian art form. https://www.mei.edu/publications/maximal-miniatures

پیوند سنت و نوآوری در نگارگری ایرانی در مشهد

پیوند سنت و نوآوری در نگارگری ایرانی در مشهد

نمایشگاه آثار نگارگری، تذهیب و گل‌وبوته با عنوان «نقش نور» با محوریت پیوند سنت و نوآوری در نگارگری ایرانی در مشهد در نگارخانه رضوان برپاست و مجموعه‌ای از آثار هنرمندان معاصر را به نمایش گذاشته است. این نمایشگاه تلاش دارد تا با ارائه ترکیبی از طرح‌های اصیل ایرانی و رویکردهای خلاقانه امروزی، ارتباط میان سبک‌های کهن و شیوه‌های نوین نگارگری را برای مخاطبان آشکار کند. علاقه‌مندان می‌توانند تا پنجشنبه ۲۲ آبان در دو نوبت زمانی ۹ تا ۱۳ و ۱۶ تا ۱۹ از این رویداد هنری دیدن کنند و با جنبه‌های متفاوت تحول هنرهای سنتی ایران آشنا شوند.

به گزارش وب‌سایت هنر تذهیب، این نمایشگاه شامل ۷۰ اثر از هنرجویان مکتب هنر رضوان است که زیر نظر عطاءالله شاکری، هنرمند و مدرس برجسته نقاشی ایرانی، خلق شده‌اند. این آثار حاصل دوره‌های آموزشی تخصصی در حوزه نگارگری، تذهیب و گل‌وبوته بوده و هنرجویان در روند تولید آنها با مطالعه سبک‌های کلاسیک و تحلیل نگاره‌های تاریخی، به خلق آثاری با هویت بصری اصیل پرداخته‌اند. آثار ارائه‌شده ترکیبی از بازآفرینی نمونه‌های کهن و برداشت‌های نوگرای هنرمندان جوان است و تلاش دارد پیوندی میان میراث هنری گذشتگان و نگاه خلاقانه امروز برقرار کند. این مجموعه نه تنها مهارت تکنیکی هنرجویان را نشان می‌دهد، بلکه نشان‌دهنده استمرار سنت‌های هنری ایرانی در قالب بیانی مدرن است.

در ابتدای نمایشگاه، بیانیه‌ای از عطاءالله شاکری با محوریت پیوند سنت و نوآوری در نگارگری ایرانی در مشهد در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفته است. در این بیانیه، شاکری به اهمیت حفظ میراث هنری نگارگری ایرانی اشاره کرده و بر ضرورت تلفیق تکنیک‌ها و عناصر کلاسیک با دیدگاه‌های نوآورانه برای خلق آثاری زنده و معاصر تأکید کرده است. او همچنین تجربه و مسیر آموزشی هنرجویان مکتب هنر رضوان را شرح داده و نقش این دوره‌ها در پرورش هنرمندان جوانی که می‌توانند سنت‌های کهن را با روح زمانه پیوند دهند، برجسته ساخته است. این بیانیه، راهنمای فکری بازدیدکنندگان در درک فلسفه و ایده‌های پشت آثار به نمایش درآمده است و اهمیت استمرار سنت‌ها همراه با خلاقیت فردی را یادآور می‌شود.

آثار این نمایشگاه حاصل تلاش و جست‌وجوی هنرجویان مکتب هنر رضوان است؛ هنرمندانی که با الهام از مکاتب اصیل نقاشی ایرانی و تأمل در آثار درخشان گذشتگان، به تمرین، تجربه و آفرینش پرداخته‌اند. این مجموعه، آمیزه‌ای است از بازآفرینی آثار کهن و خلق‌های نوآورانه ذهنی؛ تلاشی صمیمی برای پیوند دادن سنت‌های اصیل ایرانی با نگاه و زیباشناسی معاصر. در مکتب هنر رضوان باور بر آن است که اتصال به ریشه‌های عمیق هنر ایرانی، راهی برای درک ژرف‌تر معنا و زیبایی است. نمایشگاه پیش‌رو تجلی تداوم آن سنت در اندیشه و دستان نسل امروز است؛ گواهی بر زنده‌بودن روح هنر ایرانی در روزگار ما.

عطاءالله شاکری، هنرمند پیشکسوت نقاشی ایرانی که از سال ۱۳۷۱ در این حوزه فعالیت دارد و نزدیک به هشت سال است در مکتب هنر رضوان به تدریس مشغول است، درباره اهداف برگزاری این رویداد فرهنگی توضیح داد: «این دومین نمایشگاه آثار هنرجویانم است که با حمایت مدرسه عالی هنر رضوی در نگارخانه رضوان برگزار می‌شود.» او افزود، برای تولید آثار، تمرین‌هایی با اقتباس از آثار قدما در حوزه‌های تذهیب، نگارگری و گل‌وبوته طراحی شده بود تا هنرجویان بتوانند ضمن بهره‌گیری از اصول کلاسیک، با خلاقیت و نگاه شخصی خود، آثاری نو و اقتباسی خلق کنند. شاکری تأکید کرد که هدف اصلی این نمایشگاه، تقویت پیوند میان سنت‌های هنری ایرانی و نگاه نوآورانه نسل جدید هنرمندان است و فراهم کردن فرصتی برای معرفی استعدادهای جوان به مخاطبان و علاقه‌مندان هنر ایرانی می‌باشد. این رویداد فرهنگی فرصتی است تا بازدیدکنندگان با روند آموزشی، شیوه‌های خلاقانه و مهارت‌های فنی هنرجویان در تلفیق سنت و نوآوری در نگارگری ایرانی آشنا شوند.

وی افزود: «مدت آموزش هنرجویان از چند ماه تا حدود سه سال متغیر است، اما تأکید داشتم که حتی هنرجویان تازه‌کار نیز در این نمایشگاه حضور داشته باشند. تجربه حضور در فضای نمایشگاهی، فرصتی ارزشمند برای آشنایی با مخاطبان، دریافت بازخوردهای مستقیم و تعامل با سایر هنرمندان است و موجب افزایش انگیزه و اعتمادبه‌نفس آنان می‌شود. این تجربه عملی نه تنها مهارت‌های فنی و هنری هنرجویان را تقویت می‌کند، بلکه در شکل‌گیری نگاه خلاقانه و توسعه سبک شخصی آن‌ها بسیار مؤثر است. حضور در چنین رویدادهایی، فرصت یادگیری واقعی و درک بهتر فرآیندهای حرفه‌ای هنر را برای هنرجویان فراهم می‌آورد و نقش مهمی در مسیر رشد هنری آنان ایفا می‌کند.»

منبع خبر: شهرآرانیوز

تذهیب چیست و چگونه از دل هنر اسلامی و ایرانی زاده شد؛ تلفیقی از نقوش باقی‌مانده حجاری‌های دوره ساسانی و هخامنشی که ریشه‌های تزئینی تذهیب را نشان می‌دهد.

تذهیب چیست و چگونه از دل هنر اسلامی و ایرانی زاده شد

تذهیب چیست؟ هنری ایرانی ـ اسلامی است که با نقش‌های هندسی و گیاهی و استفاده از طلا، متن‌های مقدس و نسخه‌های خطی را آراسته و زیبایی و معنویت را همزمان منتقل می‌کند. و چگونه از دل هنر اسلامی و ایرانی زاده شد؟ این هنر از ریشه‌های تزئینی پیش از اسلام شکل گرفت، در دوره سلجوقی و تیموری توسعه یافت و در عصر صفوی به اوج رسید.

تذهیب چیست؟

تذهیب یکی از درخشان‌ترین شاخه‌های هنرهای سنتی ایران و جهان اسلام است؛ هنری که بر پایه‌ی نقش‌پردازی‌های ظریف، نقوش گیاهی و هندسی، رنگ‌های درخشان و طلایی، و ترکیب‌بندی دقیق شکل گرفته است. واژه‌ی «تذهیب» از ریشه‌ی عربی «ذهب» به معنای «طلا» می‌آید و اشاره به استفاده‌ی فراوان از رنگ طلا در این هنر دارد. اما تذهیب صرفاً به طلاکاری محدود نمی‌شود؛ بلکه مجموعه‌ای منسجم از الگوهای آرمانی و تزئینی است که برای آراستن کتاب‌های مقدس، نسخه‌های خطی، فرمان‌ها، مرقعات، جلدها و حتی برخی آثار معماری و صنایع‌دستی به کار می‌رفته است.

تذهیب بیشتر از آنکه نقاشی به معنای امروزی باشد، نوعی «آرایش بصری» است؛ یعنی قرار نیست صحنه یا واقعیتی طبیعی را بازنمایی کند، بلکه هدفش ایجاد فضایی معنوی، هماهنگ و چشم‌نواز است. از همین رو، در این هنر خبری از سایه‌روشن، پرسپکتیو طبیعی یا چهره‌پردازی نیست. همه چیز بر پایه‌ی تجرید، نماد، ریتم بصری و هماهنگی رنگ‌ها شکل می‌گیرد. نقوشی مثل اسلیمی، ختایی، شمسه، ترنج، لچک، و بندهای اسلیمی، همه بخشی از زبان تصویری تذهیب هستند.

چگونه تذهیب از دل هنر ایرانی و اسلامی زاده شد؟

برای درک ریشه‌های تذهیب باید به دوره‌هایی برگردیم که هنر ایران وارد عصر اسلامی شد. پیش از اسلام نیز هنر ایرانی به نقش‌های تزیینی علاقه‌ی فراوانی داشت؛ چه در ظروف هخامنشی و اشکانی، چه در نقوش ساسانی. استفاده از موتیف‌های گیاهی، پیچک‌ها، جانوران اسطوره‌ای، و ترکیب‌بندی‌های متقارن در هنر ایران بسیار پیشینه‌دار بود.

با ورود اسلام، به‌ویژه نظریه‌ی پرهیز از تصویرگری مستقیم انسان و حیوان در متون مقدس، فضای تازه‌ای برای رشد هنرهای تزیینی گشوده شد. هنرمندان ایرانی که همواره مهارت بالایی در ایجاد نقش‌های تخیلی و تجریدی داشتند، توانستند این محدودیت را به فرصتی هنری تبدیل کنند. به همین دلیل، هنر اسلامی ـ ایرانی به ویژه در عرصه‌های کتاب‌آرایی، خوشنویسی، معماری و بافته‌ها، به‌طرزی شگفت رو به رشد گذاشت.

تذهیب دقیقاً در چنین بستری زاده شد: هنری که وظیفه‌اش آراستن کلام الهی و متون ارزشمند بود و باید ضمن رعایت حرمت متن، زیبایی و معنویت را نیز بازتاب می‌داد. بنابراین هنرمندان به‌جای روایت‌گری تصویری، به سمتی رفتند که با کمک خطوط منحنی، گل‌ها، برگ‌ها، ستاره‌ها و رنگ‌های آرامش‌بخش، فضایی قدسی و سرشار از نظم و هماهنگی بیافرینند. این ویژگی سبب شد تذهیب یکی از هنرهای شاخص تمدن اسلامی شود.

آغاز مسیر تاریخی تذهیب

گرچه نمونه‌هایی از آرایه‌های طلایی در نسخه‌های ساسانی و حتی پیش‌تر وجود داشته، اما تذهیب به معنای امروزی آن، با ویژگی‌هایی چون نقوش هندسی و گیاهی، اسلیمی، تکرار متقارن و کاربرد طلای ناب، در قرون نخستین اسلامی شکل گرفت و به تدریج متن‌های مقدس و نسخه‌های خطی را آراست و جلوه‌ای از زیبایی و معنویت را منتقل کرد. مسیر تاریخی آن را می‌توان به سه مرحله‌ی مهم تقسیم کرد:

۱) نخستین گام‌ها: از قرون اولیه اسلامی تا دوره سلجوقی

در سده‌های نخست هجری، کتابت قرآن مهم‌ترین مرکز شکل‌گیری تذهیب بود. کاتبان و هنرمندان ایرانی که عموماً در شهرهای کوفه، بغداد، مرو، نیشابور و ری فعالیت می‌کردند، نسخه‌های قرآن را با نشانه‌های ساده‌ای چون نقطه‌های طلایی، حاشیه‌های باریک و صفحه‌آرایی‌های ابتدایی آراسته می‌کردند. در این دوره، اسلوب تذهیب هنوز کاملاً شکل نگرفته بود، اما علاقه‌ی به استفاده از طلا و نقوش هندسی دیده می‌شود.

با قدرت گرفتن سلجوقیان در قرن پنجم و ششم هجری، هنر کتاب‌آرایی جهشی چشمگیر یافت. نسخه‌های قرآن، شاهنامه‌ها، کتب ادبی و علمی، همگی با سرلوح‌ها، شمسه‌ها و حاشیه‌های دقیق همراه شدند. نقوش اسلیمی که از پیچش ساقه‌ها و برگ‌ها الهام می‌گیرد در همین دوره قوام یافت و تا امروز ستون اصلی تذهیب محسوب می‌شود. همچنین رنگ‌هایی مانند لاجوردی، قرمز شنگرف، سبز زمردی و طلا، به‌صورت دقیق و حساب‌شده در کنار هم قرار می‌گرفتند.

۲) دوره شکوفایی:‌ از ایلخانی تا تیموری

در قرن هفتم و هشتم هجری، با تأثیر هنر چینی از دوره ایلخانی، ظرافت خطوط و پیچیدگی نقوش وارد مرحله‌ی تازه‌ای شد. هنرمندانی چون «احمد موسوی» و شاگردان او در بغداد و تبریز، شیوه‌هایی را بنا گذاشتند که بعدها در تذهیب ایرانی دوام یافت.

اما اوج تذهیب بدون شک در دوره‌ی تیموری و سپس صفوی بود. در سده‌های هشتم تا دهم هجری، کتابخانه‌های سلطنتی در هرات و تبریز بهترین هنرمندان را گردآورده بودند. در این مراکز، تذهیب‌گران در کنار خوشنویسان و نگارگران فعالیت می‌کردند و نتیجه‌اش نسخه‌هایی شد که امروز از شاهکارهای بی‌بدیل تمدن اسلامی به شمار می‌آیند.

تذهیب‌های این دوره چند ویژگی مشهور دارند:

  • استفاده از «شمسه‌های» بزرگ و پیچیده
  • ترکیب‌بندی‌های هندسی بسیار دقیق
  • هماهنگی بی‌نظیر رنگ‌ها با متن
  • کاربرد گسترده و ماهرانه‌ی طلا
  • استفاده از نقوش ختایی همراه با اسلیمی‌ها

در این زمان هر صفحه از یک کتاب همچون جهانی کامل طراحی می‌شد؛ از سرلوح آغازین تا کتیبه‌ها، جدول‌کشی‌ها، و حتی فاصله‌های میان سطرها، همه نقشی در زیبایی متن داشتند.

۳) تثبیت و تداوم: از صفویه تا دوران معاصر

در عصر صفوی، به‌ویژه در زمان شاه طهماسب و شاه عباس، مکتب تبریز و اصفهان تذهیب و نگارگری را به اوج رساندند. نسخه‌هایی چون شاهنامه طهماسبی، خمسه نظامی، مرقعات سلطانی و کتب مذهبی تذهیب‌هایی دارند که هنوز معیار استادی در این هنرند. هنرمندانی چون «میرحسین»، «نورالله تذهیب‌کار»، «حسین‌بن عبدالله»، و بسیاری دیگر، نقوشی آفریدند که امروز الگوی اصلی هنرمندان معاصر است.

در دوره قاجار، هرچند سلیقه‌ها کمی تغییر کرد و تزئینات پرکارتر و گاه شلوغ‌تر شد، اما تذهیب همچنان اهمیت داشت. بسیاری از قرآن‌ها و دیوان‌ها با تذهیب‌های پرطلا و نقش‌های متنوع مزین می‌شدند.

در عصر معاصر نیز تذهیب نه‌تنها فراموش نشد، بلکه در مکتب‌های هنرهای سنتی تهران، اصفهان، مشهد و قم آموزش رسمی یافت. امروز هنرمندان بسیاری این هنر را هم در نسخه‌آرایی سنتی و هم در قالب‌های جدید مثل تابلوهای تذهیب، آثار دیجیتال و جلدهای نفیس به کار می‌برند.

چرا تذهیب چنین جایگاهی در هنر اسلامی ـ ایرانی دارد؟

تذهیب هنر سکوت است؛ هنری که بدون بازنمایی چهره یا روایت داستانی، تنها با خط و نقش، حس معنویت و زیبایی را منتقل می‌کند. شاید به همین دلیل در فرهنگ اسلامی ـ ایرانی به مهربان‌ترین شکل در کنار متن مقدس قرار گرفت. قرآن‌هایی که با عشق تذهیب شده‌اند، نه تنها وسیله‌ی عبادت، بلکه اثری هنری و فرهنگی‌اند.

  1. این هنر به دلیل ویژگی‌های زیر در تمدن ما ماندگار شد:
  2. تجرید و معنویت: نقوش ساده اما هماهنگ آن، ذهن را به سوی نظم الهی می‌برد.
  3. همزیستی با خوشنویسی: خوشنویسی اسلامی بدون تذهیب ناقص می‌نماید؛ تذهیب به متن آرامش و شکوه می‌دهد.
  4. ریشه‌داری در فرهنگ ایرانی: علاقه به نقش‌های گیاهی و هندسی از دوران باستان تا امروز ادامه یافته است.
  5. هماهنگی با اصول زیبایی‌شناسی اسلامی: پرهیز از شبیه‌سازی مستقیم و تکیه بر «هنر آرمانی».
  6. انعطاف‌پذیری: در کتاب، معماری، فرش، کاشی و حتی هنر معاصر قابل اجراست.

تذهیب به زبان ساده: از ایده تا اجرا

برای اینکه تذهیب را ملموس‌تر درک کنیم، بهتر است روند ساده‌شده‌ی شکل‌گیری یک اثر تذهیب را بشناسیم:

  1. طراحی اولیه: هنرمند ابتدا کلیات طرح را با خطوط نرم و آزاد رسم می‌کند؛ مانند شمسه، لچک، ترنج یا حاشیه.
  2. انتخاب نقوش: سپس اسلیمی‌ها، گل‌های ختایی، غنچه‌ها، برگ‌ها و بندهای مختلف را در جای مناسب قرار می‌دهد.
  3. جدول‌کشی و نظم‌دهی: خطوط طلایی یا رنگی که کادرها را جدا می‌کنند، با خط‌کش و ابزار دقیق رسم می‌شوند.
  4. رنگ‌گذاری: رنگ‌های سنتی مانند طلا، لاجورد، فیروزه‌ای، سبز، قرمز و ارغوانی به‌صورت لایه‌لایه اعمال می‌شوند.
  5. پرداخت نهایی: ریزه‌کاری‌هایی، همچون قلمگیری، پرداز، گره چینی‌ و جزییات طلایی در پایان اضافه می‌شود تا اثر جلوه‌ای درخشان پیدا کند.

در این هنر، حوصله و دقت بسیار اهمیت دارد؛ گاهی یک صفحه تذهیب ماه‌ها زمان می‌برد.

سخن پایانی

تذهیب، فراتر از یک تکنیک تزئینی، بخشی از هویت بصری و فرهنگی ایرانیان و جهان اسلام است. این هنر از دل باورهای معنوی، زیبایی‌شناسی ایرانی و سلیقه‌ی هنرمندانی شکل گرفت که قرن‌ها برای آراستن کلام الهی و متون ارزشمند تلاش کردند. تذهیب با خطوط نرم، نقش‌های خیال‌انگیز و طلاهای درخشانش، روایتگر تاریخی طولانی از عشق، ظرافت و معنویت است؛ تاریخی که از نخستین قرآن‌های ساده آغاز شد و دربارهای سلجوقی، تیموری، صفوی و قاجار را روشن کرد، و هنوز هم در کارگاه‌های هنرمندان معاصر ادامه دارد.

منابع:

کتاب‌ها:
  1. آژند، یعقوب. تاریخ هنرهای تزیینی ایران. تهران: نشر سمت.
  2. پورجوادی، نصرالله. هنر کتاب‌آرایی در ایران. تهران: طرح نو.
  3. فره‌وشی، بریر. تذهیب و نگارگری ایرانی. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
  4. بهبهانی، زهرا. شیوه‌های تذهیب ایرانی. تهران: انتشارات یساولی.
  5. محمدی، مهناز. نقوش اسلیمی و ختایی در هنرهای سنتی ایران. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی.
  6. موحدیان‌عطار، سیدرضا. کتاب‌آرایی در تمدن اسلامی. تهران: سازمان سمت.
  7. اسلامی ندوشن، محمدعلی. هنر و زیبایی در فرهنگ ایرانی. تهران: یزدان.
مقالات و پژوهش‌ها:
  1. حسینی، سید محمد. « بررسـی تطور تذهیب در دوره‌های مختلف اسلامی». نشریه مطالعات هنر اسلامی.
  2. نادری، مریم. «شیوه‌های تذهیب از آغاز تا عصر صفوی». مجله هنرهای سنتی.
  3. کاظمی، بهناز. «گونه‌شناسی نقوش اسلیمی در نسخه‌های خطی ایرانی». فصلنامه هنرهای زیبا.
نمایشگاه مکتبی «هنر زیبای تذهیب» در اصفهان

 نمایشگاه مکتبی «هنر زیبای تذهیب» در اصفهان

جمعی از هنرمندان و استادان برجسته هنر، دومین نمایشگاه مکتبی با عنوان «هنر زیبای تذهیب» را در اصفهان افتتاح کردند. این نمایشگاه مجموعه‌ای از آثار فاخر و استادانه تذهیب را به نمایش گذاشته است. آثار شامل نمونه‌های کلاسیک و نوآورانه هنرجویان و استادکاران است که مهارت، خلاقیت و اصالت هنر ایرانی را نشان می‌دهند. همچنین، این رویداد بستری برای تبادل تجربیات میان هنرمندان و استادان، معرفی استعدادهای جوان و ارتقای آگاهی عمومی نسبت به هنر تذهیب فراهم کرده است.

سخنان روح‌الله اسحاق‌زاده

به گزارش وب‌سایت هنر تذهیب، روح‌الله اسحاق‌زاده، استاد دانشگاه هنر اصفهان، گفت: «این نمایشگاه عاشقان و دلباختگان نقش و رنگ را گرد هم آورده تا عشق و وفاداری خود را به هنر تذهیب نشان دهند.» او افزود: «بازدید از آثار فاخر هنرمندان فرصتی برای یادگیری تکنیک‌های سنتی و نوآورانه است و تجربه ارزشمندی برای هنرجویان و علاقه‌مندان فراهم می‌کند.» اسحاق‌زاده تأکید کرد که چنین نمایشگاه‌هایی میراث فرهنگی را حفظ می‌کنند و هنر تذهیب را زنده و پویا نگه می‌دارند.

دوره‌های نمایشگاه مکتبی

وی تصریح کرد: «نخستین نمایشگاه تذهیب مکتبی با عنوان «مطلا» در آبان ۱۴۰۲ برگزار شد و این رویداد دومین دوره از این مجموعه نمایشگاه‌ها است.» او افزود که این نمایشگاه‌ها با هدف معرفی استعدادهای نوظهور و احیای هنر تذهیب برگزار می‌شوند. هر دوره تلاش می‌کند ترکیبی از آثار کلاسیک و نوآورانه را ارائه دهد و مخاطبان را با روند تکامل این هنر آشنا کند. به گفته وی، «این رویدادها فرهنگ هنری را ترویج می‌دهند و جامعه را با ظرافت‌ها و ارزش‌های هنری تذهیب آشنا می‌کنند و بستر مناسبی برای حمایت از هنرمندان جوان فراهم می‌آورند.»

آثار و هنرمندان

اسحاق‌زاده با تأکید بر اینکه ۱۴ هنرمند ۲۵ تابلوی فاخر را در نمایشگاه ارائه کرده‌اند، افزود: «این آثار نتیجه یک تا دو سال تلاش و تمرین مستمر است.» او گفت که هر تابلو مهارت فنی، خلاقیت فردی و احترام به سنت‌های کهن را نشان می‌دهد و جلوه‌ای نو و منحصر به فرد به هنر تذهیب می‌بخشد. این نمایشگاه فرصتی ارزشمند برای علاقه‌مندان و پژوهشگران است تا با مراحل تولید آثار، سبک‌ها و تکنیک‌های متنوع و ظرافت‌های بصری این هنر آشنا شوند.

وی تصریح کرد: «این آثار در نمایشگاه مکتبی «هنر زیبای تذهیب» در اصفهان بر پایه پژوهش در سبک‌های مختلف تذهیب از قرن ششم هجری تا پایان دوره صفویه طراحی و اجرا شده‌اند.» هنرمندان با بررسی نمونه‌های تاریخی و مطالعه خطوط، نقش‌ها و رنگ‌های نسخه‌های قدیمی، ویژگی‌های شاخص هر دوره را بازآفرینی کرده‌اند. او افزود که تلفیق دانش تاریخی و خلاقیت شخصی جلوه‌ای نو و منحصر به فرد به آثار بخشیده و ارتباط میان سنت‌های کهن و نگاه مدرن را برای مخاطبان نشان می‌دهد.

مواد و تکنیک‌ها

استاد دانشگاه هنر اصفهان خاطرنشان کرد: «هنرمندان در تولید آثار از طلا با عیارهای متفاوت (۲۳، ۱۸، ۲۴ و ۱۴)، رنگ‌های گواش و آبرنگ، مرکب‌های طبیعی و کاغذهای دست‌ساز آهار مهره استفاده کرده‌اند.» او افزود: «انتخاب این مواد سنتی، هر تابلو را از نظر درخشندگی، بافت و عمق رنگ‌ها منحصر به فرد می‌کند. تلفیق این مواد با مهارت تکنیکی، صبر و دقت فراوان، اهمیت تمرکز و خلاقیت را در هنر تذهیب نشان می‌دهد و مخاطبان را با زیبایی‌های کم‌نظیر این هنر سنتی آشنا می‌کند.»

اطلاعات بازدید و هنرمندان شرکت‌کننده

این نمایشگاه توسط حوزه هنری استان اصفهان برگزار شده است. علاقه‌مندان می‌توانند تا بیستم آبان‌ماه، صبح‌ها از ساعت ۱۰ تا ۱۲ و عصرها از ساعت ۱۶ تا ۱۸، در مجتمع عمارت تاریخی سعدی، گذر سعدی اصفهان از این آثار دیدن کنند.

الهام روحانی اصفهانی، الهه مختاری، خدیجه پنجی پور، زهرا زهتاب، زهرا اردستانی، زهرا بهمن‌زاده، سارا حسینی، شیما قندی، غزاله رزم‌آبادی، فریگل سیاحی، مریم خیابانی تبریزی و نرگس اسماعیلی آثار خود را در این نمایشگاه به نمایش گذاشته‌اند.

منبع خبر: صدا و سیمای اصفهان

آموزش مقدماتی هنر تذهیب؛ از طرحی تا رنگ آمیزی

آموزش مقدماتی هنر تذهیب؛ از طرح تا رنگ

در این بخش با آموزش مقدماتی هنر تذهیب؛ از طرح تا رنگ همراه می‌شویم؛ هنری اصیل و چشم‌نواز از دل فرهنگ ایرانی‌اسلامی که با نقش‌ها و رنگ‌های دل‌انگیز خود، به آثار خطی و تصویری روحی تازه می‌بخشد. در این آموزش، گام‌به‌گام از طراحی اولیه تا رنگ‌آمیزی نهایی، با اصول و تکنیک‌های پایه‌ی تذهیب آشنا خواهید شد.

 1. مقدمه: تذهیب چیست و چرا یادگیری آن ارزش دارد؟

تذهیب یکی از هنرهای قدیمی و اصیل ایران اسلامی است که در آموزش مقدماتی هنر تذهیب؛ از طرح تا رنگ می‌توان با مراحل گوناگون آن، از طراحی اولیه تا رنگ‌آمیزی نهایی، آشنا شد. این هنر که ریشه در فرهنگ و زیبایی‌شناسی ایرانی دارد، نه تنها ارزش سنتی خود را حفظ کرده، بلکه امروزه نیز الهام‌بخش هنرمندان در خلق آثار زیباست. واژه «تذهیب» از ریشه عربی «ذهب» به معنای طلا گرفته شده و در معنای عام، «زراندود کردن» است؛ اما در هنر ایرانی، به مفهوم طراحی، رنگ‌آمیزی، طلاکاری و قلم‌گیری‌های ظریف با نقوش گیاهی، اسلیمی، ختایی و هندسی برای تزئین نسخه‌های خطی و آثار هنری به کار می‌رود.

این هنر، علاوه بر زیبایی بصری، حاملِ مفاهیم فرهنگی، معنوی و تزئینی است: مثلاً در حاشیه قرآن‌ها، دیوان‌ها، متون ادبی و فضاهای معماری.

برای یک مبتدی، یادگیری تذهیب می‌تواند هم به عنوان یک فعالیت هنری آرام‌بخش و تمرینی برای دقت و زیبایی‌شناسی باشد، و هم پایه‌ای برای ورود به هنرهای سنتی و صنایع دستی ایرانی.

۲. آماده‌سازی ابزار و مواد اولیه

قبل از هر چیز لازم است ابزار و مواد مورد نیاز را بشناسیم تا بدون دغدغه تمرین کنیم:

قلم‌موهای مخصوص تذهیب: معمولاً موی سمور یا مصنوعی، خیلی نرم و ظریف هستند تا بتوانند خطوط باریک و دقیق بزنند.

ورق طلا یا رنگ طلایی و مواد چسبنده برای طلاکاری: یکی از ویژگی‌های بارز تذهیب، استفاده از طلا یا رنگ طلایی برای جلوه بخشیدن به نقش‌هاست.

رنگ‌های معدنی، گیاهی یا گواش / آبرنگ مناسب برای رنگ‌آمیزی نقوش: چنان که گفته شده، رنگ‌ها در تذهیب تنها جنبه تزئینی ندارند بلکه معنی‌دارند.

کاغذ یا مقوای مناسب: سطح باید صاف، آهار خورده یا آماده باشد تا رنگ و طلا خوب روی آن بنشیند.

مداد، پاک‌کن، خط‌کش، پرگار یا ابزار هندسی برای طراحی اولیه: چون یکی از اصول تذهیب، نظم هندسی و ترکیب‌بندی دقیق است.

با این ابزار، شما آماده‌اید وارد مراحل نخست یادگیری تذهیب شوید.

۳. آشنایی با نقوش و اصول طراحی

برای شروع، باید با سه دسته اصلی نقوش تذهیب آشنا شویم و بدانیم چرا طراحی اهمیت دارد.

۳٫۱ نقوش اسلیمی، ختایی و هندسی

اسلیمی: طرح‌هایی شامل شاخه‌های مارپیچ، پیچ‌وتاب گیاهی، خطوط نرم که نماد جریان حیات‌اند.

ختایی (گل و بته): برگ‌ها، غنچه‌ها، گل‌هایی به‌هم‌تنیده که جلوهٔ گیاهی و لطیفی دارند.

هندسی: مثل ترنج، لچک، شمسه‌ها، که بر پایه نظم و تقارن طراحی می‌شوند.

این سه دسته غالباً در آثار تذهیب ترکیب می‌شوند تا حس تعادل، ریتم و هماهنگی به وجود آید.

۳٫۲ اصول ترکیب‌بندی و قرینه‌سازی

در هنر تذهیب، ترکیب‌بندی بسیار مهم است: کادر محدود است (مثلاً حاشیه صفحه، سرسوره، سرلوح) و باید نقش‌ها به‌صورت هماهنگ، متقارن یا متوازن در آن قرار گیرند.

برای مثال: ابتدا یک‌چهارم کادر طراحی می‌شود، سپس با روش تا کردن یا انتقال طرح، بقیه قسمت‌ها تکمیل می‌شوند تا تقارن حفظ شود.

برای یک مبتدی، توصیه می‌شود با کادرهایی ساده مثل دایره، مربع، مستطیل شروع کنید و در آنها نقوش اسلیمی یا ختایی را تمرین کنید.

۴. گام‌های عملی اجرای یک اثر تذهیب

حال که ابزار و اصول اولیه را شناختیم، به گام‌های عملی می‌پردازیم از طرح تا رنگ.

۴٫1 زیرسازی

اگر سطح مقوا یا کاغذ خیلی جذب دارد یا می‌خواهید طلاکاری کنید، ابتدا سطح را با آغشته‌سازی مثلاً نشاسته آب‌زده یا چسب مخصوص آماده کنید تا جذب رنگ یا ورق طلا بهتر شود.

این مرحله از منظر مبتدی ممکن است نیاز به راهنمایی استاد داشته باشد، اما برای شروع می‌توان با سطح آماده نیز کار کرد.

۴٫2 طراحی اولیه

با مداد و خط‌کش یا پرگار، کادر را تعیین کنید.

سپس طراحی اولیه را با مداد بسیار ملایم بکشید: حواستان باشد خطوط طراحی نباید خیلی عمیق باشند چون ممکن است خط مداد در مرحله بعد مانع کار شود

اگر قصد استفاده از طرح متقارن دارید، مثلاً سرلوح یا حاشیه کتاب، قسمت کوچکی از طرح را طراحی کنید و آن را به سایر قسمت‌ها انتقال دهید.

۴٫3 مرکب‌گذاری و تعیین خطوط اصلی

پس از طراحی اولیه، خطوط اصلی نقش را با قلم‌مو نازک و مرکب قهوه‌ای بکشید تا طرح واضح شود. پاک کردن اثرات مداد با دقت انجام شود تا سطح آماده رنگ و طلاکاری گردد.

۴٫4 طلاکاری

قسمت‌هایی که قرار است با رنگ طلایی تزئین شوند، آماده می‌شوند. قدیمی‌ها ورق طلا را با عسل، صمغ یا سریش حل می‌کردند و بر سطح می‌نشاندند. امروزه ورق‌های طلا آماده وجود دارد.

بر روی رنگ بسته، طلاگذاری شود، سپس قلم‌گیری‌های ظریف با رنگ یا مرکب سیاه انجام شود تا نقش‌ها برجسته‌تر به نظر برسند.

۴٫5 رنگ‌آمیزی اولیه

رنگ‌های اصلی نقش (مثلاً شاخه‌ها، گل‌ها، زمینه) را با گواش، آبرنگ یا رنگ‌های معدنی بزنید. توجه کنید که رنگ‌ها باید پوشش خوبی داشته باشند تا بعداً طلا یا جزییات را بتوان روی آنها افزود.

در این مرحله، ترکیب رنگی مهم است: رنگ‌های گرم و سرد، سایه‌روشن‌ها، تضادها را به کار ببرید تا عمق و جذابیت بیشتری ایجاد شود.

۵. انتخاب رنگ‌ها و معانی‌شان در تذهیب

رنگ‌ها در تذهیب تنها جنبه تزئینی ندارند؛ بلکه معنا و تأثیر خاصی دارند:

طلایی/ زر: نماد شکوه، معنویت، جاودانگی. در تذهیب بسیار استفاده می‌شود.

لاجوردی: نشانه آسمان، آرامش، روحانیت.

سبز: نماد زندگی، طبیعت، معنویت.

قرمز/ ارغوانی: قدرت، عشق، هیجان.

سفید: نماد پاکی، روشنی.

برای مبتدی‌ها توصیه می‌شود از ترکیب محدود رنگ‌ها شروع کنند (مثلاً طلا + سبز + لاجوردی) تا هماهنگی رنگی حفظ شود، سپس رفته‌رفته به ترکیب پیچیده‌تر بپردازند.

۶. تمرین‌های پیشنهادی برای مبتدیان

برای اینکه مهارت‌تان را ارتقاء دهید، این تمرین‌ها را پیشنهاد می‌کنم:

انتخاب یک کادر کوچک (مثلاً ۱۰ × ۱۰ سانتی‌متر) و طراحی ساده با نقوش اسلیمی: یک شاخه مارپیچ + دو برگ + یک گل ختایی.

اجرای رنگ‌آمیزی با دو یا سه رنگ: مثلا طلا برای شاخه، سبز برای برگ، لاجوردی برای گل.

سپس طلاکاری بخش شاخه و قلم‌گیری دقیق اطراف آن با مرکب سیاه.

تمرین انتقال تقارن: از بخش کوچک شروع کنید و با تا کردن یا آینه کردن طرح، کل کادر را پر کنید.

مطالعه و بررسی آثار تاریخی تذهیب برای الهام گرفتن از ترکیب‌بندی، نقوش و رنگ‌ها بسیار مفید است.

۷. نکات و توصیه‌های کلیدی برای یادگیری بهتر

صبر و آرامش: تذهیب کاری ظریف است؛ عجله نکنید، خطوط نرم بزنید و تمرکز داشته باشید.

تمرین هندسه و تقارن: چون بسیاری از نقش‌ها بر پایه تکرار و قرینه‌اند، وقت بگذارید تا طراحی هندسی‌تان بهتر شود.

بررسی و الهام از آثار استادان: نگاه کردن به آثار بزرگان هنر تذهیب کمک می‌کند دید هنری‌تان تقویت شود.

ترکیب رنگ را ساده نگه دارید در ابتدا؛ جلوه‌ی یک یا دو رنگ شاخص (مثل طلا و لاجوردی) گاهی از ترکیبِ بسیار رنگ‌ها جلوتر است.

کنترل ابزار: قلم‌مو باید مناسب باشد، سطح کار (کاغذ یا مقوا) آماده باشد، طلاکاری را روی سطحی انجام دهید که رنگ کاملاً خشک می شود.

مستندسازی و تمرین مداوم: هر بار یک نقش کوچک اجرا کنید، آن را نقد کنید، اشتباهات را پیدا کنید و سپس طرح بعدی را پیچیده‌تر کنید.

۸. جمع‌بندی

یادگیری هنر تذهیب را می‌توان به سه بخش کلی تقسیم کرد: آماده‌سازی ابزار و مواد، طراحی و اجرای مرحله به مرحله، رنگ‌آمیزی، طلاکاری و جزییات نهایی. شروع با نقوش ساده و رنگ‌های محدود بسیار کمک می‌کند تا مهارت‌ها خود را به صورت اصولی بسازید. این هنر، نه‌تنها یک فعالیت هنری بلکه راهی برای ارتباط با ریشه‌های فرهنگی، زیباشناسی شرق و تمرین دقت و نظم است.

ثبت جهانی هنر تذهیب؛ میراث زرین ایران و جهان اسلام در یونسکو

ثبت جهانی هنر تذهیب؛ میراث زرین ایران و جهان اسلام در یونسکو

هنر تذهیب به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین جلوه‌های هنر ایرانی و اسلامی با همکاری ایران، آذربایجان، ترکیه، تاجیکستان و ازبکستان در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت یونسکو ثبت شد. این ثبت چندملیتی بر اهمیت حفظ و آموزش این هنر سنتی تأکید دارد.

معرفی هنر تذهیب و پیشینه تاریخی آن

هنر تذهیب، یکی از درخشان‌ترین جلوه‌های هنرهای تزئینی در تمدن ایرانی و اسلامی است. این هنر با استفاده از نقوش ظریف، رنگ‌های طبیعی و ورق طلا، زینت‌بخش نسخه‌های خطی، متون خوشنویسی، مینیاتورها و آثار هنری بوده است. تذهیب با تاریخی چندصدساله، نه‌تنها بیانگر ذوق و خلاقیت هنرمندان است، بلکه بازتاب‌دهنده باورها، نمادها و زیبایی‌شناسی فرهنگی جوامع مختلف نیز به شمار می‌رود.

همکاری چندملیتی برای ثبت هنر تذهیب در یونسکو

در هجدهمین جلسه کمیته بین‌دولتی حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس، کشورهای آذربایجان، جمهوری اسلامی ایران، تاجیکستان، ترکیه و ازبکستان با همکاری یکدیگر، هنر تذهیب را با شماره 01981 برای ثبت در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت پیشنهاد کردند. این اقدام نتیجه‌ی سال‌ها تلاش مشترک، تبادل فرهنگی و تعامل میان هنرمندان، پژوهشگران و نهادهای مرتبط در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی است.

دلایل ثبت هنر تذهیب در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت

یونسکو بر اساس معیارهای پنج‌گانه این هنر را واجد شرایط ثبت جهانی دانست.

1.تذهیب هنری سنتی با ریشه‌های فرهنگی عمیق است که در نسخه‌های خطی و آثار هنری به‌کار می‌رود و نقش مهمی در انتقال ارزش‌های فرهنگی دارد.

2. ثبت این هنر به توسعه مستندسازی، تحقیق و همکاری‌های بین‌المللی کمک می‌کند و آگاهی از کنوانسیون 2003 یونسکو را افزایش می‌دهد.

3. اقدامات آموزشی، پژوهشی و حفاظتی در کشورهای عضو تضمین‌کننده تداوم این هنر هستند.

4.مشارکت گسترده هنرمندان، استادکاران، سازمان‌های مردم‌نهاد و نهادهای فرهنگی در تهیه پرونده این نامزدی نقش مؤثری داشته است.

5. این هنر پیش‌تر در فهرست‌های ملی کشورهای عضو ثبت شده بود.

اهمیت آموزش و انتقال دانش تذهیب

تذهیب از نسلی به نسل دیگر از طریق آموزش سنتی، شاگردی در کارگاه‌ها و همچنین در دانشگاه‌ها و آکادمی‌های هنری منتقل می‌شود. در دهه‌های اخیر، این هنر در آموزش رسمی و غیررسمی جایگاه ویژه‌ای یافته و زنان هنرمند نیز نقش پررنگی در احیای آن دارند. علاوه بر جنبه‌های زیبایی‌شناختی، تذهیب موجب آرامش روانی، افزایش تمرکز و پیوند معنوی میان هنرمند و اثر می‌شود.

اقدامات حفاظتی و همکاری‌های بین‌المللی

کشورهای عضو یونسکو در راستای حفاظت از هنر تذهیب، برنامه‌هایی همچون برگزاری مسابقات و نمایشگاه‌های بین‌المللی، تدوین کتاب‌ها و منابع آموزشی، حمایت از آموزش سنتی در کارگاه‌ها و تشکیل شبکه‌های هنری و پژوهشی را در دستور کار قرار داده‌اند. این اقدامات با هدف انتقال دانش، تقویت همکاری‌های فرهنگی و افزایش آگاهی عمومی نسبت به ارزش میراث ناملموس صورت می‌گیرد.

توصیه‌های یونسکو به کشورهای عضو

یونسکو در مصوبه خود بر لزوم مشارکت جوامع محلی، هنرمندان و استادکاران در طراحی و اجرای برنامه‌های حفاظتی تأکید کرده است. همچنین یادآوری شده است که صرف ذکر نام افراد و سازمان‌ها برای نشان دادن مشارکت کافی نیست، بلکه باید نقش واقعی جوامع در حفظ و انتقال این میراث فرهنگی مستند و تقویت شود.

نتیجه

 ثبت هنر تذهیب در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت نه‌تنها افتخاری برای ایران و سایر کشورهای همکار است، بلکه گامی مهم در حفظ میراث مشترک فرهنگی منطقه محسوب می‌شود. این اقدام، زمینه‌ساز احیای هنرهای سنتی، تقویت همکاری‌های فراملی و گسترش آگاهی جهانی از ارزش‌های فرهنگی و هنری شرق خواهد بود.

منبع :

متن جلسه کمیته بین دولتی میراث فرهنگی ناملموس