تصویر روی جلد کتاب «آموزش قدم‌به‌قدم هنر تذهیب و طرح فرش»

کتاب «آموزش قدم‌به‌قدم هنر تذهیب و طرح فرش»

کتاب «آموزش قدم‌به‌قدم هنر تذهیب و طرح فرش» را محمدرضا هنرور نوشته و انتشارات یساولی منتشر کرده است. این کتاب یکی از جامع‌ترین و کاربردی‌ترین منابع آموزشی در زمینه هنر تذهیب ایرانی و طراحی نقوش سنتی فرش است. نویسنده کتاب را با رویکرد آموزشی، مرحله‌به‌مرحله و تصویری تدوین کرده است. مخاطبان آن شامل هنرجویان، دانشجویان هنر، مدرسان تذهیب و علاقه‌مندان به هنرهای اصیل ایرانی-اسلامی هستند.

محمدرضا هنرور آموزش عملی را محور کار خود قرار داده است. او هنرجو را با شناخت ابزار و ترسیم نقوش پایه راهنمایی می‌کند. در پایان، هنرجو می‌تواند طراحی کامل و ترکیب‌بندی حرفه‌ای در تذهیب و طرح فرش خلق کند. به همین دلیل، هنرجویان و مدرسان از این کتاب به‌عنوان مرجع آموزشی معتبر در کلاس‌ها و کارگاه‌های تذهیب استفاده می‌کنند.

جایگاه هنر تذهیب در میراث فرهنگی ایران

با نگاهی به دیدگاه ریچارد اتینگهاوزن

برای درک اهمیت کتاب‌هایی مانند اثر محمدرضا هنرور، ابتدا باید به جایگاه تاریخی و فرهنگی هنر تذهیب در ایران توجه کرد. تذهیب از شاخه‌های اصلی هنر اسلامی است که در ایران، به‌ویژه از دوره سلجوقی تا صفوی، به اوج رسید و در کتاب‌آرایی متون دینی و ادبی به‌کار رفت.

دکتر ریچارد اتینگهاوزن، مورخ برجسته هنر اسلامی و رئیس پیشین بخش هنر اسلامی موزه متروپولیتن، هنر اسلامی را هنری می‌دانست که تزئین در آن حامل معناست. از نگاه او، نقوش تذهیب صرفاً آرایه‌های زیباشناختی نیستند، بلکه بیانگر نظمی درونی، تفکر فلسفی و جهان‌بینی هنرمند مسلمان‌اند. اتینگهاوزن معتقد بود که در هنر اسلامی، به‌ویژه در تذهیب ایرانی، رابطه‌ای عمیق میان ریاضیات، طبیعت، معنویت و زیبایی برقرار است.

تذهیب ایرانی تنها در کتاب‌آرایی محدود نماند. هنرمندان از الگوهای آن در معماری، فرش، کاشی‌کاری و سایر هنرهای وابسته نیز استفاده کردند. کتاب «آموزش قدم‌به‌قدم هنر تذهیب و طرح فرش» دقیقاً همین سنت را ادامه می‌دهد. نویسنده تلاش کرده است تا قواعد کهن تذهیب را به زبان آموزشی امروز منتقل کند.

نگاهی به مقدمه استاد اردشیر مجرد تاکستانی

استاد اردشیر مجرد تاکستانی در مقدمه‌ی این کتاب، به ریشه‌های عمیق هنر تذهیب در فرهنگ ایران اشاره دارد و آن را هنری می‌داند که بدون درک مفاهیم تعادل، نظم و معنویت، قابل آموزش نیست. به باور او، تذهیب تنها مهارت دست نیست، بلکه نوعی سلوک هنری است که هنرجو در مسیر آن، صبر، دقت و نگاه زیبایی‌شناسانه را می‌آموزد.

او تأکید می‌کند که آموزش صحیح تذهیب باید به‌گونه‌ای باشد که هنرجو ابتدا با ساختار نقوش و منطق طراحی آشنا شود و سپس به اجرای آزادانه برسد.

اصطلاحات پایه در هنر تذهیب

یکی از نقاط قوت کتاب، پرداختن به اصطلاحات تخصصی تذهیب است. هنرجویی که با مفاهیمی مانند ختایی، اسلیمی، ترنج، لچک، شمسه، کتیبه، حاشیه، واگیره و قالب آشنا نباشد، در درک ساختار طرح‌ها دچار سردرگمی خواهد شد. کتاب هنرور این اصطلاحات را به‌صورت کاربردی معرفی می‌کند و توضیح می‌دهد که هر عنصر چه نقشی در ترکیب‌بندی نهایی دارد.

ساختار آموزشی کتاب و بررسی فصل‌به‌فصل

فصل اول: قالب‌ها، برگ‌ها و اجزای گل

در فصل اول کتاب «آموزش قدم‌به‌قدم هنر تذهیب و طرح فرش»، محمدرضا هنرور بنیان‌های اصلی طراحی نقوش گیاهی در تذهیب را آموزش می‌دهد؛ بنیان‌هایی که فهم درست آن‌ها برای ورود به مراحل پیشرفته‌تر کاملاً ضروری است. این فصل با معرفی قالب‌ها آغاز می‌شود؛ یعنی ساختارهای هندسی و ترکیبی که نقوش بر اساس آن‌ها شکل می‌گیرند و نقش ستون فقرات طراحی را دارند. سپس هنرجو با گره‌ها و برگ‌ها آشنا می‌شود؛ عناصری که پیونددهنده اجزای مختلف نقش‌اند و به طرح انسجام و جریان بصری می‌بخشند.

فصل دوم: حرکت و ترکیب‌بندی نقوش ختایی در تذهیب

در فصل دوم این کتاب، نویسنده تمرکز خود را بر حرکت، جهت‌گیری و جان‌بخشی به نقوش ختایی قرار می‌دهد. او نقش‌ها را از حالت ایستا خارج می‌کند و به ساختاری زنده و پویا تبدیل می‌کند. در این فصل، نویسنده حرکت‌های اصلی ختایی را مرحله‌به‌مرحله آموزش می‌دهد و نشان می‌دهد چگونه با رعایت قوس‌ها، انحناها و ریتم خطوط، گل‌ها را در مسیرهای طبیعی و هماهنگ هدایت کنیم.

سپس نویسنده به حرکت و محل قرارگیری گل‌های ختایی می‌پردازد و توضیح می‌دهد که تناسب فاصله‌ها، جهت نگاه گل‌ها و ارتباط آن‌ها با ساقه و برگ چقدر اهمیت دارد.در پایان فصل، نمونه طرح‌های ختایی به‌عنوان مثال‌های تصویری ارائه شده‌اند تا هنرجو بتواند قواعد آموخته‌شده را در ترکیب‌های واقعی مشاهده کند و درک بهتری از نحوه به‌کارگیری حرکت و توازن در طراحی نقوش ختایی به دست آورد.

فصل سوم: نقوش ختایی در طرح فرش؛ گردش، ترکیب و قرینگی

در فصل سوم کتاب هنرور، نویسنده به پیوند عملی نقوش ختایی با طراحی فرش ایرانی می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه هنرمندان اصول تذهیب را در ساختار فرش به کار می‌برند. فصل با بررسی گردش گل‌های ختایی آغاز می‌شود. هنرجو آموزش می‌بیند که چگونه حرکت نرم و پیوسته گل‌ها را در امتداد شاخه‌ها هدایت کند.سپس نویسنده شاخه‌های ختایی در طرح فرش را معرفی می‌کند و توضیح می‌دهد که این شاخه‌ها علاوه بر زیبایی، باید نظم کلی بافت فرش را نیز حفظ کنند.

در ادامه، نویسنده گل‌های ختایی مخصوص طرح فرش و ویژگی‌های فرمی آن‌ها را معرفی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه این گل‌ها را متناسب با ابعاد، تکرار و ساختار هندسی فرش طراحی کنیم. او طرح‌های ختایی در فرش را با مثال‌های تصویری بررسی می‌کند و اهمیت قرینگی و تقارن در ایجاد تعادل بصری را توضیح می‌دهد. در بخش نمونه طرح‌های قرینه‌شده، نویسنده به هنرجو کمک می‌کند منطق تکرار و هماهنگی در فرش را بهتر درک کند. فصل با ارائه نمونه گل‌های ترکیبی سایه‌دار در طرح فرش به پایان می‌رسد.

فصل چهارم: ترکیب‌بندی و قالب‌بندی

در فصل چهارم کتاب «آموزش قدم‌به‌قدم هنر تذهیب و طرح فرش»، محمدرضا هنرور به یکی از بنیادی‌ترین مباحث تذهیب یعنی شناخت و کاربرد قالب‌های اصلی می‌پردازد. او فصل را با معرفی قالب‌هایی مانند شمسه، کتیبه، نشان، حاشیه، لچک و تاج یا سرلوح آغاز می‌کند. هر یک از این قالب‌ها نقش مشخصی در سازمان‌دهی صفحه و هدایت نگاه مخاطب دارند.

در این بخش، نویسنده به هنرجو آموزش می‌دهد که هر قالب چه جایگاهی در ترکیب‌بندی دارد و چگونه انتخاب درست آن انسجام و شکوه اثر تذهیبی را تضمین می‌کند.

در ادامه، کتاب به تقسیم‌بندی قالب‌های اصلی تذهیب می‌پردازد و مراحل اولیه شکل‌گیری هر قالب را به‌صورت گام‌به‌گام توضیح می‌دهد. مراحل تقسیم‌بندی اولیه طرح‌های نشان، کتیبه، شمسه، حاشیه، لچک و تاج یا سرلوح با مثال‌های تصویری تشریح شده‌اند تا هنرجو بتواند پیش از ورود به جزئیات نقوش، اسکلت و ساختار هندسی طرح را به‌درستی ترسیم کند. این فصل به هنرجو می‌آموزد که تذهیب موفق، پیش از هر چیز بر پایه نظم، تناسب و تقسیم‌بندی دقیق بنا می‌شود و همین شناخت ساختاری، زمینه را برای اجرای صحیح نقوش ختایی و اسلیمی در قالب‌های مختلف فراهم می‌سازد.

فصل پنجم: طراحی کادرها و قالب‌های شمسه در تذهیب

در فصل پنجم کتاب «آموزش قدم‌به‌قدم هنر تذهیب و طرح فرش»، تمرکز بر طراحی کادرها و قالب‌های کلی طرح شمسه است، دو عنصر کلیدی که پایه و ستون اصلی هر اثر تذهیبی را تشکیل می‌دهند. این فصل با آموزش نحوه ترسیم کادرها در حالت‌های مختلف آغاز می‌شود؛ به‌گونه‌ای که هنرجو بتواند با استفاده از خطوط ساده و هندسی، چارچوبی منظم برای نقوش خود ایجاد کند. نمونه‌های متنوع کادرها ارائه شده‌اند تا هنرجو با شکل‌ها و ترکیب‌های مختلف آشنا شود و انعطاف لازم در طراحی را کسب کند.

در ادامه، کتاب به قالب‌های کلی طرح شمسه می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه می‌توان با ترکیب اولیه کادرها، ساختار شمسه را شکل داد. مثال‌های تصویری، مراحل طراحی ترکیبی شمسه را به‌طور مرحله‌به‌مرحله نمایش می‌دهند و هنرجو را قادر می‌سازند تا پس از ترسیم کادر، با رعایت تقارن و تناسب، نقوش ختایی و اسلیمی را درون قالب شمسه قرار دهد.

این فصل، هنرجو را با چگونگی پیوند ساختار هندسی و نقوش تزیینی آشنا می‌کند و پایه‌ای محکم برای اجرای طرح‌های پیشرفته و ترکیبی در فصل‌های بعدی فراهم می‌سازد.

فصل ششم:  اصول و تکنیک‌های اسلیمی در تذهیب

در فصل ششم کتاب هنرور تمرکز خود را بر نقوش اسلیمی و نحوه اجرای آن‌ها می‌گذارد، نقوشی که با خطوط مارپیچ و منحنی‌های روان، حس حرکت و پویایی را به طرح می‌بخشند.

این فصل با معرفی حرکت‌های اصلی در اسلیمی آغاز می‌شود و به هنرجو می‌آموزد چگونه ریتم و جریان خطوط را در طراحی حفظ کند تا طرحی زنده و متعادل خلق شود.

در ادامه، اسلیمی توخالی و اسلیمی دهان آژدری بررسی می‌شوند؛ سبک‌هایی که با تنوع در فرم و فضای خالی بین خطوط، امکان ایجاد بازی نور و سایه و پیچیدگی بصری در طرح را فراهم می‌کنند.

سپس کتاب به طرح‌های اسلیمی کامل و ترکیب آن‌ها می‌پردازد و نمونه‌هایی از اسلیمی ماری و ابری ارائه می‌دهد تا هنرجو با نحوه ادغام خطوط پیچشی و فرم‌های ارگانیک آشنا شود.

در بخش پایانی فصل، حاشیه‌ها و گره‌چینی توضیح داده است. این فصل، هنرجو را با قوانین حرکت، فرم و ترکیب‌بندی اسلیمی به طور کامل آشنا کرده و زمینه‌ای مناسب برای طراحی‌های پیشرفته‌تر فراهم می‌کند.

فصل هفتم: آموزش عناصر اصلی ترکیب‌بندی در تذهیب

در فصل هفتم کتاب «آموزش قدم‌به‌قدم هنر تذهیب و طرح فرش»، محمدرضا هنرور به عناصر کلیدی ترکیب‌بندی تذهیب می‌پردازد که پایه هر اثر منسجم و زیبا را تشکیل می‌دهند. این فصل با معرفی طرح نشان آغاز می‌شود؛ نقطه کانونی که برای ایجاد تمرکز بصری و هدایت نگاه بیننده ضروری است.

پس از آن، هنرجو با لچک و نقش آن در پر کردن گوشه‌ها و اتصال اجزای طرح به ترنج آشنا می‌شود. نحوه‌ی قاب‌بندی با رعایت نظم و ریتم بصری آموزش داده می‌شود. در ادامه، تاج یا سرلوح و شمسه معرفی می‌شوند که برای تقویت زیبایی و ایجاد نقاط برجسته در ترکیب‌بندی استفاده می‌شوند. نهایتاً، واگیره یا عناصر مکمل و پرکننده، نشان داده شده‌اند تا هنرجو با چگونگی پر کردن فضاهای خالی و تکمیل طرح نهایی آشنا شود. این فصل، پایه‌ای قوی برای درک ارتباط میان اجزا و ایجاد اثرات تذهیب متوازن و زیبا فراهم می‌کند.

فصل هشتم: رنگ‌آمیزی و تکمیل آثار تذهیب

در فصل هشتم، محمدرضا هنرور به مرحله حیاتی رنگ‌آمیزی و نهایی‌سازی آثار تذهیب می‌پردازد. این فصل با معرفی پالت رنگی در یک تذهیب آغاز می‌شود.

نویسنده نشان می‌دهد چگونه رنگ‌های هماهنگ را برای ایجاد زیبایی و هارمونی در نقوش گیاهی و اسلیمی انتخاب کنیم. سپس نویسنده فرآیند ساخت و ساز یک شمسه تمام رنگی روی صفحه گلاسه را مرحله‌به‌مرحله آموزش می‌دهد. این مراحل شامل قلمگیری قهوه‌ای، طلاگذاری اسلیمی و ختایی، رنگ‌گذاری برگ‌ها و گل‌های ختایی، قلمگیری مشکی، پرداز در تذهیب، رنگ‌گذاری زمینه‌های اصلی و شرفه است.

در ادامه، کتاب نمونه‌های آثار تذهیب تمام رنگی روی صفحه گلاسه را ارائه می‌کند. این نمونه‌ها شامل حاشیه‌های تذهیب، نقوش اسلیمی، ترکیب لچک و اسلیمی و تلفیق پرندگان هستند.

همچنین روش‌های ترکیب کادر آزاد و بسته، تلفیق گل‌ها و برگ‌های ختایی و استفاده از تاج یا سرلوح همراه با کتیبه و لچک نشان داده شده‌اند. نمونه‌های متنوع طرح‌های سرلوح، قاب‌های قرآنی شش حلقه‌ای و پنج حلقه‌ای نیز ارائه شده‌اند تا هنرجو با گستره وسیع طراحی‌های کاربردی در تذهیب آشنا شود.

این فصل، مرحله پایانی کتاب است. هنرجو با تسلط بر رنگ، ترکیب‌بندی و تکنیک‌های نهایی، آثار تذهیب خود را حرفه‌ای تکمیل می‌کند. او آثار را در قالب شمسه، حاشیه یا صفحات کتاب ارائه می‌دهد.

تصویر یک جوان ایرانی که صفحه موبایلش مزین به تصویر تابلوی تذهیب است و نمایشگاه مجازی تذهیب ایرانی را معرفی می کند.

نمایشگاه مجازی تذهیب ایرانی

در دنیای امروز، هنر و فرهنگ ایران نه‌تنها در ابعاد سنتی و فیزیکی، بلکه در فضای دیجیتال نیز به منصه ظهور رسیده است. Tazhibart.com با رویکردی نوین، فضای نمایشگاه مجازی تذهیب را به یک تجربه جذاب و منحصر به فرد تبدیل کرده است. در این نمایشگاه، شما می‌توانید هنر اصیل تذهیب ایرانی را با جزئیات بی‌نظیر و از نزدیک مشاهده کنید و به دنیای رنگ‌ها، طرح‌ها و زیبایی‌های این هنر کهن ایرانی وارد شوید.

مقدمه

در عصر دیجیتال، نمایشگاه‌های مجازی هنر به‌عنوان یکی از مهم‌ترین دستاوردهای پیوند فناوری و فرهنگ، جایگاهی ویژه در جهان هنر یافته‌اند. گسترش اینترنت و ابزارهای دیجیتال، مرزهای جغرافیایی را از میان برداشته و این امکان را فراهم کرده است تا آثار هنری بدون محدودیت مکان و زمان در دسترس مخاطبان قرار گیرند. نمایشگاه‌های مجازی هنر، تجربه‌ای نو از تماشای آثار را ارائه می‌دهند؛ تجربه‌ای که در آن مخاطب می‌تواند با دقت و تمرکز بیشتر، جزئیات اثر هنری را مشاهده کند و بدون ازدحام و محدودیت‌های فیزیکی، با هنر ارتباطی عمیق‌تر برقرار سازد.

از سوی دیگر، نمایشگاه‌های مجازی نقش مهمی در حفظ، معرفی و ترویج هنرهای اصیل و بومی ایفا می‌کنند. این بسترهای دیجیتال فرصتی ارزشمند برای هنرمندان فراهم می‌سازند تا آثار خود را به طیف گسترده‌تری از علاقه‌مندان، پژوهشگران و خریداران هنر معرفی کنند و هویت فرهنگی خود را در مقیاسی جهانی به نمایش بگذارند. در این فضا، هنر نه‌تنها دیده می‌شود، بلکه روایت می‌شود، تحلیل می‌گردد و به شکلی ماندگار در حافظه دیجیتال ثبت می‌شود؛ امری که نمایشگاه‌های مجازی را به یکی از ارکان اصلی آینده هنر در جهان معاصر تبدیل کرده است.

گالری مجازی تذهیب؛ تجربه‌ای دیجیتال از هنر ایرانی

هنر تذهیب، یکی از قدیمی‌ترین و زیباترین هنرهای ایرانی است که با ظرافت‌های ویژه‌اش در زمینه طراحی و تزئین کتاب‌ها، قرآن‌ها و اشیاء تزئینی ظهور پیدا کرده است. حالا، با توسعه فناوری‌های دیجیتال و فضای آنلاین، Tazhibart.com این امکان را به شما می‌دهد تا از هر نقطه از جهان، با یک کلیک ساده، به دنیای زیبای تذهیب قدم بگذارید و آثار هنری را با دقت و وضوح بی‌نظیر مشاهده کنید.

در این نمایشگاه آنلاین، تنها آثار محمدعلی نعیمی، یکی از صدها و یا هزاران هنرمندان تذهیب معاصر ایران به نمایش گذاشته شده است. با مشاهده آثار این هنرمند در فضای دیجیتال، می‌توانید از نزدیک شاهد جزئیات ظریف و تکنیک‌های پیچیده‌ای باشید که در هر اثر به کار رفته است.

هدف ما در «نمایشگاه مجازی تذهیب» یا Tazhibart.com ایجاد یک تجربه متفاوت برای علاقه‌مندان به هنر تذهیب است. «نمایشگاه مجازی تذهیب» نه‌تنها امکان تماشای آثار را فراهم می‌آورد، بلکه به شما این فرصت را می‌دهد تا از نزدیک با جزئیات فنی و ظاهری هر اثر آشنا شوید و حتی با هنرمند اثر بیشتر ارتباط برقرار کنید.

دسترسی آسان به آثار هنری تذهیب

یکی از ویژگی‌های برجسته نمایشگاه مجازی تذهیب، دسترسی آسان و آنلاین به آثار هنری است. شما می‌توانید به‌راحتی و بدون نیاز به حضور فیزیکی در نمایشگاه‌های سنتی، از هر نقطه‌ای از جهان آثار هنری تذهیب را مشاهده کنید. این وب‌گاه به شما اجازه می‌دهد که در هر زمان و با استفاده از هر دستگاهی، آثار را با وضوح بالا مشاهده کنید. به‌علاوه، شما می‌توانید از امکان زوم روی جزئیات اثر برای مشاهده دقیق‌تر طراحی‌ها و رنگ‌ها استفاده کنید، که این امر تجربه‌ای منحصر به فرد از مشاهده آثار هنری را برای شما رقم می‌زند.

فروشگاه آنلاین آثار تذهیب

در «نمایشگاه مجازی تذهیب» یا Tazhibart.com، امکان خرید آثار تذهیب محمدعلی نعیمی به‌صورت آنلاین فراهم است. فروشگاه این سایت با ارائه مجموعه‌ای از تابلوهای تذهیب در دسته‌بندی‌های مختلف، تجربه خریدی آسان و مطمئن را برای کاربران فراهم می‌آورد. آثار تذهیب در این فروشگاه به پنج نوع مختلف تقسیم شده‌اند:

  1. کتیبه
  2. شمسه
  3. ترنج
  4. تاج
  5. واگیره

هر ماه، یک یا دو اثر جدید از تذهیب‌های محمدعلی نعیمی به مجموعه فروشگاه اضافه می‌شود. برای هر اثر، توضیحاتی جامع و دقیق شامل توصیف اثر، نوع طرح، تکنیک‌های به‌کار رفته، رنگ‌ها، جزئیات تصویری و تحلیل‌های فنی ارائه می‌شود. این توضیحات به کاربران کمک می‌کند تا آگاهی بیشتری از هر اثر پیدا کنند و در هنگام خرید، با اطلاعات کامل‌تری تصمیم‌گیری کنند.

علاوه بر توضیحات متنی، برای هر تابلو، مجموعه‌ای از تصاویر با کیفیت بالا و حتی ویدئوهایی برای معرفی اثر منتشر می‌شود که شما را با جزئیات بیشتری از هر کار آشنا می‌کند.

وبلاگ و مقالات تخصصی تذهیب

در بخش «نمایشگاه مجازی تذهیب» یا Tazhibart.com، هر روز مقالاتی با موضوعات متنوع در زمینه تذهیب منتشر می‌شود. این مقالات نه تنها به معرفی آثار تذهیب محمدعلی نعیمی پرداخته‌اند، بلکه به موضوعات تخصصی‌تر نیز اشاره دارند. در این بخش شما می‌توانید با موضوعات جدید آشنا شوید و در عین حال اطلاعات بیشتری در مورد تاریخ، تکنیک‌ها، و جزئیات تذهیب ایرانی به‌دست آورید.

در وبلاگ سایت، ده نوع دسته‌بندی مختلف ایجاد شده است:

  1. یادگیری تذهیب
  2. تاریخ تذهیب
  3. مقالات تذهیب
  4. مُذهَّب
  5. کتاب تذهیب
  6. معرفی ویژند (برند) هنر تذهیب
  7. بازاریابی هنر
  8. اخبار تذهیب
  9. پادکست تذهیب
  10. ویدئو تذهیب

این مقالات به شما کمک می‌کنند تا علاوه بر آشنایی با هنر تذهیب، به یک منبع معتبر برای اطلاعات در زمینه‌های مختلف هنر تذهیب ایرانی تبدیل شوید.

مزیت‌های کلیدی «نمایشگاه مجازی تذهیب»

  • دسترسی آنلاین و راحت: شما می‌توانید از هر نقطه از جهان، آثار تذهیب را مشاهده و خریداری کنید.
  • آثار اصیل و منحصر به فرد: مجموعه‌ای از بهترین آثار تذهیب ایرانی که تنها در Tazhibart.com در دسترس هستند.
  • تجربه همه‌جانبه: قابلیت زوم کردن و مشاهده جزئیات دقیق اثر، به شما این امکان را می‌دهد تا بیشتر با جزئیات رنگ‌ها و طراحی‌ها آشنا شوید.
  • تضمین اصالت آثار: تمامی آثار موجود در سایت، دست‌ساز بوده و متعلق به هنرمندتذهیب، محمدعلی نعیمی هستند.
  • ارسال سریع و مطمئن: آثار خریداری شده با پست پیشتاز به سراسر کشور ارسال می‌شود و در تهران نیز با پیک موتوری ارسال می‌گردد.
  • امکان بازگشت وجه: اگر به هر دلیلی از خرید خود رضایت نداشتید، می‌توانید تا ۱۰ روز پس از دریافت کالا، درخواست بازگشت یا تعویض دهید.

دعوت به بازدید و تجربه جدید

همین امروز به نمایشگاه مجازی تذهیب بپیوندید و با آثار اصیل و ارزشمند ایرانی آشنا شوید. Tazhibart.com فضایی نوین برای تماشای هنر ایرانی فراهم کرده است. تجربه‌ای که در آن، زیبایی‌های هنر تذهیب با جزئیات بی‌نظیر در دسترس شما قرار می‌گیرد. با ما همراه شوید و هنر اصیل ایران را به شیوه‌ای نو و جذاب تجربه کنید.

بازدید از نمایشگاه

بازدید از نوشته‌ها

تصویر ترکیبات رنگی در تذهیب،رنگ‌ها در تذهیب؛ از طبیعی تا مدرن

رنگ‌ها در تذهیب؛ از طبیعی تا مدرن

رنگ‌ها در تذهیب؛ از طبیعی تا مدرن، نشان می‌دهد که این هنر ظریف ایرانی در گذر زمان چگونه از مواد گیاهی، معدنی و برگرفته از طبیعت به سوی رنگ‌های صنعتی و طیف‌های گسترده معاصر حرکت کرده است. این تحول نه‌تنها بر کیفیت و دوام رنگ‌ها اثر گذاشته، بلکه رویکرد هنرمندان به معناشناسی رنگ و شیوه‌های بیان بصری را نیز دگرگون کرده است.

چکیده

تذهیب به‌عنوان یکی از شاخه‌های مهم هنرهای سنتی ایرانی، همواره مبتنی بر ظرافت، نظم هندسی و هارمونی رنگ بوده است. انتخاب رنگ در تذهیب نه‌تنها جنبه زیبایی‌شناختی دارد، بلکه در طول تاریخ معانی نمادین، فرهنگی و حتی اعتقادی را نیز منتقل کرده است. این پژوهش با بررسی روند تحول رنگ‌ها از منابع طبیعی تا رنگ‌های صنعتی و مدرن، به نقش رنگ در شکل‌گیری جلوه‌های بصری تذهیب و تفاوت کارکرد آن در آثار سنتی و مدرن می‌پردازد. همچنین با تکیه بر معناشناسی رنگ، تلاش شده است تا نشان داده شود که چگونه هر رنگ در آثار قدیم و جدید معنایی متفاوت می‌یابد و چگونه فناوری‌های نوین موجب دگرگونی در کیفیت، ثبات و کاربرد رنگ‌ها شده‌اند.

مقدمه

تذهیب به‌عنوان هنر تزئین کتاب‌ها، دست‌نوشته‌ها و آثار مذهبی، جایگاهی ویژه در فرهنگ بصری ایران دارد. در این هنر، رنگ یکی از عناصر اصلی ساختار زیبایی‌شناختی است. در گذشته، رنگ‌ها عمدتاً از مواد طبیعی مانند گیاهان، کانی‌ها و فلزات تهیه می‌شدند. این امر موجب می‌شد که رنگ‌ها نه‌تنها ارزش مادی و معنوی داشته باشند، بلکه فرایند آماده‌سازی آنها نیز بخشی از مهارت هنرمند باشد.

با ورود رنگ‌های شیمیایی و صنعتی در سده اخیر، تحولاتی در شیوه تولید، کاربرد و حتی ادراک رنگ در هنر تذهیب رخ داد. این تحول، همراه با ظهور جریان‌های هنری مدرن، باعث شد که معنای رنگ در هنر تذهیب معاصر از قالب سنتی خود فاصله بگیرد و کاربردهای جدیدی بیابد.

این پژوهش ابتدا به معرفی رنگ‌ها و منابع آن‌ها در هنر سنتی تذهیب می‌پردازد، سپس تحول مواد رنگی تا دوره معاصر را بررسی کرده و در نهایت کاربرد و معنای رنگ‌ها را در دو دوره سنتی و مدرن تحلیل می‌کند.

۱. رنگ‌ها در تذهیب سنتی: منابع طبیعی و ویژگی‌ها

۱–۱. منابع گیاهی، معدنی و حیوانی

تا پیش از ورود رنگ‌های صنعتی، هنرمندان تذهیب برای تهیه رنگ‌ها از مواد اولیه طبیعی استفاده می‌کردند. برخی از مهم‌ترین رنگ‌های طبیعی عبارت‌اند از:

  • لاجورد (آبی): از سنگ لاجورد به‌دست می‌آمد و یکی از گران‌ترین رنگ‌ها محسوب می‌شد. این رنگ بیشتر در پس‌زمینه‌ها و عناصر مقدس به‌کار می‌رفت.
  • شنگرف و زرنیخ (قرمز و نارنجی): از مواد معدنی سمی اما بسیار درخشان تهیه می‌شد و در نقوش اسلیمی و ختایی کاربرد داشت.
  • زرد نقره‌دار یا زعفرانی: از زعفران یا ترکیبات معدنی ساخته می‌شد و نشانه نور و پاکی بود.
  • سبزهای گیاهی: از پوست انار یا ترکیب زردهای گیاهی با آبی لاجورد تولید می‌شد.
  • مشکی طبیعی: معمولاً از دوده چراغ به‌دست می‌آمد و برای خطوط اصلی به‌کار می‌رفت.

این رنگ‌ها نه‌تنها از نظر بصری زیبا بودند، بلکه عمر طولانی و مقاومت بسیاری نیز داشتند. به‌عنوان مثال، آبی لاجورد پس از گذشت قرن‌ها همچنان کیفیت خود را حفظ کرده است.

۱–۲. نقش رنگ طلایی و نقره‌ای در تذهیب

رنگ طلایی یکی از اصلی‌ترین عناصر رنگی در تذهیب سنتی است. رنگ طلایی برای ایجاد درخشش، نورپردازی نمادین و ارزش‌گذاری معنوی اثر به‌کار می‌رفت. حضور رنگ طلایی، علاوه بر جنبه تزئینی، نشانه‌ای از آسمانی بودن و نور الهی در آثار مذهبی بود. رنگ نقره‌ای نیز کاربرد داشت، اما به‌دلیل اکسید شدن کمتر استفاده می‌شد.

۱–۳. ویژگی‌های بصری و نمادین رنگ‌های سنتی

در تذهیب سنتی، کاربرد رنگ‌ها تابع اصولی ثابت بود؛ به‌عنوان نمونه:

  • آبی: رنگ آسمان، معنویت و آرامش
  • سبز: نشانه زندگی، باغ‌های بهشتی و تقدس
  • قرمز: نمایش قدرت، شکوه و شور
  • طلایی: نماد نور الهی و ارزش معنوی
  • سیاه: رنگ ساختار، تاکید و نظم

این نظام معنایی بخشی از سنت دیداری هنر اسلامی ایران بوده و باعث ایجاد وحدت میان آثار مختلف می‌شده است.

۲. گذار از رنگ‌های طبیعی به رنگ‌های صنعتی

۲–۱. ورود رنگ‌های شیمیایی در دوره قاجار و پهلوی

با ورود رنگ‌های شیمیایی اروپایی در سده نوزدهم و اوایل سده بیستم، فرایند رنگ‌سازی برای هنرمندان آسان‌تر شد. این رنگ‌ها دارای ویژگی‌هایی نظیر یکنواختی، ثبات نسبی و سرعت خشک شدن بودند. رنگ‌های صنعتی علاوه بر تنوع بسیار، موجب دگرگونی در سبک هنری نیز شدند.

از مهم‌ترین مزایای رنگ‌های شیمیایی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • امکان تولید حجم زیاد با کیفیت ثابت
  • سرعت آماده‌سازی و سهولت در استفاده
  • تنوع طیف رنگی
  • قابلیت ترکیب‌پذیری بیشتر

اما در مقابل، برخی از رنگ‌های صنعتی اولیه دوام کمتری نسبت به رنگ‌های طبیعی داشتند و در برابر نور و رطوبت آسیب‌پذیر بودند.

۲–۲. تاثیر رنگ‌های مدرن بر ساختار تذهیب

با استفاده از رنگ‌های صنعتی، برخی از هنرمندان تذهیب به استفاده از طیف‌های نو روی آوردند. رنگ‌هایی مانند ارغوانی پررنگ، فیروزه‌ای روشن یا طلایی شیمیایی (که جایگزین ورق طلا شده است) در آثار جدید دیده می‌شود. این امر به ایجاد تفاوت‌هایی در حس کلی آثار انجامیده است؛ به‌طوری‌که آثار مدرن گاه روشن‌تر، پرکنتراست‌تر و متنوع‌تر به نظر می‌رسند، اما ممکن است بخشی از عمق و اصالت رنگ‌های طبیعی را از دست داده باشند.

۲–۳. تکنولوژی‌های جدید و رنگ

پیشرفت‌های فناوری مانند رنگ‌های اکریلیک، گواش، جوهرهای مقاوم و حتی رنگ‌های دیجیتال در هنر معاصر مورد توجه هنرمندان تذهیب قرار گرفته است. برخی از نقاشان معاصر از تکنولوژی چاپ دیجیتال برای آزمودن طیف رنگی یا طراحی اولیه استفاده می‌کنند و سپس بخش‌های مهم اثر را با رنگ‌های دستی تکمیل می‌کنند. همچنین ترکیب ورق طلا با اکریلیک یا رزین، جلوه‌های جدیدی پدید آورده است.

۳. معناشناسی رنگ‌ها در تذهیب سنتی و مدرن

۳–۱. معنای رنگ‌ها در تذهیب سنتی

در سنت اسلامی-ایرانی، رنگ‌ها دارای معانی عمیق فلسفی بوده‌اند. برخی از مهم‌ترین معانی به شرح زیر است:

  • آبی لاجوردی: نشانه بی‌پایانی و حقیقت لاهوتی
  • سبز یشمی: رنگ پیامبری و نشانه زندگی
  • طلایی: تجلی نور الهی
  • قرمز شنگرف: نماد شکوه و هیجان
  • سیاه همراه با طلا: ایجاد تعادل معنوی و نظم ساختاری

این معانی برخلاف هنر مدرن، ثابت و سنتی بوده‌اند و بیشتر تحت تأثیر باورهای عرفانی و اسلامی شکل گرفته‌اند.

۳–۲. گسست معنایی در هنر مدرن

در تذهیب معاصر، استفاده از رنگ الزاماً با معانی ثابت همراه نیست. هنرمندان امروزی رنگ را بیشتر به‌عنوان یک عنصر شخصی و بیانگر احساسات فردی به‌کار می‌برند. در این دوران:

  • آبی ممکن است نماد مدرنیته یا تجدد باشد.
  • سبز می‌تواند صرفاً یک انتخاب زیبایی‌شناختی باشد.
  • طلا ممکن است جای خود را به رنگ‌های فلزی مصنوعی بدهد.
  • بنابراین معنا از ثبات سنتی به شناوری مدرن تبدیل شده است.

۳–۳. تاثیر مدرنیسم بر هارمونی رنگ

در هنر جدید، هنرمندان از تضادهای شدید رنگی، ترکیب‌های نامتقارن یا رنگ‌های غیرسنتی استفاده می‌کنند. این امر باعث ایجاد آثاری شده است که با اصول هندسی و رنگی تذهیب کلاسیک متفاوت‌اند. باوجود این، برخی هنرمندان تلاش کرده‌اند تا میان سنت و مدرنیته پیوند برقرار کنند؛ برای مثال، استفاده از نقش‌های اسلیمی سنتی همراه با رنگ‌های صنعتی یا تکنیک‌های مدرن.

۴. مقایسه تطبیقی رنگ‌ها در تذهیب سنتی و مدرن

۴–۱. تفاوت‌های تکنیکی

۴–۲. تفاوت‌های معناشناختی

در آثار سنتی، رنگ‌ها تابع اصول معنوی و عرفانی بودند، اما در آثار مدرن:

  • معنا شخصی و روان‌شناختی شده است.
  • رنگ‌ها تابع هویت فردی هنرمند هستند.
  • تاثیر هنرهای جهانی مانند مدرنیسم و مینیمالیسم مشاهده می‌شود.

۴–۳. زیبایی‌شناسی سنت و مدرنیته در رنگ

در تذهیب سنتی، هماهنگی رنگ‌ها بسیار اهمیت داشت و هنرمند مجاز به استفاده از رنگ‌های خارج از چهارچوب نبود. اما در تذهیب معاصر آزادی بیشتری در استفاده از رنگ دیده می‌شود. بسیاری از آثار جدید با رنگ‌های جسورانه و ترکیب‌بندی‌های نامتعارف جلوه‌ای متفاوت یافته‌اند.

نتیجه‌گیری

تحول رنگ‌ها در تذهیب از رنگ‌های طبیعی تا رنگ‌های صنعتی و مدرن، نمایانگر تغییرات گسترده در شیوه کار، معناشناسی و زیبایی‌شناسی این هنر است. اگرچه رنگ‌های طبیعی در سنت تذهیب ایرانی از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بوده‌اند و با مفاهیم عرفانی، مذهبی و نمادین پیوند داشته‌اند، اما ورود رنگ‌های صنعتی امکان گسترده‌تری برای تجربه و خلاقیت فراهم کرده است.

در دوره مدرن، معنا و کارکرد رنگ‌ها بیش از آنکه تابع سنت باشد، بیانگر هویت فردی و نگاه شخصی هنرمند است. با این حال، پیوند میان سنت و مدرنیته همچنان در آثار بسیاری از هنرمندان معاصر دیده می‌شود؛ پیوندی که می‌تواند مسیر آینده این هنر را روشن‌تر سازد.

منابع

  1. پاکباز، رویین. دایرةالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ۱۳۸۹.
  2. ناصری، مهتاب. رنگ در هنرهای سنتی ایران. انتشارات سروش، ۱۳۹۲.
  3. بنی‌احمد، حسین. «تحول رنگ در هنر تذهیب ایرانی». فصلنامه هنرهای تجسمی، شماره ۲۴، ۱۳۹۵.
  4. قنواتی، فریبا. شناخت مواد و ابزار تذهیب. دانشگاه هنر، ۱۳۹۰.
  5. Wilber, Donald N. Islamic Art and Architecture. Princeton University Press, 1994.
  6. Blair, Sheila; Bloom, Jonathan. The Art and Architecture of Islam. Yale University Press, 1995.
  7. Grabar, Oleg. The Mediation of Ornament. Princeton University Press, 1992.
تصویر صفحه ای از قرآن گوالیور متعلق به هند و ریشه‌ها و پیدایش تذهیب در سرزمین‌های اسلامی

پیدایش تذهیب در سرزمین‌های اسلامی

پیدایش تذهیب در سرزمین‌های اسلامی به پیوند سنت‌های کهن تزئینی ایران با روح معنوی هنر اسلامی بازمی‌گردد. این هنر که از مهارت زراندودسازی و نقش‌پردازی پیش از اسلام تغذیه می‌شد، با گسترش کتابت قرآن و متون دینی به شکلی نظام‌مند و هنری‌تر تکامل یافت. در دوره‌های سلجوقی تا صفوی، تذهیب به اوج زیبایی‌شناسی خود رسید و به عنوان زبانی بصری برای پاسداشت قداست متن و نمایش ظرافت هنری ایرانی تثبیت شد.

مقدمه

هنرمندان واژه «تذهیب» را از مصدر عربی «ذهب» به معنی «طلا» مشتق کردند و مفهوم اصلی آن را «زراندود کردن» یا «طلاکاری» قرار دادند. برخی منابع اشاره می‌کنند که هنرمندان پیش از اسلام ریشه‌های تزئین با نقش و نگار در اشکال گوناگون مانند گچبری یا سفال‌کاری را شکل داده‌اند. پس از ورود اسلام و گسترش کتابت قرآن و متون دینی، هنرمندان این سنت تزئینی را در قالب هنر تذهیب به کار گرفتند و زمینه‌ساز شکل‌گیری هنر اسلامی ایرانی شدند.

شکل‌گیری مکتب ایرانی تذهیب و دوره‌های تاریخی

هنرمندان در ایران در طول قرون اسلامی، به‌ویژه از دوره سلجوقیان تا تیموری و سپس صفوی، تذهیب را رونق بخشیدند. سلجوقیان، با پذیرفتن کاغذ به جای پوست و رواج نقش‌های هندسی و اسلیمی، تذهیب را به یک هنر مستقل توسعه دادند.

در دوره‌های بعد (تیموری و صفوی) با همکاری خوشنویسان، نگارگران و تذهیب‌کاران، نسخه‌های خطی قرآن، آثار ادبی، دیوان اشعار و … با نگاهی بسیار دقیق و هنری تذهیب می‌شدند؛ نسخه‌های بسیاری از این دوره‌ها تا امروز باقی مانده‌اند.

بر این اساس، پیدایش تذهیب، تذهیب ایرانی، تذهیب اسلامی، هنر کتاب‌آرایی، ریشه‌های تذهیب نشان می‌دهد که تذهیب ایرانی هم ریشه در سنت‌های تزئینی کهن دارد و هم محصول تعامل هنر و فرهنگ اسلامی و ایرانی پس از ورود اسلام است.

تعریف و کارکرد تذهیب در ایران

تذهیب شامل طراحی، رنگ‌آمیزی و زراندود کردن نقوش متنوع،گیاهی، اسلیمی، ختایی، هندسی است و معمولاً با قلم‌موهای ظریف ساخته‌شده از موی طبیعی سمور یا گربه انجام می‌شود. کاربرد اصلی آن در تزئین کتاب‌ها، به‌ویژه قرآن و متون ادبی یا علمی؛ و تهیه سرلوح، حاشیه، قاب و صفحات آغازین یا پایانی بوده است.

گسترش تذهیب به دیگر قلمروهای اسلامی

با شکوفایی تذهیب ایرانی، تذهیب اسلامی، هنر صفوی، گسترش تذهیب، هنر کتاب‌آرایی در ایران، به‌ویژه در دوره صفوی، این هنر به عرصه‌های دیگر جهان اسلام نیز راه یافت و بر سبک‌های مختلف تذهیب در سرزمین‌های اسلامی تأثیر گذاشت. در ادامه به تعدادی از این مناطق می‌پردازیم.

ترکیه و قلمرو عثمانی

در قلمرو عثمانی، هنرمندان به‌ویژه در نسخه‌های قرآن، تذهیب را گسترش دادند. آن‌ها در قرآن‌های سده‌ ۱۶ تا ۱۸ میلادی از رنگ‌های طلایی، لاجورد و سرخ و نقوش گل و اسلیمی برای تزیین صفحات استفاده کردند. هنرمندان عثمانی سبک تذهیب خود را با الهام از سنت تذهیب ایرانیِ دوره تیموری پدید آوردند و در آن گل‌ها، خطوط اسلیمی و نقش‌های ویژه‌ای مانند گل لاله، سنبله و دیگر گیاهان را به کار گرفتند.

یکی از نسخه‌های مهم عثمانی تذهیب، «زبدة التواریخ» است. این کتاب با موضوع تاریخی همراه با نگارگری و تذهیب در ۱۵۸۳ میلادی برای سلطان عثمانی ساخته شد.

تلفظ واژه تذهیب در زبان عثمانی/ترکی غالباً «tezhip» یا «tezhib» (طَزِیب یا تَه‌ذِیب) بوده البته با الفبای عربی/ عثمانی، اما از دید آوایی نزدیک. (در متون معاصر ترکی «tezhip / tezhib» مورد استفاده است.)

بخشی از تصویر کتاب «زبدة التواریخ» هنر متعلق به دوره عثمانی

هند در دوره مغول و پس از آن

در هند، به‌خصوص در دوره مغول هند، هنر کتاب‌آرایی و تذهیب با تأثیر مستقیم از سنت ایرانی هم در نگارگری و هم در تذهیب شکوفا شد. نسخه مشهور «خمسه نظامی» نسخه مصور و تذهیب‌شده از پنج‌گانه مثنویات شاعر ایرانی نظامی گنجوی که برای دربار مغول و در حوالی۱۵۹۰ میلادی تهیه شد، نمونه‌ای از هنر «کتاب آرایی هندو اسلامی» با ریشه ایرانی است.

کتاب خمسه نظامی اکبر شاه گورکانی

همچنین، Gwalior Quran قرآن گوالیور (۱۳۹۹ میلادی) از شمال هند، یکی از کهن‌ترین مصحف‌های مُذهَّب شناخته‌شده از دوره سلطنت سلاطین دِلهی است. این نسخه با مدال ها، نقش‌های هندسی و گیاهی و نقوش عربسک و اسلیمی آراسته شده است.

در هند عمدتاً همان واژه «تذهیب / tezhib» یا «illumination» استفاده می‌شد، گرچه ممکن است تلفظ محلی متفاوت بوده باشد مثلاً در فارسی/ اردو «تذهیب»، در انگلیسی. «illumination / Indian Islamic illumination»

صفحه‌ای از قرآن گوالیور هند، ۱۳۹۹ میلادی، کهن‌ترین قرآن تذهیب شده

مصر، سوریه، ممالک شمال آفریقا و دیگر قلمروهای اسلامی

منطقه مصر، به‌ویژه در دوره مملوکی، هنرمندان قرآن‌ها و نسخه‌های دینی بزرگی را با تذهیب‌های بسیار مفصل تهیه کردند. در برخی قرآن‌های بزرگ مملوکیِ قرن چهاردهم میلادی، آن‌ها از زمینه‌های طلایی، خطوط «محقق» سیاه و نقوش پیچیده گیاهی و هندسی برای تذهیب صفحات استفاده کردند.

سوریه و دیگر مناطق شام نیز سنت کتابت قرآن با تزئینات و تذهیب وجود داشت. اطلاعات و نمونه‌های بازمانده در این مناطق کمتر از ایران یا عثمانی است. با این حال، تذهیب در این مناطق تحت تأثیر روند عمومی هنر اسلامی قرار داشت.

زبان و تلفظ محلی واژه تذهیب در این مناطق به زبان عربی احتمالاً «تَذهیب» (tadhhīb) بوده است. این واژه ریشه عربی دارد و در جوامع عرب‌زبان رایج بوده است.

ویژگی‌های سبک‌ها و تفاوت‌های منطقه‌ای

در هر منطقه و دوره، تذهیب به شکلی بومی و متناسب با ذوق، فرهنگ و سلیقه محلی تطور یافته است. مهم‌ترین تفاوت‌ها و شباهت‌ها را می‌توان این‌گونه برشمرد:

ایران در دوره های تیموری، صفوی:

هنرمندان در تذهیب از گل‌بوته، اسلیمی، ختایی و نقوش گیاهی پیچیده استفاده می‌کنند. آن‌ها رنگ طلایی را به‌عنوان رنگ غالب به‌کار می‌گیرند و زمینه‌های لاجوردی یا سرمه‌ای را برای جلوه بیشتر طرح‌ها انتخاب می‌کنند. همچنین حاشیه‌ها را با دقت طراحی می‌کنند و تذهیب را با خوشنویسی (نسخ، نستعلیق) و نگارگری به‌صورت هماهنگ ترکیب می‌کنند.

عثمانی (ترکیه):

هنرمندان عثمانی سبک ایرانی یا تیموری را تقلید و اقتباس کردند و نقش‌های محلی مانند گل لاله، سنبل و اسلیمی‌های منظم را حفظ کردند. آن‌ها از طلا و رنگ در آثار خود استفاده کردند. حاشیه‌ها غالباً با نقوش اسلیمی و گل‌بوته مزین شدند. تولید قرآن و نسخه‌های مذهبی تا سده ۱۹ و ۲۰ ادامه یافت.

هند در دوره مغول:

هنرمندان نگارگری و تذهیب را به‌صورت تلفیقی به کار می‌گیرند و در کنار متنِ مصور، حاشیه‌ها را با طلا، گل و اسلیمی تزئین می‌کنند. آن‌ها آثاری چون خمسه نظامی را با ترکیب شعر فارسی، خوشنویسی و تذهیب خلق می‌کنند.

صفحه ای از خمسه نظامی گنجوی

مصر و شمال آفریقا:

قرآن‌های بزرگ با زمینه طلایی، خطوط محقق یا ثلث، و نقوش هندسی و گیاهی در حاشیه‌ها؛ تولید چشمگیر نسخه‌های مذهبی برای سلاطین و رجال.

در همه این مناطق، هنرمندان عمدتاً تذهیب را برای متون دینی مانند قرآن یا متون ارزشمند ادبی و علمی به کار می‌بردند. آن‌ها با تزئین و «نورانی» ساختن متن، ارزش بصری و معنوی کتاب و پیام آن را تقویت می‌کردند.

مهم‌ترین آثار و نسخه‌های ماندگار

چند نمونه برجسته از آثار تذهیب‌شده در جهان اسلام که امروز شناخته شده‌اند:

  • «شاهنامه شاه طهماسب»، شاهنامه‌ای مصور و تذهیب شده‌ی  ایرانی که از اوج هنر نگارگری و تذهیب در ایران دوره صفوی حکایت دارد.
  • یونسکو مجموعه «نسخ مصور و تذهیب شده فارسی» را در فهرست «Persian Illustrated and Illuminated Manuscripts» به رسمیت شناخته است. این مجموعه چند قرن هنر مکتوب ایرانی را نمایان می‌کند.
  • زبدة التواریخ (۱۵۸۳ م) اثر عثمانی با تذهیب و نگارگری برای دربار سلطان عثمانی.
  • نسخه‌های مختلف قرآن عثمانی از قرن ۱۶ تا ۱۸ میلادی که با طلا و رنگ و تذهیب گل و بوته و اسلیمی تزئین شده‌اند.
  • قرآن گوالیور هند، ۱۳۹۹ میلادی، کهن‌ترین قرآن مُذهَّب‌شده دوره سلطنت دِلهی با نقوش اسلیمی/ گیاهی و مدال‌های هندسی.
  • خمسه نظامی موجود درکتابخانه بریتانیا، نسخه‌ای مصور و مذهب‌شده از آثار شاعر ایرانی در دربار مغول هند، نماد هنر کتاب‌آرایی هندو اسلامی.
  • این آثار امروز در موزه‌ها و کتابخانه‌های معتبر جهان محفوظ‌اند و به عنوان گنجینه‌های هنر اسلامی و میراث مشترک بشری تلقی می‌شوند. مثلاً مجموعه نسخه مصور و تذهیب‌شده فارسی تحت نظارت یونسکو ثبت شده است.

چالش‌ها، استمرار و وضعیت امروز تذهیب

با اختراع چاپ و رواج کتاب چاپی، به‌ویژه از دوره قاجار در ایران، نیاز به نسخه‌های خطی کاهش یافت. به همین دلیل تذهیب در قالب سنتی خود کاهش پیدا کرد. با این‌حال، تذهیب به هنر سنتی و دستی تبدیل شد. هنرمندان معاصر هنوز به بازسازی و حفظ این سنت می‌پردازند و در ایران، تذهیب به‌عنوان نماد فرهنگی ارزشمند مورد توجه است.

در سایر کشورهای اسلامی، به‌ویژه آن‌هایی که میراث نسخه‌نویسی دارند مثل ترکیه، برخی کشورهای عربی، هند و آفریقا، آثار تذهیب‌شده باقی مانده‌اند. پژوهش‌گران هنر اسلامی بر حفظ، بازشناسی و معرفی این آثار تاکید دارند.

نتیجه‌گیری

هنر تذهیب از ریشه‌های تزئینی پیش از اسلام در سرزمین ایران قوت گرفت. با ورود اسلام و گسترش کتابت قرآن و متون دینی و ادبی، این هنر به اوج شکوفایی رسید. در دوره‌های سلجوقی، تیموری و صفوی، تذهیب در ایران به بلوغ رسید. سپس هنرمندان آن را به عثمانی، هند، مصر و دیگر نقاط جهان اسلام منتقل کردند.

هر منطقه با ذوق، فرهنگ و نیازهای بومی خود، سبک متمایزی در تذهیب ایجاد کرد. اما اشتراک مشترک در همه آن‌ها استفاده از نقوش گیاهی، هندسی، اسلیمی، رنگ طلایی و ترکیب آن با خوشنویسی و متون مقدس بود.

امروزه چاپ و فناوری نوین نقش تذهیب در کتابت را کاهش داده است. با این حال، هنرمندان معاصر آثار تاریخی باقی‌مانده را حفظ می‌کنند. آن‌ها سنت تذهیب را بازتولید می‌کنند و این امر گواه ماندگاری این هنر فاخر است.


تصویر فرد کهنسال با عینک ته استکانی استاد عبدالله باقری؛ از مکتب سنتی تا آموزش هنر تذهیب در ایران

استاد عبدالله باقری؛ از مکتب سنتی تا آموزش هنر تذهیب در ایران

استاد عبدالله باقری یکی از برجسته‌ترین چهره‌های هنر تذهیب ایران است که توانست پیوند میان مکتب سنتی و آموزش معاصر این هنر را به‌زیبایی برقرار کند. او با آگاهی عمیق از اصول زیبایی‌شناختی ایرانی، میراث ارزشمند گذشتگان را حفظ کرده و هم‌زمان شیوه‌های آموزشی نوین را برای انتقال دانش خود به نسل‌های جوان به‌کار گرفت. تلاش‌های او نه‌تنها به ماندگاری اصالت‌های تذهیب کمک کرد، بلکه مسیر تربیت هنرمندان متعهد و پژوهشگر را نیز هموار ساخت.

چکیده

تذهیب به‌عنوان یکی از اصیل‌ترین هنرهای ایرانی–اسلامی، همواره نیازمند حفظ سنت‌ها و در عین حال بازآفرینی و انتقال آن به نسل‌های جدید بوده است. در میان هنرمندان معاصر که این وظیفه مهم را بر دوش دارند، استاد عبدالله باقری جایگاهی ویژه یافته است. این مقاله می‌کوشد با بررسی سیر فعالیت هنری و شیوه آموزشی او، نقش وی را در پیوند میان مکتب سنتی و جریان آموزش معاصر تذهیب نشان دهد.

تحلیل حاضر بر پایه مطالعات نظری، بررسی آثار، تحلیل شیوه‌های آموزشی و گفت‌وگوهای موجود درباره روش او تنظیم شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که استاد باقری با تکیه بر اصول سنتی، تمرکز بر هندسه، رنگ‌گذاری کلاسیک و دقت در اجرا، در عین حال توانسته زبانی شخصی در تذهیب معاصر ایجاد کند و در تربیت هنرجویان تأثیر قابل توجهی بگذارد. این مقاله نتیجه می‌گیرد که نقش آموزشی او در حفظ و تداوم جریان اصیل تذهیب ایرانی نقشی کلیدی بوده و آثار و شاگردان او در استمرار این سنت هنری سهمی شایان توجه دارند.

کلیدواژه‌ها: تذهیب، هنر ایرانی، مکتب سنتی، عبدالله باقری، نگارگری، آموزش هنر.

مقدمه

تذهیب یکی از شاخه‌های مهم هنر ایرانی است که با تکیه بر طراحی نقوش اسلیمی، ختایی و کاربرد رنگ‌های هماهنگ، قرن‌ها در کتاب‌آرایی، قرآن‌نگاری و آرایه‌سازی هنر ایرانی حضور داشته است. بقای این هنر نیازمند پیوند میان گذشته و امروز است؛ پیوندی که تنها با فعالیت هنرمندانی ممکن می‌شود که هم سنت را عمیقاً می‌شناسند و هم توان انتقال آن را به نسل جدید دارند. در میان هنرمندان معاصر، استاد عبدالله باقری یکی از چهره‌هایی است که در چند دهه اخیر سهم مهمی در آموزش و اعتلای تذهیب داشته است.

این مقاله تلاش می‌کند از منظری علمی، مسیر هنری او، ویژگی‌های مکتب فکری و شیوه آموزشی وی را بررسی کند و بر اساس شواهد موجود، جایگاه او را در تذهیب معاصر ایران تحلیل نماید.

1. زمینه‌های شکل‌گیری هویت هنری استاد باقری

عبدالله باقری از سنین نوجوانی وارد فضای هنرهای سنتی شد. محیط فرهنگی خانواده و دسترسی به آموزگاران سنت‌گرای هنرهای ایرانی نخستین محرک‌های گرایش او به تذهیب بودند. مطالعات اولیه او عمدتاً بر بررسی نسخه‌های قرآن، مرقعات دوره‌های تیموری و صفوی و آموزش نزد چندین استاد پیشکسوت استوار بود.

این دوران، زمینه‌ای برای شکل‌گیری ویژگی‌هایی شد که بعدها در آثار او به روشنی قابل تشخیص است:

  1. دقت در هندسه پنهان نقوش
  2. توجه به تعادل رنگی و هارمونی بصری
  3. پایبندی به شیوه‌های سنتی اجرا مانند طلااندازی، قلم‌گیری و سایه‌پردازی
  4. مقاومت در برابر جریان‌های مدگرایانه‌ای که از اصول تذهیب فاصله می‌گیرند

از همان ابتدا، او با مطالعه آثار کهن به این باور رسید که تذهیب تنها مجموعه‌ای از نقوش تکراری نیست، بلکه نظامی معنایی و زیبایی‌شناختی دارد که تنها از راه تمرین مداوم، مطالعه ساختارها و دقت تکنیکی به دست می‌آید.

2. پیوند با مکتب سنتی در تذهیب ایرانی–اسلامی

یکی از محورهای مهم تحلیل آثار استاد باقری، میزان وفاداری او به سنت است. او برخلاف برخی جریان‌های نوگرایی که ساختارهای اصلی تذهیب را دستخوش تغییرات گسترده کرده‌اند، بر این باور است که: «نوآوری زمانی ارزشمند است که ریشه در سنت داشته باشد و بدون شناخت نظام زیبایی‌شناختی قدیم، هرگونه تحول به انحراف می‌انجامد.»

2.1. مؤلفه‌های سنت‌گرایی در آثار او

  • هندسه دقیق: او از همان ابتدا بر طراحی اسکلت‌بندی اولیه آثار تأکید می‌کند. خطوط راهنما، تقسیمات صفحه و ساختارهای شعاعی یا قرینه در آثارش بسیار مشهود است.
  • رنگ‌گذاری آرام و تدریجی: باقری از رنگ‌های تند و ناهمگون پرهیز می‌کند و به اصول سنتی رنگ‌سازی ـ به‌ویژه استفاده از لایه‌های نازک و آرام ـ وفادار است.
  • طلاکاری با شیوه کلاسیک: استفاده از ورق طلا، پرداخت و ضربی‌سازی در آثار او یادآور نسخه‌های دوره صفوی است.
  • حضور نقوش اسلیمی و ختایی کلاسیک: او بدون اغراق و پیچیدگی‌های زائد، از فرم‌های بنیادی اسلیمی و ختایی بهره می‌گیرد.

2.2. نقد جریان‌های معاصر از نگاه او

استاد باقری در بیانات و کلاس‌های آموزشی خود بارها اشاره کرده است که «بحران تذهیب معاصر، فاصله گرفتن از منطق درونی نقوش است». او معتقد است بسیاری از نگارگران جوان بدون شناخت عمیق، به تقلید سطحی یا ترکیب‌سازی‌های بی‌ضابطه روی می‌آورند. این نگاه انتقادی، اساس روش آموزشی او را شکل داده است.

3. شکل‌گیری زبان شخصی در تذهیب معاصر

اگرچه استاد باقری وفادار به سنت است، اما آثار او صرفاً بازتولید گذشته نیست. او در کنار اصول کلاسیک، توانسته ویژگی‌هایی شخصی ایجاد کند که آثارش را قابل تشخیص می‌سازد.

3.1. هویت بصری و خصیصه‌های متمایز

  • لطافت در رنگ‌آمیزی: آثار او اغلب دارای هارمونی رنگی ملایم، و استفاده از طیف‌های روشن آبی، سبز، کرم و لاجورد هستند.
  • تعادل میان خلوتی و پرکاری: او در ترکیب‌بندی‌های خود از شلوغی افراطی پرهیز می‌کند و فضای تنفس بصری در اثر باقی می‌گذارد.
  • ریتم آرام در حرکت نقوش: برخلاف برخی شیوه‌های متأخر که اسلیمی‌ها را تیز و پرپیچ‌وخم ترسیم می‌کنند، او ساختار نرم، سیال و متعادل را ترجیح می‌دهد.
  • سایه‌پردازی ظریف: سایه‌ها یا به صورت نقطه‌گذاری‌های آرام یا با قلم‌گیری‌های بسیار ظریف اجرا می‌شود.

3.2. جایگاه آثار استاد در جریان تذهیب امروز

آثار او از یک ‌سو برای علاقه‌مندان سنت جذاب است و از سوی دیگر برای مخاطبانی که تذهیب معاصر را می‌جویند، قابل پذیرش. این دوگانگیِ موفق، او را در میان هنرمندان معاصر از جایگاهی متمایز برخوردار کرده است.

4. نقش آموزشی استاد باقری و اهمیت آن در تذهیب معاصر

یکی از مهم‌ترین ابعاد فعالیت هنری استاد باقری، نقش آموزشی اوست که در چند دهه اخیر تداوم داشته و تأثیر قابل توجهی بر هنرمندان جوان گذاشته است.

4.1. اصول آموزشی او

آموزش در کارگاه‌های او بر مبنای پنج اصل استوار است:

  1. تسلط بر هندسه مقدماتی: هنرجویان موظف‌اند پیش از ورود به رنگ، ساختار صفحه را از طریق تقسیم‌بندی‌های منظم یاد بگیرند.
  2. تمرین مداوم نقش‌های بنیادی: او اعتقاد دارد که «اسلیمی و ختایی الفبای تذهیب‌اند» و تا زمانی که این الفبا در دست هنرجو پخته نشود، ورود به مراحل بالاتر بی‌نتیجه است.
  3. آموزش تدریجی رنگ‌سازی: او با سخت‌گیری خاصی هنرجویان را وادار می‌کند تا رنگ‌ها را از پایه بسازند، نه اینکه صرفاً از تُیوب‌های آماده استفاده کنند.
  4. نقد دقیق و تحلیلی آثار: در کارگاه‌های او، نقد منظم و گاهی بسیار سخت‌گیرانه، بخشی جدایی‌ناپذیر از روند آموزش است.
  5. تأکید بر مطالعه آثار کهن: هنرجویان باید نسخه‌های تیموری، صفوی و قاجار را بررسی و تحلیل کنند تا «منطق نقوش» را درک کنند.

4.2. شاگردان و تأثیرگذاری گسترده

به دلیل استمرار چندین دهه آموزش، شمار بسیاری از تذهیب‌کاران امروز یا مستقیماً شاگرد او بوده‌اند یا از طریق هنرجویان او آموزش دیده‌اند. آثار و شیوه آموزشی او در کارگاه‌های متعدد در ایران تأثیر گذاشته و باعث ارتقای استانداردهای تکنیکی در میان نسل جدید شده است.

5. تحلیل جایگاه فرهنگی و هنری استاد در تذهیب معاصر

برای تحلیل نقش استاد باقری باید به دو جنبه توجه کرد:

  1. نقش او در تداوم سنت
  2. نقش او در تربیت هنرمندان نسل جدید

5.1. تداوم سنت از طریق خلق آثار

آثار او خود نوعی الگوی استاندارد برای آموزش و پژوهش تذهیب شده‌اند. استفاده از رنگ‌های اصیل، طلاکاری تمیز و طراحی‌های قرینه باعث شده آثارش در نمایشگاه‌ها، کتاب‌ها و مجموعه‌ها به‌عنوان نمونه‌های سالم تذهیب معاصر شناخته شوند.

5.2. انتقال دانش به نسل جدید

نقش آموزشی او شاید از خلق آثارش نیز مهم‌تر باشد. در دوره‌ای که برخی گرایش‌ها به سمت ساده‌سازی افراطی یا اغراق در نوآوری بدون پشتوانه پیش رفته‌اند، او با روش تحلیلی و اصولی خود، هنرجویان را به سمت فهم عمیق‌تر سوق داده است.

5.3. اهمیت استمرار هنر تذهیب از منظر پژوهشی

از منظر پژوهشی، حضور استادانی مانند باقری مانع از گسست میان دانش سنتی و هنر معاصر می‌شود. تذهیب هنری است که با تکنیک‌های عملی و تجربی انتقال می‌یابد و نبود استادان مجرب، به معنای فراموش شدن بسیاری از ظرایف آن است.

6. نتیجه‌گیری

تحلیل مسیر هنری و آموزشی استاد عبدالله باقری نشان می‌دهد که او یکی از چهره‌های اثرگذار در تذهیب معاصر ایران است؛ هنرمندی که نه‌تنها آثار ارزشمندی خلق کرده، بلکه با روش آموزشی دقیق و اصول‌محور، به تربیت نسل جدیدی از تذهیب‌کاران پرداخته است.

پایبندی او به سنت، در کنار توانایی ایجاد زبان بصری شخصی، باعث شده آثارش در مرز میان کلاسیک و معاصر قرار گیرد و مورد توجه هنرمندان، پژوهشگران و هنردوستان قرار گیرد.

نقش آموزشی او، که بر مبنای نظم، مطالعه آثار گذشته، دقت در اجرا و نقد تحلیلی است، در حفظ و تداوم معیارهای فنی و زیبایی‌شناختی تذهیب ایرانی نقش حیاتی داشته است. در مجموع، باقری نمونه‌ای برجسته از هنرمندانی است که توانسته‌اند هنر سنتی ایرانی را با روحی زنده به نسل امروز منتقل کنند.

منابع

  1. آژند، یعقوب. تاریخ هنرهای تزئینی ایران. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و هنر، ۱۳۹۲.
  2. پاکباز، روئین. دایرةالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ۱۳۸۶.
  3. حبیبی، مهرداد. زیبایی‌شناسی تذهیب ایرانی. فصلنامه هنرهای تجسمی ایران، شماره ۲۷، ۱۳۹۷.
  4. محمدی، الهام. تحلیل ساختار هندسی در تذهیب دوره صفوی. نشریه مطالعات هنر اسلامی، شماره ۱۵، ۱۴۰۰.
  5. گفت‌وگوها و یادداشت‌های منتشرشده از کلاس‌ها و کارگاه‌های استاد عبدالله باقری (دسترسی محدود).
  6. موسوی، علی. شیوه‌های اجرای تذهیب. تهران: نشر هنرهای سنتی، ۱۳۹۵.

عکس فضای نگارخانه بهارک همراه با لوگوی نگارخانه و پوستر روایتی نو از تذهیب ایرانی در نمایشگاه «سرو»

روایتی نو از تذهیب ایرانی در نمایشگاه «سرو»

نمایشگاه انفرادی تذهیب «سرو» با آثار مونا محسنی رجائی در نگارخانه بهارک، روایتی نو از تذهیب ایرانی ارائه می‌کند. هنرمند در این نمایشگاه تذهیب ایرانی را با نگاهی معاصر بازآفرینی می‌کند. این رویداد هنری فرصتی فراهم می‌کند تا مخاطبان با مجموعه‌ای از آثار روبه‌رو شوند. آثار ضمن پایبندی به ریشه‌های اصیل و معنوی تذهیب، زبان بصری نوآورانه و خلاقانه‌ای را نیز به نمایش می‌گذارند.

به گزارش وب‌سایت هنر تذهیب، مراسم افتتاحیه نمایشگاه «سرو» روز جمعه ۱۴ آذرماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۷ در نگارخانه بهارک برگزار می‌شود. هنرمند و جمعی از علاقه‌مندان در این مراسم حضور خواهند داشت. این نمایشگاه دومین تجربه انفرادی مونا محسنی رجائی در ارائه آثار تذهیب است. هنرمند می‌گوید این تجربه حاصل سال‌ها پژوهش، تمرین و تلاش مستمر برای دستیابی به زبانی شخصی در این هنر است.

«سرو»؛ نمادی کهن با روایتی نو در تذهیب ایرانی

در بیانیه هنری نمایشگاه، نویسندگان «سرو» را نه یک نام شاعرانه، بلکه نمادی از استواری، زیبایی و دیرپایی می‌دانند. این نماد در فرهنگ ایرانی جایگاهی ویژه دارد. نویسندگان بیانیه می‌نویسند: «سرو تنها نامی برای یک مجموعه نیست؛ بلکه مفهومی ریشه‌دار است که همواره در فرهنگ بصری و ادبی ایران حضوری پررنگ داشته است.» اکنون این نماد کهن قامت افراشته تا دومین نمایشگاه انفرادی مونا محسنی رجائی را به تماشا بگذارد. در این نمایشگاه، تذهیب، هنر آسمانی و دیرپای ایرانی، در هیئتی نو و با تعبیری امروزی عرضه می‌شود.

مونا محسنی رجائی؛ پیوند سنت و معاصریت در تذهیب ایرانی

مونا محسنی رجائی فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۹۱ آغاز کرده است. او از همان ابتدا به پیوند میان سنت و معاصریت توجه ویژه‌ای داشته است. او دانش‌آموخته رشته صنایع دستی با گرایش نقاشی ایرانی است. با تسلط بر ساختارهای سنتی تذهیب، روایت‌های شخصی و امروزی خود را در این ساختارها وارد می‌کند.

وی در آثارش مطالعه‌ای ژرف بر نگارگری و تذهیب کلاسیک دارد. او از رنگ، فرم و ترکیب‌بندی‌های مختلف استفاده می‌کند. هدف او پیوند دادن مخاطب امروز با روایتی نو از تذهیب ایرانی در نمایشگاه «سرو» به شیوه‌ای تازه است.

تذهیب به‌عنوان زبان تصویری مستقل در مجموعه «سرو»


به باور این هنرمند، تذهیب تنها نقش‌ونگار در حاشیه نسخه‌های خطی یا متون مقدس نیست. او معتقد است تذهیب می‌تواند به‌عنوان یک زبان تصویری مستقل عمل کند. از همین رو در مجموعه «سرو»، هنرمند آثار را از قالب تزئینات حاشیه‌ای خارج کرده است. او آثار را به‌صورت خودبسنده و مستقل در برابر مخاطب عرضه می‌کند. هر اثر جهان کوچکی از روایت‌ها، احساسات و ایده‌ها را بازتاب می‌دهد. این عناصر ریشه در فرهنگ ایرانی دارند و هنرمند آن‌ها را با ذهنیت و تجربه شخصی خود ترکیب کرده است.

نقش خطوط و رنگ طلایی تذهیب در انتقال معنا و احساسات

خطوط منحنی و گردش‌های طلایی از ویژگی‌های اصلی تذهیب کلاسیک هستند. در آثار این مجموعه، این عناصر نه فقط نقش تزئینی دارند، بلکه هنرمند از آن‌ها برای انتقال مفاهیم بصری و عاطفی استفاده می‌کند. او با به‌کارگیری طلای موجود و بازی نور و سایه، لایه‌هایی از رمز و راز به اثر می‌افزاید. این تکنیک ذهن مخاطب را به سوی معنویت هنر هدایت می‌کند. هر تابلو همچون درختی ساخته شده است که ریشه‌های آن در زمین فرهنگ قرار دارد و شاخه‌هایش به سوی آسمان خیال و تفکر هنرمند گسترده است.

نمایشگاه «سرو»؛ جلوه‌ای از جهان درونی و تجربه‌های هنرمند

نمایشگاه «سرو» حاصل سال‌ها فعالیت هنرمند در نمایشگاه‌های گروهی و تجربه‌آموزی در کنار استادان است. در این مجموعه، او نه‌فقط مهارت فنی خود را نشان می‌دهد، بلکه بخش‌هایی از جهان درونی‌اش را نیز به نمایش می‌گذارد. این جهان پر از تأملات شخصی، تجربه‌های زیسته، لحظات سکوت و ژرف‌اندیشی است. همچنین شادی‌های کوچک و بزرگ هنرمند در قالب نقش و نگار تجلی یافته‌اند.

رویداد «سرو» فرصتی برای دیدار با هنری فراهم می‌کند که گذر زمان نه‌تنها آن را فراموش نکرده، بلکه هنرمند با رویکردی تازه و امروزی بازخوانی کرده است. این نمایشگاه مخاطبان را دعوت می‌کند تا فراتر از تماشای ساده آثار، به سفری درونی بروند؛ سفری میان سنت‌های کهن و نگاه امروزین، میان زبان زرین تذهیب و احساسات جاری در ذهن هنرمند. هنرمند در «سرو» همچون نمادی که نام خود را از آن گرفته است، در برابر گذر زمان ایستاده و تلفیقی زیبا از گذشته و اکنون را روایت می‌کند.

روایتی نو از تذهیب ایرانی در نمایشگاه «سرو» از روز شنبه ۱۵ آذر تا چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، هر روز از ساعت ۱۷ تا ۲۰ هنردوستان، پژوهشگران و علاقه‌مندان به هنرهای سنتی و معاصر را می‌پذیرد. نگارخانه بهارک در میدان ونک، ده ونک، کوچه شهید صابری، پلاک ۱ قرار دارد.

نقش تذهیب در نسخه های خطی ایرانی، پیوند هنر، ادب و کتاب

نقش تذهیب در نسخه های خطی ایرانی

نقش تذهیب در نسخه‌های خطی ایرانی،نشان می‌دهد. تذهیب، یکی از مهم‌ترین هنرهای وابسته به نسخه‌های خطی ایرانی و کتاب، علاوه بر جنبه‌های زیبایی‌شناختی، کاربردی و معنایی نیز دارد. این هنر با استفاده از نقش‌ها و رنگ‌های طلایی و رنگین، هم تزئینی است و هم هویت بصری و فرهنگی ویژه‌ای به نسخه‌ها و متون ادبی، مذهبی و علمی می‌بخشد.

مقدمه

تذهیب، هنر سنتی ایرانی ـ اسلامی در تزیین نسخه‌های خطی است. این هنر با نقوش گیاهی، هندسی و اسلیمی و با به‌کارگیری طلا، لاجورد، شنگرف یا فیروزه‌ای شکل می‌گیرد. تذهیب یکی از زیباترین جلوه‌های پیوند هنر، ادب و کتاب در فرهنگ ایران است. هدف این مقاله، بررسی نقش تذهیب در نسخه‌های خطی ایرانی است. در این پژوهش، بر پیوند تذهیب با متون ادبی، مذهبی و علمی و نیز تأثیر آن بر ارزش مادی و معنایی آثار تمرکز می‌شود.

۱. تعاریف، تاریخچه و فلسفه تذهیب

۱.۱ چیستی تذهیب

«تذهیب» از ریشه عربی «ذهب» (طلا) گرفته شده و حکایت از «زراندود کردن»، «طلایی کردن» یا «آراستن با طلا و رنگ» دارد. از نظر فنی، تذهیب به طراحی، رنگ‌آمیزی و طلاکاری نقوش روی صفحات نسخه گفته می‌شود. این نقوش می‌تواند گیاهی، اسلیمی، ختایی، هندسی و گاهی انسانی یا جانوری باشد. اجرای تذهیب معمولاً با قلم‌موهای ظریف و طبیعی مانند موی سمور یا گربه انجام می‌شود. تذهیب غالباً در کنار خوشنویسی یا جلدسازی کاربرد دارد.

کارکرد آن بیشتر زیباشناختی، نمادین و معنوی است. تذهیب واقعیت طبیعت را بازنمایی نمی‌کند، بلکه فضایی هماهنگ، آرام و پاکیزه می‌آفریند.

۱.۲ تاریخ و سیر تحولات

ریشه‌های تذهیب در هنر کتاب‌آرایی ایرانی به دوران ساسانی بازمی‌گردد؛ هنر آذین و آرایش پیش از اسلام در ایران وجود داشته است. با ورود اسلام و رواج کتابت قرآن و متون دینی به خط عربی و فارسی، تذهیب به‌تدریج در خدمت نسخه‌سازی در محیط اسلامی قرار گرفت. در طول قرون مختلف از سلجوقی، تیموری، صفوی تا قاجار تذهیب دستخوش تحول شد. مکتب‌ها یا سبک‌هایی شکل گرفتند که از نظر نقوش، ترکیب رنگ و ترکیب بندی متفاوت بودند.

تذهیب بیشتر در متون مذهبی مانند قرآن و دعاها کاربرد داشت. با گذر زمان، نقش تذهیب در نسخه‌های خطی ایرانی گسترده‌تر شد. این هنر سپس در آثار ادبی، تاریخی و علمی نیز به‌کار رفت. دیوان‌ها، جُنگ‌ها، مرقعات و فرمان‌ها نیز از تذهیب بهره گرفتند.

این روند نشان‌دهنده پیوند هنر، ادب و کتاب در نسخه‌های خطی ایرانی و اهمیت تذهیب در زیباسازی و ارزش فرهنگی متون است.

۲. تذهیب در نسخه‌های مذهبی

۲.۱ اهمیت مذهبی و معنوی

در قرآن‌ها و متون عبادی، تذهیب تنها نقش تزئینی ندارد. تقدس متن باعث می‌شود تذهیب نشانه احترام و تجلیل از کلام مقدس باشد. در این آثار، سرسوره‌ها، آیات مهم و صفحات آغاز و پایان تذهیب می‌شدند. حواشی و علائم قرآنی نیز با طلا یا رنگ‌های برجسته آرایش می‌یافت. حتی نشانه‌هایی مانند نقطه‌گذاری، سجده و حزب با رنگ‌های ویژه مشخص می‌شد.

این آرایش‌ها نشان می‌داد تذهیب در نسخه‌های خطی ایرانی فراتر از یک تزئین ساده است. تذهیب متن را از حالت خواندنی خارج می‌کرد و آن را به تجربه‌ای دیدنی تبدیل می‌ساخت. این ویژگی‌ها پیوند هنر، ادب و کتاب را در سنت نسخه‌پردازی ایرانی آشکار می‌کرد و جلوه‌ای بصری و معنوی پدید می‌آورد.

۲.۲ نقش در بقا و انتقال فرهنگی

استفاده از مواد ماندگار مانند رنگ طلایی، رنگ‌های طبیعی و آب زر و نیز طراحی‌های هندسی دقیق به دوام و حفظ نسخه‌ها کمک می‌کرد.تذهیب نشانۀ هویت فرهنگی و اسلامی بود. این هنر به حفظ و انتقال میراث معنوی و هنری جامعه کمک می‌کرد. تذهیب میان آیین، کتابت و هنر پیوند ایجاد می‌کرد.

۳. تذهیب در نسخه‌های ادبی (شعر، نثر، دیوان‌ها)

۳.۱ ورود تذهیب به نسخ ادبی

با گسترش کتاب‌آرایی و رونق ادبیات فارسی، هنر تذهیب از متون صرفاً مذهبی فراتر رفت و به نسخه‌های ادبی (دیوان اشعار، متون نثر، رسائل) راه یافت. این کاربرد به ویژه از دوره تیموری و صفوی به بعد رشد یافت؛ زمانی که هنر کتاب‌آرایی به اوج خود رسید و توجه به نسخه‌های ادبی نیز افزایش یافت.

۳.۲ ارزش افزوده بصری و معنایی

تذهیب به دیوان‌ها و متون ادبی جلوه‌ای بصری می‌داد؛ صفحات آغازین، سرابواب، حواشی و جدولی بندی‌ها با رنگ و طلا تزئین می‌شدند تا خواننده را آماده ورود به فضای ادبی کند. این تزئین نه تنها زیبایی بلکه نوعی احترامی به ادبیات بود ادبیاتی که حامل شعر، حکمت، اندیشه و زیبایی زبانی بود.

همچنین از لحاظ کاربردی، در نسخه‌های مهم و شاهکار (مثلاً نسخه‌های مصور یا نسخه‌های سلطنتی) تذهیب عاملی برای متمایز ساختن اثر از یک نسخه معمولی بود؛ به عبارتی، تذهیب طبقه‌بندی اثر را به «نسخه خصوصی/اشرافی/شاهانه» ارتقا می‌داد.

۳.۳ محدودیت‌ها و چالش‌ها در نسخ ادبی

بر خلاف قرآن و متون مقدس، در بسیاری از نسخ ادبی تذهیب دیده نمی‌شود؛ دلیل آن عمدتاً هزینه، زمان‌بر بودن و تخصصی بودن تذهیب بوده است. از منظر پژوهشی نیز شمار دقیق نسخه‌های ادبی تذهیب‌شده کم است، و بسیاری از آن‌ها در کتابخانه‌ها یا خزانه‌های خصوصی پراکنده‌اند؛ فقدان فهرست‌شناسی منسجم و دیجیتال‌سازی یکی از موانع شناخت کامل این آثار است.

۴. تذهیب در نسخه‌های علمی، تاریخی و متون غیرادبی

۴.۱ کاربرد در متون علمی و تاریخی

افزون بر متون مذهبی و ادبی، تذهیب در نسخه‌های علمی، فلسفی، تاریخی و حتی اداری نیز کاربرد یافته است؛ مثلاً در رسائل، تاریخ‌ها، جُنگ‌ها، فرمان‌ها، مراسلات و اسناد مهم. چنین کاربردی نشان می‌دهد که تذهیب فقط دغدغه زیبایی نداشت؛ بلکه به نوعی «اعتبار»، «وقار» و «اهمیت» اثر را نیز منتقل می‌کرد؛ نسخه علمی یا تاریخی با حاشیه‌های تذهیب‌شده، بر ارزشش افزوده می‌شد.

۴.۲ چرا و چگونه؟ ترکیب عقل و ذوق

در این متون، تذهیب ممکن بود کمتر با رنگ طلایی افراطی همراه باشد و گاهی فقط با رنگ‌های طبیعی و طراحی ساده اجرا شود؛ اما همچنان خط حاشیه، جدول‌بندی، فصل‌بندی و سرآیندها با طرح و رنگ مزین می‌شد تا خوانایی، سازمان‌دهی و ساختار متن تأکید شود. (هرچند اسناد تخصصی در این زمینه کمتر منتشر شده‌اند.)

این کاربردِ تذهیب، گواهی است بر این که در ایران هم در متن دینی/ ادبی و هم علمی/ تاریخی، بین عقل و ذوق، میان محتوای علمی و ارزش زیبایی‌شناختی، هماهنگی وجود داشته است. تذهیب به متن رسمیت و هویت بصری می‌داد.

۵. عناصر بصری و فرم‌های تذهیب: نماد، تکنیک و زبان بصری

۵.1 عناصر و نقوش رایج

نقوش تذهیب غالباً غیرواقع‌گرا هستند؛ یعنی هدف بازنمایی مناظر طبیعی یا اجسام نیست، بلکه خلق «زبان آرمانی» است.

برخی از نقوش و سبک‌های رایج عبارتند از:

اسلیمی: پیچش‌ها، ساقه‌ها، گل‌ها، برگ‌ها، پیچک‌ها.

ختایی: نقوشی معنادار، اغلب الهام‌گرفته از خوشنویسی یا طراحی ذهنی.

هندسی: استفاده از تقسیم‌بندی هندسی، تقارن، تناسب در طراحی کلی. در برخی مکتب‌ها، هنرمندان با قواعد هندسی نظیر «تقسیم دایره به بخش‌های برابر»، «شبکه‌‎بندی» و نسبت‌های خاص، ساختاری منظم و متناسب خلق می‌کردند.

۵.2 تکنیک‌ها و مواد

طلاکوبی یا آب‌زر: استفاده از رنگ طلایی یکی از مشخصه‌های اصلی تذهیب است.

رنگ‌های طبیعی: لاجورد، شنگرف، سبز، فیروزه‌ای، آبی و دیگر رنگ‌های طبیعی نیز کاربرد داشتند و با طلا ترکیب می‌شدند.

قلم‌موهای سنتی: در گذشته از موهای طبیعی سمور یا گربه برای ایجاد خطوط ظریف استفاده می‌شد.

۵.3 ساختار بصری و هندسه طراحی

در بسیاری از مکتب‌ها، طراحی تذهیب بر پایه نظم هندسی و تناسبات دقیق انجام می‌شد: تقسیم خطوط، دایره، شبکه‌بندی و تناسباتی مانند √2، √3 و نسبت‌های هندسی. این نظم باعث می‌شد آثار هم از لحاظ بصری متوازن باشند و هم ترکیب‌بندی‌شان زیبا و هنرمندانه به نظر برسد.

چنین هندسه و ترکیب‌بندی دقیق، نشان‌دهنده درک هنرمند از ریاضیات بصری و هندسه بوده است؛ به عبارتی، تذهیب نه صرفاً هنر، بلکه دانش طراحی ترکیب بصری، هماهنگی رنگ و فرم است.

۶. اهمیت فرهنگی، هنری و ادبی تذهیب

۶.۱ تذهیب به‌مثابه پیوند هنر و ادبیات

وقتی تذهیب با خوشنویسی یا شعر ترکیب می‌شود، نسخه خطی به اثری هنری بدل می‌گردد؛ چنین ترکیبی باعث می‌شود مخاطب علاوه بر لذت از شعر یا نثر، از زیبایی بصری نیز بهره ببرد. این «هم‌نشینی هنر بصری و هنر ادبی» تقویت‌کننده تجربه مخاطب است.

برای آثار ادبی کلاسیک مثلاً دیوان شاعران تذهیب می‌توانست نوعی احترام به شعر باشد؛ شعر نه صرفاً برای خوانده شدن، بلکه برای «دیدن»، «حس کردن» و «تجربه کردن» خلق می‌شد.

۶.۲ اعتبار، میراث و هویت فرهنگی

نسخه‌هایی که با تذهیب مزین بودند، غالباً آثار ارزشمند، نفیس و سلطنتی به شمار می‌رفتند؛ این ویژگی باعث می‌شد این نسخه‌ها به‌عنوان میراث فرهنگی حفظ شوند و به نسل‌های بعد منتقل گردند.

با توجه به اینکه هنر تذهیب ادامه یافته است هم در مرقعات، خوشنویسی، و هم به شکل آثار مستقل این هنر پل میان گذشته و حال است؛ حفظ و احیای آن، بخشی از هویت فرهنگی و هنری ایران و جهان اسلام است.

۶.۳ چالش پژوهشی و ضرورت مستندسازی

بر خلاف اهمیت بالای تذهیب، بسیاری از نسخه‌های خطی (ادبی، علمی، تاریخی) هنوز مستندسازی نشده‌اند؛ این پراکندگی و نبود فهرست منظم، مانع مطالعات تحلیلی و تطبیقی می‌شود.

از سوی دیگر، شناخت دقیق سبک‌ها، کارگاه‌ها، مواد و تکنیک‌ها نیازمند مطالعات بین‌رشته‌ای است ترکیب هنرشناسی، تاریخ، شیمی (برای شناخت ترکیب رنگ ها)، و کتابداری تا بتوان میراث تذهیب را حفظ، احیا و به نسل‌های آینده منتقل کرد.

۷. تحلیل کاربردی: نمونه‌ها و ملاحظات

برای تحلیل کاربردی و نقد، چند نکته مهم قابل توجه است:

پذیرش و تمایز نسخه‌ها: نسخه‌های تذهیب‌شده غالباً نفیس ‌یا شاهکارهایی با سفارش خاص محسوب می‌شدند. این تمایز میان کتاب «عام» و «خاص» نشان‌دهنده نقش تذهیب در تعیین رتبه فرهنگی و اجتماعی اثر است.

فرآیند تولید پیچیده و چندمرحله‌ای: خلق یک نسخه تذهیب‌شده معمولاً شامل خوشنویسی، طلاکوبی، رنگ‌آمیزی، طراحی نقوش، صفحه‌آرایی و جلدسازی بود؛ یعنی همکاری میان خوشنویس، مذهب، جلدساز و صحاف. این همکاری بین رشته‌ای، نشان‌دهنده تجربه جمعی و دانش مشترک در هنر کتاب‌آرایی است.

تطبیق با محتوا: تذهیب نه به‌صورت یکسان در همه گونه متون به کار می‌رفت؛ سبک، ظرافت و میزان تذهیب متناسب با متن  مذهبی، ادبی یا علمی متفاوت بود؛ یعنی تذهیب تابع محتوا بود و نه یک تزئین صرفاً سطحی.

ضرورت حفاظت و پژوهش: بسیاری از این نسخه‌ها در معرض آسیب، پراکندگی یا فراموشی‌اند؛ افزون بر آن، پژوهش در مورد سبک‌ها، تحلیل مواد و تکنیک‌ها و مقایسه سبک‌های مختلف ضروری است تا بتوان تاریخ واقعی و پیوستگی هنر تذهیب را بازشناسی کرد.

نتیجه‌گیری

تذهیب بیش از آن‌که صرفاً یک فن تزئینی باشد، پیوندی است میان هنر بصری، ادب، معنویت و کتاب. این هنر سنتی ایرانی-اسلامی نشان‌دهنده درک عمیق از ترکیب بصری، احترام به متن (مذهبی، ادبی، علمی) و ارزش‌گذاری بر میراث فرهنگی است.

در نسخه‌های مذهبی، تذهیب جلوه‌ای از تقدس و احترام به کلام الهی است؛ در نسخه‌های ادبی، ترکیبی از شعر و زیبایی بصری؛ و در متون علمی و تاریخی، هویتی برای اثر، که آن را به میراثی پایدار تبدیل می‌کند.

با این حال، برای حفظ این میراث و شناخت بهتر آن، نیازمند پژوهش‌های دقیق، مستندسازی، حفاظت و دیجیتال‌سازی هستیم. تلاش در این جهت نه فقط حفظ یک هنر، بلکه حفظ بخشی از هویت فرهنگی و تاریخی ماست.

نگاهی به تازه‌ترین نمایشگاه‌ها و مسیر تذهیب در ایران

نگاهی به تازه‌ترین نمایشگاه‌ها و مسیر تذهیب در ایران

مدرنیته و فشارهای اقتصادی بسیاری از هنرهای سنتی را تحت تأثیر قرار داده‌اند. تازه‌ترین نمایشگاه‌ها و مسیر تذهیب در ایران نشان می‌دهند که هنر تذهیب بار دیگر با رنگ و بوی تازه‌ای بر صحنه آمده است. این هنر، شاخه بدیع هنر ایرانی ـ اسلامی است که نقش و رنگ را به متن و تصویر زندگی می‌بخشد. ماه گذشته شاهد برگزاری چند نمایشگاه و رویدادی بودیم که نه فقط یادآور تاریخ که پیامی برای آینده بودند؛ پیامی درباره حفظ میراث، انتقال دانش و خلق آثار نو با ریشه در سنت.

در مرکز این موج تازه، دو رویداد برجسته قرار دارند: «دومین نمایشگاه مکتبی هنر زیبای تذهیب» در اصفهان و «نمایشگاه نقش نور» در مشهد. علاوه بر آن، در پایتخت و دیگر شهرها نگارخانه‌ها و مجموعه‌های هنری تلاش کردند تذهیب را در کنار نگارگری، خوشنویسی و هنرهای تجسمی زنده نگه دارند. این گزارش تصویری نسبتاً جامع از وضعیت تذهیب در ایران طی ماه اخیر ارائه می‌دهد. همچنین به چالش‌ها می‌پردازد و فرصت‌های پیش‌رو را بررسی می‌کند.

بازخوانی مکتب و پژوهش در اصفهان

در شهر تاریخی اصفهان، برگزارکنندگان «دومین نمایشگاه مکتبی هنر زیبای تذهیب» نمایشگاهی ترتیب دادند. این نمایشگاه تلاش می‌کرد پیوندی مستحکم بین پژوهش تاریخی، مکتب‌های قدیم و خلق آثار معاصر برقرار کند.

در این نمایشگاه، ۱۴ هنرمند ۲۵ تابلوی فاخر ارائه کردند. این آثار اغلب بر پایه مطالعه و بازسازی اسلوب‌های تاریخی تذهیب شکل گرفته‌اند. محدوده تاریخی آن‌ها از قرن ششم هجری تا دوره صفوی است.

هنرمندان در نمایشگاه مجازی تذهیب از مواد و تکنیک‌های سنتی استفاده کردند. آن‌ها رنگ گواش یا آبرنگ، مرکب طبیعی و کاغذ آهار مهره به‌کار بردند. این انتخاب هم وفاداری آن‌ها به اصالت را نشان می‌دهد و هم تلاششان برای بازسازی تجارب تاریخی بصری را نمایان می‌کند.

در گفت‌وگو با مسئول نمایشگاه، استاد دانشگاه هنر اصفهان (روح‌الله اسحاق‌زاده) اعلام کرد که این نمایشگاه عاشقان و دلباختگان نقش و رنگ را گرد هم آورده است. او گفت این گردهمایی فرصتی است تا آن‌ها عشق و وفاداری خود به هنر تذهیب را نشان دهند.

استاد اضافه کرد که چنین رویدادهایی بستر مناسبی برای معرفی استعدادهای جوان فراهم می‌کنند. همچنین امکان تبادل تجربه میان استاد و شاگرد و ارتقای آگاهی عمومی درباره هنر تذهیب را ایجاد می‌کنند.

نکته مهم این است که این نمایشگاه صرفاً جنبه تزئینی نداشت. هدف آن پژوهش و بازخلق سبک‌های تاریخی بود. همچنین آثار ارائه‌شده هم ارزش مکتبی داشتند و هم برای مخاطب امروز جذابیت بصری ایجاد می‌کردند. این تلفیق پژوهش و هنر کاربردی، در شرایطی که جامعه هنر سنتی را گاهی کمتر جدی می‌گیرد، اهمیت خاصی پیدا می‌کند.

تذهیب در بستر آموزش و هنر جمعی در مشهد

در مشهد، «نگارخانه رضوان» نمایشگاهی تحت عنوان «نقش نور» برگزار کرد. این نمایشگاه مجموعه‌ای از آثار نگارگری و تذهیب را به نمایش گذاشت. تمامی آثار توسط هنرجویان یک مکتب هنری خلق شده‌اند. براساس گزارش‌ها، این نمایشگاه حدود ۷۰ اثر را در معرض دید گذاشت.

رویکرد این نمایشگاه، برخلاف مکتب پژوهشی اصفهان، آموزشی و جمعی بود. هدف آن معرفی هنرجویان، تشویق خلاقیت جوانان و زنده نگه داشتن تذهیب برای نسل جدید اعلام شد.

بسیاری از هنرجویان علاقه‌مند به هنر سنتی، ضمن تمرین تکنیک‌های کلاسیک، تلاش کردند با ذهنی معاصر به موضوع نگاه کنند. ترکیب رنگ، نقش و ساختار در آثار نشان‌دهنده کوشش برای زنده نگه داشتن سنت با دیدگاه زمان حال است.

این مسیر آموزشی علاوه بر ارتقای مهارت، فرصتی برای ایجاد شبکه‌ای از هنرمندان جوان فراهم می‌کند. این هنرمندان ممکن است در آینده مهره‌های اصلی احیای سنت باشند.

نگارخانه‌ها، گالری‌ها و تنوع شهرها در تهران، شیراز، تبریز

علاوه بر دو نمونه شاخص بالا، شهرهایی مانند تهران، شیراز و تبریز نیز شاهد فعالیت‌های نگارخانه‌ای بودند. این فعالیت‌ها اگرچه همیشه صرفاً بر تذهیب تمرکز نداشتند، اما حداقل به تذهیب و نگارگری مرتبط بودند. رسانه‌هایی که روند نمایشگاه‌های هنرهای تجسمی را پوشش می‌دهند، چند گشایش گروهی نگارگری/تذهیب و خوشنویسی گزارش کرده‌اند.

فعالیت پراکنده، چند نکته مهم دارد:

تنوع محتوا: نمایشگاه‌ها گاهی ترکیبی از نگارگری، خوشنویسی، نقاشی و تذهیب هستند بازتابی از تلاش برای جذب مخاطب معاصر و ترکیب سنت با مدرن.

گالری‌های مستقل: بسیاری از رویدادها در گالری‌های خصوصی یا مرکزی‌های هنری کم‌نام برگزار می‌شوند؛ این موضوع هم فرصت است برای آزمایش و خلاقیت، هم محدودیت در دیده‌شدن عمومی.

اطلاع‌رسانی غیرمتمرکز: برخلاف گذشته که خبرگزاری‌ها و رسانه‌های فرهنگی عمدتاً هنر سنتی را پوشش می‌دادند، اکنون هنرمندان، گالری‌ها و انجمن‌های فرهنگی اخبار نمایشگاه‌ها را از طریق شبکه‌های اجتماعی و وب‌سایت‌های خود منتشر می‌کنند. این تغییر، هم به آن‌ها آزادی عمل می‌دهد و هم ریسک دیده نشدن توسط مخاطب گسترده‌تر را افزایش می‌دهد.

تذهیب: هنر اصیل، میراثی جهانی

تذهیب ریشه در هزاران سال تاریخ هنر ایران و جهان اسلام دارد: با نقش‌های گیاهی و هندسی، رنگ و طلایی مطلق، و ترکیب‌بندی دقیق، تذهیب به «آرایش خط و تصویر» معنا می‌بخشید.

در سال‌های اخیر، یونسکو با ثبت جهانی این هنر (در پرونده‌ای مشترک با چند کشور همسایه) دوباره توجه جامعه بین‌المللی را به آن جلب کرده است. این جامعه، هنر تذهیب را نه فقط به‌عنوان میراث فرهنگی، بلکه به‌عنوان بخشی از هویت بصری و معنوی ایران و جهان اسلام می‌بیند.

به همین دلیل است که نمایشگاه‌هایی مانند آنچه در اصفهان و مشهد برگزار شد، نه صرفاً بازگشت به گذشته، که تلاش برای زنده نگه‌داشتن این میراث در دل زندگی معاصر هستند.

چالش‌ها در مسیر احیا و پویایی

اما مسیر چندان هم بدون مانع نیست.

محدودیت پوشش رسانه‌ای

نمایشگاه مکتبی در اصفهان اگرچه با خبر منتشر شد، اما بسیاری از نمایشگاه‌های کوچک‌تر و گالری‌های محلی تنها در صفحات اینستاگرام یا کانال‌های خصوصی اطلاع‌رسانی می‌کنند؛ این یعنی بخش مهمی از مخاطب بالقوه کسانی که خبرگزاری‌ها را دنبال نمی‌کنند ممکن است از این رویدادها بی‌خبر بمانند.

هزینه و تأمین مواد سنتی

استفاده از رنگ‌های سنتی، مرکب طبیعی و کاغذ آهار گرچه اصالت را تضمین می‌کند هزینه‌بر است. این موضوع هم فشار بر هنرمندان جوان می‌آورد و هم قیمت آثار را بالا می‌برد؛ در نتیجه فروش و حمایت اقتصادی از آثار تذهیب دشوارتر می‌شود.

نبود بازار گسترده

تذهیب برخلاف نقاشی مدرن یا آثار معاصر، مخاطب عام کمتری دارد؛ خریداران بالقوه غالباً افرادی هستند که شناخت ویژه‌ای از این هنر دارند. برای گشودن بازار وسیع‌تر، نیاز است آثار کاربردی‌تر (مثلاً طراحی مدرن، تزئینات، کاربرد در طراحی داخلی) نیز تولید شود.

رقابت با هنر معاصر و تجسمی

در شهرهایی مانند تهران و شیراز، گالری‌ها و نمایشگاه‌ها با آثار نقاشی، گرافیک و هنر معاصر پر شده‌اند؛ هنر سنتی مثل تذهیب باید با این فضا رقابت کند. برای دیده‌شدن، نیاز به خلاقیت، نوآوری و ترکیب با فرمت‌های معاصر دارد.

چرا ماه اخیر امیدبخش است؟

با همه چالش‌ها، آنچه در ماه گذشته دیده شد، نویدبخش است:

پویایی مکتبی و آموزشی اصفهان و مشهد نمونه‌هایی بودند از احیای نظام‌مند و جدیِ تذهیب: نه صرفاً نمایش آثار، بلکه پژوهش، آموزش و انتقال تجربه.

تنوع شهری، تذهیب فقط محدود به تهران یا چند شهر بزرگ نیست؛ نگارخانه‌ها در شهرهای مختلف با ظرفیت‌های متفاوت فعال‌اند؛ این تنوع یعنی امکان گسترش در سطح کشور.

دروازه به تاریخ و نوآوری، آیا ممکن است تذهیب فردا فقط در قاب آثار آویخته نباشد؟ ترکیب با طراحی معاصر، کاربرد در هنرهای تجسمی و صنایع دستی، شاید مسیر تازه‌ای برای زنده ماندن این هنر باشد.

ثبت جهانی تذهیب، ارزش معنوی و فرهنگی این هنر را افزایش داده است؛ این افزایش ارزش می‌تواند نهادها، مراکز فرهنگی و هنری را ترغیب کند تا از آن حمایت کنند.

توصیه‌ها برای آینده: چگونه مسیر را حفظ و توسعه دهیم؟

1. کارگاه و آموزش عمومی نه فقط نمایش آثار

برگزارکنندگان نمایشگاه‌ها می‌توانند هم‌زمان با گشایش، کارگاه کوتاه یا دموی عمومی هم داشته باشند؛ دیدن مراحل ساخت و تجربه عملی می‌تواند مخاطب عام را جذب کند.

2. ترکیب تذهیب با هنر معاصر یا کاربردی

آثار تذهیب را می‌توان به طراحی لباس، جلد کتاب، دکوراسیون داخلی، هنر دیجیتال یا صنایع دستی تلفیق کرد؛ این کار بازار و مخاطب جدید باز می‌کند.

3. افزایش دیده‌شدن رسانه‌ای

استفاده از شبکه‌های اجتماعی، همکاری با رسانه‌های فرهنگی، ساخت ویدیو کوتاه از روند کار و انتشار ترجمه‌شده برای مخاطب بین‌المللی همه می‌توانند به افزایش توجه کمک کنند.

4. تشویق نهادها و حمایت مالی

از وزارت میراث فرهنگی، دانشگاه‌ها، مؤسسات هنری، و گالری‌ها انتظار می‌رود حمایتی جدی‌تر چه مالی، چه رسانه‌ای برای تذهیب داشته باشند؛ به‌خصوص برای هنرمندان جوان و پروژه‌های پژوهشی.

5. مستند سازی و پژوهش تاریخ هنر

ثبت دقیق سبک‌ها، متدها، اساتید و روند تذهیب معاصر به همراه پژوهش دربارهٔ مکاتب گذشته این کار به حفظ میراث کمک می‌کند و زمینه انتشار بین‌المللی و جذب علاقه‌مندان پژوهشگر را فراهم می‌سازد.

نتیجه‌گیری

آن‌چه در طول این ماه شاهدش بودیم، نه صرفاً برگزاری چند نمایشگاه هنری، که نشانه‌ای از تولدی دوباره برای هنر تذهیب است. تأکید بر پژوهش، آموزش و بازخوانی اسلوب‌های تاریخی همراه با حضور جوانان و گالری‌های مستقل در شهرهای مختلف نویددهنده احیای جدی این هنر است. با این حال برای ماندگاری و گسترش آن، نیاز به برنامه‌ریزی دقیق، حمایت نهادها و بازار مناسب وجود دارد.

اگر این مسیر با جدیت ادامه یابد، شاید در آینده بتوان شاهد شکوفایی دوباره «زرنگاری» در پوشش نوین باشیم: تذهیب نه فقط به‌عنوان میراث، که به‌عنوان بخشی زنده از هنر معاصر و هویت ایرانی اسلامی.

بررسی نقوش ایران باستان و بازتاب آن در هنر امروز

بررسی نقوش ایران باستان و بازتاب آن در هنر امروز

بررسی نقوش ایران باستان نشان می‌دهد که این طرح‌ها که از دل اسطوره‌ها، نمادها، مهرهای استوانه‌ای، نقوش هخامنشی، ساسانی و ایلامی برخاسته‌اند، نقش مهمی در شکل‌گیری هویت هنری ایرانی داشته‌اند. بازتاب این نقوش باستانی امروز در عرصه‌های مختلف هنر معاصر مانند معماری، طراحی گرافیک، البسه و صنایع‌دستی دیده می‌شود؛ جایی که هنرمندان با الهام از این نقوش، مفاهیم گذشته را در قالبی تازه احیا می‌کنند.

مقدمه

ایران سرزمینی است با پیشینه‌ای چند هزار ساله که در طول تاریخ، فرهنگ‌ها و تمدن‌های گوناگون در آن شکل گرفته و به جا مانده است. یکی از مهم‌ترین و ماندگارترین عناصر این تمدن‌ها، نقوش ایرانی باستانی است؛ نقوشی که نه‌تنها بازتاب‌دهنده روح و جهان‌بینی مردم در دوره‌های مختلف بوده‌اند، بلکه امروز نیز در هنر معاصر الهام‌بخش طراحان، معماران، هنرمندان و گرافیک هستند. بررسی تاریخچه این نقوش و چگونگی کاربرد آن‌ها در هنر نوین، به ما کمک می‌کند تا ریشه‌های زیبایی‌شناسی ایرانی را بهتر بشناسیم و پیوند میان گذشته و امروز را درک کنیم.

تاریخچه نقوش ایرانی باستانی

۱. دوران پیش‌ از تاریخ و آغاز تمدن

نخستین نشانه‌های نقوش در ایران را می‌توان در سفالینه‌های هزاره پنجم و ششم پیش از میلاد یافت. در این دوران، انسان به کمک خطوط ساده و شکل‌های حیوانی و گیاهی، تلاش می‌کرد ارتباطی میان جهان مادی و معنوی برقرار کند.

نقوشی مانند بز کوهی با شاخ‌های بلند، پرندگان، خطوط موج‌دار آب، خورشید و ماه از مهم‌ترین عناصر تصویری دوران پیش‌تاریخ محسوب می‌شوند. این نقوش بیشتر جنبه آیینی داشتند و گاه نماد فراوانی، نیایش و محافظت بودند.

نقوش ایران باستان در دوران پیش از تاریخ

۲. ایلام باستان

در تمدن ایلام، نقوش پیچیده‌تر شدند و به‌تدریج به سمت روایت‌گری حرکت کردند. نقش‌های برجسته معابد و مهرهای استوانه‌ای ایلامی، تصویری از آیین‌های مذهبی، خدایان، حیوانات مقدس و حتی صحنه‌های جنگ را ارائه می‌دهند. استفاده از خطوط منحنی، برجسته‌کاری و ترکیب نقوش هندسی و اسطوره‌ای نشان می‌دهد که هنر ایلامی بسیاری از اصول زیبایی‌شناسی ایران را پایه‌گذاری کرده است.

نقوش ایران باستان در دوران ایلامیان

۳. دوران ماد و هخامنشی

با قدرت گرفتن مادها و سپس هخامنشیان، هنر ایرانی وارد مرحله‌ای جدید شد. حکومت هخامنشی که نخستین امپراتوری بزرگ ایران بود، توجه ویژه‌ای به هنر و معماری داشت و نقوش ایرانی در این دوره شکلی باشکوه و سازمان‌یافته پیدا کرد.

از برجسته‌ترین ویژگی‌های نقوش هخامنشی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • نقوش سربازان جاویدان در تخت جمشید
  • قاب‌بندی‌های منظم هندسی
  • نقش شیر، گاو، عقاب، اسب و جانوران ترکیبی
  • نمادهای آیینی مانند درخت زندگی
  • فرَوَهر به‌عنوان نماد تقدس و پادشاهی

این نقوش نه‌تنها بیانگر قدرت و انسجام سیاسی بودند بلکه مفاهیمی چون نظم، هماهنگی و پیوند انسان با نیروهای معنوی را نیز بازتاب می‌دادند.

نقوش ایران باستان در دوره هخامنشان

۴. دوران اشکانی

در دوره اشکانی، نقوش ایرانی رنگ و بوی تازه‌ای گرفتند. هنر این دوران تحت تأثیر فرهنگ یونانی، رومی و همچنین سنت‌های بومی بود. از ویژگی‌های نقوش اشکانی می‌توان به:

  • ترکیب نقوش هندسی با نقش‌های چهره انسان
  • استفاده از خطوط شکسته و زاویه‌دار
  • توجه به پوشش و تزئینات لباس‌ها

اشاره کرد. این دوره یکی از نخستین دوران‌هایی بود که چهره انسان در هنر ایرانی به شکل قابل‌توجهی حضور پیدا کرد.

نقوش ایران باستان در دوره اشکانیان

۵. دوران ساسانی

دوران ساسانی یکی از طلایی‌ترین دوره‌ها در تاریخ نقوش ایرانی است. هنر ساسانی به شکوه، تقارن، جزئیات و روایت‌های اسطوره‌ای معروف است.

برجسته‌ترین عناصر نقوش ساسانی:

  • نقوش شکارگاهی پادشاهان
  • نقوش گیاهی تزئینی مانند تاک، نخیل، گل لوتوس
  • نقوش جانوری همچون گراز، شیر، اسب، پرندگان اسطوره‌ای
  • نقش‌های گرد روی پارچه‌ها و ظروف نقره‌ای
  • استفاده گسترده از نمادهای زرتشتی مانند آتشدان و بال‌های گسترده

نقوش ساسانی بعدها تأثیر عمیقی بر هنر اسلامی، هنر آسیای میانه، چین و حتی اروپا گذاشت.

نقوش ایران باستان در دوره ساسانیان

ویژگی‌های مشترک نقوش ایرانی باستانی

با وجود تفاوت‌های دوره‌ای، نقوش ایرانی چند ویژگی مشترک دارند:

  1. نمادگرایی: هر نقش حامل معناست؛ بز نماد باروری، شیر نماد قدرت، سرو نماد جاودانگی.
  2. هماهنگی و تقارن: چیدمان نقوش غالباً بر اساس نظم و تعادل است.
  3. توجه به طبیعت: گیاهان، حیوانات و عناصر طبیعی در مرکز توجه قرار دارند.
  4. ترکیب واقعیت و خیال: بسیاری از نقوش ایرانی حاصل پیوند حیوانات واقعی با موجودات اسطوره‌ای هستند.
  5. کاربرد آیینی و فلسفی: نقوش اغلب بخشی از آیین‌ها یا جهان‌بینی مردم بودند، نه صرفاً تزئینی.

این ویژگی‌ها باعث شده‌اند که نقوش ایرانی هویت بصری قدرتمندی داشته باشند و حتی امروز نیز قابل تشخیص و الهام‌بخش باشند.

کاربرد نقوش ایرانی باستانی در هنر امروز

در دهه‌های اخیر، بازگشت به هنر و هویت ایرانی به‌عنوان یک جریان مهم در معماری، طراحی و هنرهای تجسمی مطرح شده است. هنرمندان معاصر با نگاهی نو و خلاقانه، نقوش باستانی را وارد آثار امروزی کرده‌اند.

۱. معماری و طراحی داخلی

معماران امروز از نقوش ایرانی باستانی در موارد زیر بهره می‌برند:

  • طرح‌ کاشی‌کاری‌ها و دیوارپوش‌ها با الهام از نقوش هندسی هخامنشی
  • طراحی لابی، سردر و کف‌سازی بر اساس نقوش ساسانی
  • استفاده از نقوش گیاهی و اسلیمی در دکوراسیون داخلی
  • بازآفرینی نمادهای ایلامی در فرم‌های مدرن سازه‌ها

این کاربردها به ایجاد فضایی هویت‌مند و هماهنگ کمک می‌کنند.

۲. طراحی گرافیک و تصویرسازی

گرافیست‌ها و تصویرسازان به‌طور گسترده از نقوش ایرانی برای ایجاد هویت بصری ایرانی استفاده می‌کنند.

نمونه‌های رایج:

  • لوگوها و نشانه‌ها با الهام از فروهر، درخت زندگی، خط میخی یا نقوش حیوانی
  • پوسترها و بسته‌بندی‌ها با استفاده از نقوش تکرارشونده هندسی و گیاهی
  • تبدیل نقوش باستانی به خطوط ساده و مینیمال برای مصرف در طراحی دیجیتال

این کاربردها باعث شده نقوش باستانی وارد دنیای مدرن و رسانه‌ای شوند.

۳. صنعت البسه و زیورآلات

نقوش ایرانی به‌طور چشم‌گیری وارد دنیای البسه شده‌اند. برخی موارد:

  • چاپ پارچه با نقوش ساسانی و هخامنشی
  • طراحی زیورآلات بر اساس نقش شیر بالدار، فروهر یا مهرهای استوانه‌ای
  • تولید کیف، لباس و شال با طرح‌های الهام گرفته از سفالینه‌های باستان

این روند باعث احیای زیبایی‌شناسی ایرانی در پوشاک و لوازم شخصی شده است.

۴. هنرهای تجسمی

نقاشان و مجسمه‌سازان امروز از نقوش ایرانی برای بیان ایده‌های معاصر استفاده می‌کنند.

نمونه‌ها:

  • بازآفرینی نقوش ساسانی در قالب مجسمه‌های مدرن
  • استفاده از خطوط میخی در نقاشی آبستره
  • ترکیب نمادهای باستانی با تکنیک‌های نوین مانند دیجیتال‌آرت

در این آثار، گذشته نه‌تنها بازآفرینی می‌شود بلکه به زبان جدیدی تبدیل می‌گردد.

۵. طراحی محصولات و صنایع‌دستی نو

امروزه در تولید محصولات خانگی مانند ظروف، مبلمان، فرش‌های مدرن و وسایل منزل نیز از نقوش باستانی به‌صورت خلاقانه استفاده می‌شود.

مثال‌ها:

  • نقش بز ایرانی روی وسایل دکوری
  • نقوش هندسی تخت جمشید روی ساعت‌ها و صنایع تزئینی
  • ست‌های دکوری با الهام از موجودات اسطوره‌ای مانند گریفین و سیمرغ

این روند باعث محبوبیت دوباره نقوش کهن در بین نسل جوان شده است.

چرا نقوش ایرانی باستانی هنوز اهمیت دارند؟

۱. هویت‌ساز هستند و باعث می‌شوند هنر ایرانی وجه تمایز پیدا کند.

2. نمادهای ماندگار و جهانی دارند؛ مثل شیر، خورشید، درخت زندگی.

3. قابلیت انطباق با هنر مدرن را دارند؛ خطوط ساده و هندسی آن‌ها به‌راحتی ساده می‌شود.

4. ریشه‌دار و غنی هستند و پشت هر نقش مفهومی فلسفی یا اسطوره‌ای نهفته است.

5. تنوع بسیار زیاد دارند و امکان نوآوری را برای هنرمندان فراهم می‌کنند.

جمع‌بندی

نقوش ایرانی باستانی میراثی ارزشمند از هزاران سال هنر، فرهنگ و جهان‌بینی نیاکان ما هستند. این نقوش از سفالینه‌های نخستین گرفته تا سنگ‌نگاره‌های هخامنشی و هنر فاخر ساسانی، همواره حامل پیام، معنا و زیبایی بوده‌اند. امروزه نیز بازتاب این نقوش را در معماری مدرن، گرافیک، مد، صنایع‌دستی و هنرهای تجسمی به‌وضوح می‌بینیم.

پیوند میان گذشته و امروز، نه‌تنها به حفظ هویت فرهنگی کمک می‌کند، بلکه راه را برای خلاقیت‌های نوین در هنر معاصر باز می‌گذارد. استفاده از نقوش باستانی در هنر امروز نوعی گفت‌وگوی میان زمان‌هاست؛ گفت‌وگویی که نشان می‌دهد زیبایی و معنا هرگز از بین نمی‌روند، بلکه در هر دوره لباسی تازه به تن می‌کنند.

منابع

کتاب‌ها

  1. گیرشمن، رومن. ایران از آغاز تا اسلام. ترجمه محمد معین. تهران: علمی و فرهنگی.
  2. پورداوود، ابراهیم. یادگار زریران و بررسی نمادهای ایران باستان. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
  3. شایسته‌فر، حسین. شناخت هنر ایران باستان. تهران: سمت.
  4. کریستن‌سن، آرتور. ایران در زمان ساسانیان. ترجمه رشید یاسمی. نشر دنیای کتاب.
  5. مجیدزاده، یوسف. باستان‌شناسی و هنر ایلام. تهران: پژوهشگاه میراث فرهنگی.
  6. بهرامی، منصوره. نقوش ساسانی بر روی فلز. تهران: پژوهشگاه میراث فرهنگی.
  7. دیاکونوف، ایگور. تاریخ ماد. ترجمه کریم کشاورز. تهران: نشر پیام.
  8. کاتوزیان، نادر. نمادشناسی در هنر ایران. تهران: سمت.
  9. حبیبی، محمد یوسف. پیکره‌نگاری در ایران باستان. تهران: پژوهشگاه هنر.
  10. مرتضوی، منصور. سفال و نقوش پیش‌تاریخی ایران. تهران: انتشارات دانشگاه هنر.

مقالات

  1. نیک‌نفس، محمدرضا. «بررسی نمادهای حیوانی در هنر هخامنشی». فصلنامه پژوهش‌های هنر ایران.
  2. قلی‌زاده، لیلا. «تحلیل نقوش گیاهی ساسانی و بازتاب آن در هنر اسلامی». مجله هویت شهر.
  3. محمودی، فریبا. «کاربرد نقوش باستانی ایران در گرافیک معاصر». نشریه هنرهای تجسمی.
  4. رحیمی، جلال. «سیر تحول نقوش هندسی از ایلام تا ساسانی». مجله باستان‌شناسی ایران.
  5. علوی، رعنا. «بازخوانی نقش بز کوهی در هنر معاصر با رویکرد نمادشناختی». پژوهش‌نامه هنرهای بومی.
تصویر افتتاح تذهیب ایرانی در قاب نمایشگاه «راه مدرسه صنایع قدیمه»

تذهیب ایرانی در قاب نمایشگاه «راه مدرسه صنایع قدیمه»

تذهیب ایرانی در نمایشگاه «راه مدرسه صنایع قدیمه» در قالب مجموعه‌ای از آثار نفیس گذشته و امروز جلوه‌گری می‌کند. بازدیدکنندگان هنگام تماشای نقش‌ونگارهای طلایی، ریزه‌کاری‌های چشم‌نواز و روایت‌های پنهان هر اثر، سفری کوتاه اما عمیق به تاریخ و فرهنگ ایرانی را تجربه می‌کنند.

گشایش نمایشگاه «راه مدرسه صنایع قدیمه» با محوریت تذهیب و هنرهای ملی

به گزارش وب‌سایت هنر تذهیب، نمایشگاه «راه مدرسه صنایع قدیمه» برای معرفی جریان‌های اصیل هنر ملی ایران، به‌ویژه تذهیب و نگارگری، در پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری آغاز شد.جمعی از استادان، پژوهشگران و مدیران فرهنگی در مراسم افتتاحیه حضور داشتند.
برگزارکنندگان پس از ماه‌ها پژوهش، گردآوری و مرمت آثار، این نمایشگاه را آماده کردند.
آن‌ها با این نمایشگاه نقش مدرسه تاریخی «صنایع قدیمه» را در شکل‌گیری هنرهای ملی ایران نشان دادند. نسل‌های بسیاری از تذهیب‌کاران، نگارگران، قلمدان‌سازان و استادان هنرهای سنتی از این مدرسه برخاسته‌اند.

۱۳۵ اثر تاریخی و معاصر در معرض دید علاقه‌مندان

در این رویداد، برگزارکنندگان ۱۳۵ اثر شامل ۱۷ اثر موزه‌ای و ۱۱۸ اثر معاصر را ارائه کرده‌اند. بخش تذهیب ایرانی سهم مهمی در این مجموعه دارد. برگزارکنندگان آثار را از میان نسخه‌های خطی، قطعات مرقع، صفحات تزئینی، جدول‌کشی‌ها و طرح‌های کلاسیک و جدید انتخاب کردند. این آثار روند تداوم هنرهای ملی ایران در دوره‌های مختلف را نشان می‌دهند.


تذهیب ایرانی؛ از نسخه‌های مرمتی تا آثار معاصر

برگزارکنندگان هدف اصلی نمایشگاه را بازآفرینی مسیر آموزش هنرهای ملی از دوره قاجار تا امروز اعلام کردند.
آن‌ها می‌کوشند پیوستگی زیبایی‌شناسی تذهیب ایرانی را نشان دهند.
در بخش آثار اموالی، نسخه‌ها و قطعات ارزشمندی قرار دارد که برای نخستین‌بار پس از مرمت تخصصی به نمایش درآمده‌اند. این مجموعه سبک‌های مختلف تذهیب در دوره‌های تیموری، صفوی، زند و قاجار را معرفی می‌کند و بازدیدکنندگان می‌توانند تحول نقوش اسلیمی، ختایی، ترنج و شمسه را در یک روند روشن دنبال کنند.
در بخش معاصر نیز هنرمندان جوان آثاری ارائه کرده‌اند که در آن‌ها اصول کهن با نوآوری‌های رنگی و شکلی ترکیب شده است. برخی از هنرمندان به فرم‌های ایرانی گرایش دارند، گروهی ساختارهای سنتی را بازآفرینی کرده‌اند و برخی دیگر با الهام از متون عرفانی به چرخه‌های نمادین تذهیب پرداخته‌اند.

گفت‌وگوی نسلی در هنرهای ملی؛ استادان پیشکسوت در کنار هنرمندان جوان

یکی از امتیازهای این بخش، قرار گرفتن آثار استادان پیشکسوت در کنار آثار هنرمندان جوان است. مسئولان نمایشگاه معتقدند این ترکیب گفت‌وگوی نسلی را در هنرهای ملی تقویت می‌کند.

مدرسه صنایع قدیمه؛ کارگاه اندیشه و زیبایی‌شناسی ایرانی

در مراسم افتتاحیه، مدیران پژوهشگاه بر نقش سازنده مدرسه صنایع قدیمه تأکید کردند. آن‌ها توضیح دادند که این مدرسه تنها یک مرکز آموزشی نبود و هنرمندان برجسته‌ای چون استاد حسین بهزاد، محمود فرشچیان و سیدمحمد احصایی با آن یا شاگردانش در ارتباط بوده‌اند. برگزارکنندگان اعلام کردند که همین پیوستگی، نمایشگاه را از یک رویداد نمایشی به یک پروژه پژوهشی و تاریخی تبدیل کرده است.

بازدیدکنندگان در نخستین روز نمایشگاه: ترکیبی از خاطره، تاریخ و نوآوری

بازدیدکنندگان در نخستین روز نمایشگاه فضای آن را «ترکیبی از خاطره، تاریخ و نوآوری» توصیف کردند. بسیاری از تذهیب‌کاران حرفه‌ای این فرصت را مغتنم دانستند تا آثار موزه‌ای را از نزدیک ببینند؛ آثاری که معمولاً در مخازن نگهداری می‌شوند و امکان مشاهده جزئیاتشان فراهم نیست.

نمایشگاه تا ۱۵ آذر؛ پلی میان گذشته و امروز هنرهای ملی ایران

نمایشگاه «راه مدرسه صنایع قدیمه» تا ۱۵ آذر ۱۴۰۴ در پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری ادامه دارد. علاقه‌مندان می‌توانند در این روزها از آثار دیدن کنند. مسئولان پژوهشگاه تأکید کردند که هدف اصلی نمایشگاه ایجاد پلی میان گذشته و امروز و کمک به احیای هنرهای ملی، به‌ویژه تذهیب، است؛ هنری که هنوز یکی از درخشان‌ترین جلوه‌های هویت ایرانی به شمار می‌رود.
در این نمایشگاه همچنین آثاری در حوزه نگارگری، تذهیب، گل‌ومرغ، خوشنویسی و لاکی روغنی به نمایش درآمده است؛ آثاری که هنرمندان از سال ۱۳۴۷ تا امروز خلق کرده‌اند.